Latest Post

ΝΥΧΤΕΣ ΤΡΟΜΟΥ 2016 - Day 6: Σινεμά με τους επίσημους καλεσμένους (pics)

Written By Konstantinos on Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016 | 2:38 μ.μ.


Την 6η ημέρα του Horrorant Film Festival ΝΥΧΤΕΣ ΤΡΟΜΟΥ είχαμε την τύχη να έχουμε μαζί μας τον σκηνοθέτη και μία εκ των πρωταγωνιστριών της Ισπανικής ταινίας Vampyres, η οποία τελικά κέρδισε και το βραβείο Καλύτερης Ταινίας μαζί με αυτό της Καλύτερης Φωτογραφίας.

Η Almudena Leon μαζί με τον Victor Matellano, ο οποίος ήταν στην Ελλάδα από τη προηγούμενη μέρα και κάναμε μια πολύ ενδιαφέρουσσα συζήτηση για το Ισπανικό σινεμά τρόμου και γενικότερα το ανεξάρτητο σινεμά στο ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ, παρουσίασαν τη ταινία Vampyres και εξήγησαν μερικές δύσκολες και απίστευτες σκηνές (όσοι είδαν τη ταινία θα θυμούνται ακόμα τη σκηνή στη μπανιέρα...).

Η μέρα πάντως στο ΙΝΤΕΑΛ ξεκίνησε με classic τρόμο από το 1972, με τους θρύλους του είδους Christopher Lee και Peter Cushing να επιβιβάζονται στο Horror Express, υπό την καθοδήγηση του μαέστρου Eugenio Martin.

Στις 9.00, παρουσία των επίσημων καλεσμένων του φεστιβάλ, χάρη και στη βοήθεια της Ισπανικής Πρεσβείας, είδαμε το Vampyres από την ακμάζουσα τελευταία ισπανική σχολή τρόμου, σε μια ταινία που συνδυάζει τρόμο και ερωτική διαστροφή!

Η μέρα έκλεισε με την Πανδημία (Pandemic) σε ένα μετα-αποκαλυπτικό ζόμπι φιλμ στο Λος Άντζελες του μέλλοντος.

Ο μέγας Martin Scorcese έχει συμπεριλάβει το Night of the Demon του σπουδαίου Jacques Tourner, στη λίστα του με τις πιο τρομακτικές ταινίες όλων των εποχών. 
Τι παραπάνω να πούμε εμείς;
Όσοι το είδαν στο ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ ας μας πουν αν τρομάξανε.

Αμέσως μετά, ο συνήθης  ύποπτος Christopher Lee επαναλαμβάνει το θρυλικό του ρόλο στο Count Dracula, ενώ οι φίλοι του ευρωπαϊκού τρόμου δεν έχασαν στις 11 το βραβευμένο Idila (Ειδύλλιο), που ήρθε από τη Σλοβενία και μας χάρισε μια ... αξέχαστη βόλτα στα δάση της χώρας.

Νίκος Παλάτος.


























Maligno trailer: Το στοιχειωμένο νοσοκομείο στο Περού


Η εταιρεία παραγωγής AV Films έχει αναλάβει τη δύσκολη δουλειά να παράγει καλές ταινίες τρόμου στο Περού, μια χώρα χωρίς μεγάλη παράδοση στο είδος.

Πριν τρία χρόνια ξεκίνησε με το Cementerio General, που έγινε επιτυχία στο τοπικό box office, και ακολούθησαν και άλλες, όπως το Secreto Matusita, το Desaparecer και φυσικά το sequel Cementerio General 2 – όλα σκηνοθετημένα από τον Dorian Fernandez-Moris.

Η εταιρεία παρουσίασε μόλις το νέο της horror, που τιτλοφορείται Maligno (που σημαίνει ‘Evil’ στα αγγλικά) και φαίνεται ότι φεύγει από τα νεκροταφεία (cementerio ντε) και πάει παραδίπλα, στα νοσοκομεία.

Το συγκεκριμένο νοσοκομείο τυγχάνει να ήταν ο τόπος όπου εξορίστηκε ένα ισχυρό πνεύμα μετά από μια απόκρυφη τελετή. 
Τριάντα χρόνια αργότερα η τρύπα ανοίγει και το πνεύμα βρίσκει διέξοδο διαφυγής μέσω ενός κοριτσιού (που θα μπορούσε να ήταν η Michelle Rodriguez σε παιδική ηλικά).

Πρωταγωνιστούν η Sofia Rocha, η Fiorella Pennano και ο Gino Pesaressi.
Η ταινία είναι η πρώτη σκηνοθετική δουλειά των Martín Casapía και Paco Bardales και θα βγει στις αίθουσες του Περού στις 14 Ιουλίου.

Παρακολουθήστε το trailer που κυκλοφόρησε πρόσφατα.





Το Κάλεσμα 2 - The Conjuring 2 review

Written By Konstantinos on Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016 | 4:46 μ.μ.

Μετά το επιτυχημένο σκηνοθετικό διάλειμμα που έκανε ο James Wan με την προσθήκη του στο franchise του Fast and the Furious, επέστρεψε με αυτή τη νέα προσθήκη στο είδος που τον καθιέρωσε.

Ο δημοφιλής σκηνοθέτης έχει αποδείξει ότι μπορεί να διαπρέψει στον κινηματογράφο δίνοντας αρκετά πρωτότυπες δουλειές όπως το Saw (2004)  και το Dead Silence (2007), αλλά τα τελευταία χρόνια το έχει γυρίσει στα κλισεδιάρικα ghost stories όπως τα Insidious και το πρώτο Conjuring, που εμένα προσωπικά δεν με ενθουσιάζουν.

Ναι, καλά διαβάσατε. 
Δεν υπήρξα καθόλου φαν του πρώτου Conjuring και δεν μπόρεσα να καταλάβω που οφειλόταν ο ντόρος που προκάλεσε, εφόσον δεν διέφερε σε τίποτα από τα τόσα και τόσα μεταφυσικά θρίλερ που το τελευταίο διάστημα βγαίνουν με το κιλό.

Γι’ αυτό και ήμουν πολύ επιφυλακτικός στο να παρακολουθήσω αυτή τη συνέχεια, η οποία με βάση την υπόθεση που διάβαζα, βαδίζει στα ίδια χιλιοειπωμένα μονοπάτια.

Στο Conjouring 2, οι παραφυσικοί ερευνητές Ed και Lorraine Warren [Patrick Wilson (Insidious: Chapter 2) και Vera Farmiga (The Judge) αντίστοιχα) μεταβαίνουν στην Αγγλία προκειμένου να ερευνήσουν ένα ακόμη στοιχειωμένο σπίτι, όπου ζει μια οικογένεια της οποίας η μικρότερη κόρη εμφανίζει σημάδια δαιμονισμού.

Πάλι στοιχειωμένο σπίτι και πάλι δαιμονισμός δηλαδή. 
Είναι μετά να μην βαριέμαι;
Η απάντηση θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ότι δεν είμαι φαν των μεταφυσικών θρίλερ και των κλισέ τους και γι’ αυτό τα λέω αυτά.

Αυτό όμως δεν ισχύει, εφόσον έχετε δει review για πολλά αξιόλογα δείγματα του είδους που κάνω εδώ στο Horrorant και στα περισσότερα από αυτά εντοπίζω –παρά τα κλισέ- αρκετά πρωτότυπα στοιχεία.

Αλλά σοβαρά τώρα, δαιμονισμός και στοιχειωμένο σπίτι τη στιγμή που η πρώτη κιόλας ταινία ασχολήθηκε με τα ίδια ακριβώς πράγματα; (και μάλιστα με τον πιο χιλιοειπωμένο τρόπο που θα μπορούσε να υπάρξει).

Τουλάχιστον όλα τα τεχνικά μέρη εμφανίζονται σε πολύ υψηλά επίπεδα. 
Έχουμε άρτια σκηνοθεσία, επιβλητική και σκοτεινή φωτογραφία, καλομονταρισμένα πλάνα, ατμοσφαιρικούς φωτισμούς και όλα τα επί μέρους στοιχεία που μπορούν να δημιουργήσουν μια «καλοφτιαγμένη» ταινία.

Έχουμε επίσης –όπως και στο πρώτο Conjuring - υπέροχες ερμηνείες από το καστ που μπορούν να πείσουν τον θεατή για τις μεταξύ τους σχέσεις και συγγένειες.

Δηλαδή η οικογένεια που κατοικεί στο στοιχειωμένο σπίτι πείθει ότι είναι αληθινή οικογένεια και ότι ο Ed και η Lorraine πείθουν ότι είναι πραγματικά παντρεμένοι.
Σοβαρά όμως: Αρκούν όλα αυτά;

Τελικά καλά έκανα και αποφάσισα να δω το Conjuring 2, γιατί τουλάχιστον αυτή τη φορά μπόρεσα να δώσω επιτέλους μια εξήγηση στο γιατί αυτές οι ταινίες έχουν τόσο μεγάλο αντίκτυπο στο κοινό, παρά τα τραγικά κλισέ τους.

Πριν λίγο καιρό είχε τύχει να παρακολουθήσω ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με το «στοίχειωμα του Enfield», την «πραγματική» υπόθεση στοιχειώματος στην οποία βασίστηκε το Conjuring 2.


Το γεγονός αυτό βοήθησε στο να μπορώ να έχω κάποια ταύτιση με τα όσα παρακολούθησα στην ταινία του Wan και να μπορώ να τα εκτιμήσω καλύτερα, παρόλο που για τις ανάγκες της μυθοπλασίας τα «πραγματικά» γεγονότα εμφανίστηκαν να είναι τραβηγμένα από τα μαλλιά.

Να λοιπόν γιατί είναι τόσο επιτυχημένα αυτά τα έργα: 
Γιατί βασίζονται σε «πραγματικά» γεγονότα και γιατί το ζεύγος Warren υπήρξε στ’ αλήθεια κάποτε και έκανε έρευνες τέτοιου τύπου.

Από εκεί και πέρα φαντάζομαι ότι θα είναι πολλοί αυτοί θα νομίζουν (λανθασμένα) ότι ο Wan έχει κάνει μια πιστή αναπαράσταση του στοιχειώματος και θα λένε «Ω, ρε φίλε, σκέψου ότι αυτό που βλέπουμε συνέβη στ’ αλήθεια».

Όπως επίσης θα υπάρχουν κι αυτοί που έχουν γνώση των πραγματικών υποθέσεων και τους τρώει η περιέργεια να δούνε πώς αποδίδονται με τη βοήθεια της κινηματογραφικής μυθοπλασίας.

Τέλος, υπάρχουν και οι περιστασιακοί ή περαστικοί θεατές από το είδους του τρόμου, οι οποίοι αγνοούν ότι υπάρχουν εκατοντάδες άλλες ταινίες με περιεχόμενο παραπλήσιο του Conjuring 2.

Δεν μπορώ ωστόσο –παρά τη γκρίνια που με διακατέχει σε αυτό το review- να αγνοήσω το γεγονός ότι η ταινία ήδη αρέσει σε πολύ κόσμο και όπως και το πρώτο μέρος, έχει κάνει τεράστια επιτυχία.

Όπως επίσης δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονός ότι αυτή τη φορά τουλάχιστον δεν την παρακολούθησα καταφεύγοντας κάθε τόσο σε χασμουρητά όπως συνέβη με την πρώτη και αυτό συνέβη διότι οι επί μέρους σεναριακές και σκηνοθετικές επιλογές ήταν αρκετά προσεγμένες, ώστε να μην θυμίζουν άλλες ταινίες του είδους.

Μερικές φορές όταν ξέρεις τι πρόκειται να δεις, σχηματίζεις αδρά στο μυαλό σου και μια εικόνα για το ΠΩΣ περιμένεις να το δεις.
Ε, φαίνεται ότι ο Wan προσπαθεί σε πολλά σημεία να εκπλήξει και να διαφοροποιηθεί από την πεπατημένη και αυτό τουλάχιστον είναι που σε κάνει να μην βαριέσαι τόσο όσο περίμενες.

Αυτή ήταν η γνώμη μου για το Conjuring 2 και οφείλω να παραδεχτώ ότι το βρήκα καλύτερο από το πρώτο.

Κατ’ εμέ, είναι μια καλή ταινία και έχει γίνει μια φιλότιμη προσπάθεια να κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο, αλλά αριστούργημα δεν μπορώ να το πω.

Βασίλης Γιαννάκης.




Blood Feast trailer: Το remake του θρυλικού splater είναι γεγονός!

Written By Konstantinos on Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016 | 3:25 μ.μ.


Για όσους αγνοούν τι εστί Blood Feast (οι αναγνώστες του Horrorant αποκλείεται να ανήκουν σε αυτή τη κατηγορία, αλλά τα μαθήματα ιστορίας δεν είναι ποτέ ανώφελα):
Το Blood Feast (1963) του Herschell Gordon Lewis (Τελετή Αίματος ο ελληνικός τίτλος) θεωρείται το πρώτο splatter στην ιστορία του σινεμά και από τις πρώτες ταινίες όπου τα θύματα πέθαιναν με ανοιχτά μάτια. 

Ξεκίνησε ως το πρώτο μέρος μιας …Bloody Trilogy – ακολούθησαν άλλες δύο ταινίες (Two Thousand Maniacs! το 1964 και  Color Me Blood Red το 1965) – ενώ το 2002 έγινε και το επίσημο sequel (Blood Feast 2: All U Can Eat), όλα σκηνοθετημένα από τον Herschell Gordon Lewis.

Το Blood Diner (1987) της Jackie Kong ήταν απλώς βασισμένο στο original αλλά δεν είχε τελικά καμία σχέση, αφού ήταν κάτι σαν κωμωδία τρόμου.

Και φτάσαμε στο σήμερα, όπου ο Marcel Walz έχει έτοιμο το πρώτο επίσημο remake του θρυλικού πια Blood Feast, για το οποίο έχουμε το trailer και το επίσημο poster.

Ο Fuad Ramses (καθόλου τυχαίο το επίθετο) και η οικογένειά του μετακομίζουν από τις Ηνωμένες Πολιτείες στη Γαλλία, όπου διατηρούν ένα αμερικάνικο diner.
Δεδομένου ότι η επιχείρηση δεν πηγαίνει και πολύ καλά, ο Fuad δουλεύει επίσης νυχτερινές βάρδιες σε ένα μουσείο αρχαίου αιγυπτιακού πολιτισμού. 

Κατά τη διάρκεια αυτών των μεγάλων και μοναχικών νυχτών, σαγηνεύεται από ένα άγαλμα που αντιπροσωπεύει την αρχαία θεά Ιστάρ.

Παθιάζεται όλο και περισσότερο από τη θεά καθώς εκείνη του μιλά μέσω οραμάτων.
Τελικά, υποκύπτει στη θανατηφόρα γοητεία της.

Μετά από μια μοιραία νύχτα με τη θεά, ο Fuad αρχίζει μια νέα ζωή, στην οποία οι φόνοι και ο κανιβαλισμός γίνεται η καθημερινότητά του.

Αρχίζει να προετοιμάζει μια τελετουργική γιορτή προς τιμήν της νέας ερωμένης του, ένα λουκούλειο γεύμα με αίμα, όργανα και τα έντερα των ανθρώπινων θυμάτων.

Καθώς τα σφαγμένα σώματα περιβάλουν την Τράπεζα της Ιστάρ, ο Fuad χάνεται γοργά στην τρέλα και καταλήγει μια μαριονέτα στις διαθέσεις της θεότητας.

…Η οποία διψά για το αίμα της συζύγου και της κόρης του.

Πρωταγωνιστούν ο Robert Fusler, η Sophie Monk και η Sadie Katz στο ρόλο της θεάς Ιστάρ.
Το trailer τα σπάει …αλλά μην το δείτε με γεμάτο στομάχι..






Blu-ray review: Terminator Genisys (2015)


Τρέχουν όλοι να κάνουν pre-order το application του τίτλου που θα συνδέσει ανεπαίσθητα όλες μας τις συσκευές, εξανεμίζοντας όμως κάθε προσωπικό δεδομένο. 
Σας θυμίζει κάτι;

Οι τέσσερις πρώτες ταινίες [The Terminator (1984), Terminator 2: Judgment Day (1991), Terminator 3: Rise of the Machines (2003), Terminator Salvation (2009)] δημιούργησαν αμέτρητα ερωτήματα – για να μην αναφερθώ και στη σειρά – που ελάχιστα εκ αυτών απαντήθηκαν.

Το Terminator Genisys (2015) που όπως όλα δείχνουν θα είναι και το τελευταίο (για πολύ καιρό τουλάχιστον) σπεύδει να δημιουργήσει ακόμη περισσότερα, να ανατρέψει άπειρες θεωρίες που οι φαν θεωρούσαν ως τώρα δεδομένες, και παραδόξως απαντά στα περισσότερα από αυτά με επιτυχία, έχοντας ένα όμως ένα βαρύ κόστος: το σενάριο των Laeta Kalogridis [Shutter Island (2010)] και Patrick Lussier [Drive Angry (2011)] είναι γεμάτο από τόσο μεγάλο όγκο πληροφορίας που μόνο ένας καλά διαβασμένος ή πολύ προσεκτικός φαν του franchise θα καταφέρει να αποκωδικοποιήσει.

Σαν αντίβαρο ο σκηνοθέτης Alan Taylor [Thor: The Dark World (2013)] προσφέρει άφθονη δράση [και η περισσότερη όπως είναι φυσικό περιστρέφεται γύρω από τον Arnold Schwarzenegger, τον οποίο σύντομα αναμένουμε να δούμε και στο The Legend of Conan] η οποία μάλιστα δανείζεται πολλά set-pieces από τις πρώτες ταινίες, με αποτέλεσμα να μείνουν ικανοποιημένοι και οι πιο casual φαν.

Το Region 1 [NTSC] Blu-ray & DVD combo που αγόρασα παρουσιάζει την ταινία σε 1080p High Definition, και στις πρόσθετες παροχές θα βρείτε τα βίντεο Family Dynamics: Casting the film's iconic characters (περί των πρωταγωνιστών), Infiltration and Termination: Shooting on location (περί των γυρισμάτων), και Upgrades: VFX of Terminator Genisys (περί των ειδικών εφέ).

Χρήστος Μουρούκης.




The Mind's Eye trailer: Τηλεκίνηση, body horror και η Argento αισθητική

Written By Konstantinos on Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2016 | 1:46 μ.μ.


Το The Mind’s Eye του Joe Begos έχει κάνει μεγάλη αίσθηση στο κύκλωμα των φεστιβάλ μετά και το βραβείο Best Horror Director πέρυσι στο Fantastic Fest, με συχνές συγκρίσεις στα πρώιμα έργα του David Cronenberg

Και μόλις δείτε το trailer που βγήκε, θα διακρίνετε και μια …Argento-esque ομορφιά μαζί με την ακραία τηλεκινητική βία, σε αυτό το νέο body horror.

Η ταινία ακολουθεί έναν περιφερόμενο τύπο (Graham Skipper) με τηλεκινητικές ικανότητες που βάζει στόχο ένα γιατρό ο οποίος δημιουργεί έναν συνθετικό τηλεκινητικό ορό. 

Παίζουν και οι Lauren Ashley Carter, John Speredakos, Noah Segan, Matt Mercer, Larry Fessenden και Jeremy Gardner.

Σημειώστε ότι ο σκηνοθέτης Joe Begos πρόσφατα ανακοίνωσε ότι μαζεύει χρήματα για την θεραπεία καρκίνου της μητέρας του.

Το The Mind’s Eye θα κυκλοφορήσει σε περιορισμένες αίθουσες και σε VoD στις 5 Αυγούστου.
Δείτε το.





Οι Έλληνες δημιουργοί των ΝΥΧΤΩΝ ΤΡΟΜΟΥ 2016: Γιώργος Δημητρόπουλος από το Κλάμα



Το FilmBoy και το φεστιβάλ ΝΥΧΤΕΣ ΤΡΟΜΟΥ έθεσε 5 ερωτήσεις στους σκηνοθέτες των ελληνικών ταινιών μικρού μήκους του φεστιβάλ.

Σήμερα, ο Γιώργος Δημητρόπουλος της ταινίας Το Κλάμα.


- Τι είναι αυτό που κάνει τις ταινίες τρόμου διαφορετικές από τα άλλα είδη ταινιών;


Οι ταινίες τρόμου προσφέρουν στο θεατή τη δυνατότητα να βιώσει δύσκολα και δυνατά συναισθήματα όπως είναι η αγωνία και ο φόβος, ενώ διαθέτουν όλα τα απαραίτητα στοιχεία ώστε να «ζήσει» ακραίες καταστάσεις. Επομένως οι ταινίες τρόμου ως μέσο κινηματογραφικής ψυχαγωγίας, καταφέρνουν το να μπορεί ο θεατής να αποδράσει από την καθημερινότητά του σε πολύ πιο έντονο βαθμό απ’ ότι θα γινόταν με άλλα είδη ταινιών.


- Ποιος/α δημιουργός είναι η μεγαλύτερη πηγή έμπνευσης σου;


Πάντα μου άρεσε ως οπτική και στυλ ο Τζων ΚάρπεντερΟ Χίτσκοκ είναι μύθος, ενώ εξαιρετικοί - όταν ασχολήθηκαν με το είδος - ήταν και οι Κιούμπρικ, Πολάνσκι, Ντόνερ και ΦρίντκινΣταθερή αξία είναι και ο Ντάριο ΑρζέντοΥπάρχουν φυσικά και νεότεροι αξιόλογοι σκηνοθέτες.


- Πες μας δυο λόγια για την απόφαση σου να γίνεις σκηνοθέτης/δημιουργός και ειδικότερα γιατί ασχολήθηκες με το horror.


Από μικρός θεωρούσα πως είχα ένστικτο στην επαφή μου με μια ταινία. Στο πως τη βίωνα, πως τη «διάβαζα», ακόμα και πως την άλλαζα. Όλο αυτό εξελίχθηκε σε ανάγκη για δημιουργία και με το πέρασμα των χρόνων ήρθε η κατάρτιση και η διεξοδική ενασχόληση μέσα από τη σκηνοθεσία αλλά και το μοντάζ. Όσον αφορά το horror, πριν το ΚΛΑΜΑ έχω κάνει άλλες δυο ταινίες. Η πρώτη ήταν θρίλερ, ενώ η δεύτερη δραματική με κάποια στοιχεία υπερφυσικού. Όπως βλέπετε με ελκύει το είδος. Είναι μεγάλο στοίχημα να μπορέσεις να δέσεις όλα αυτά τα στοιχεία που θα ξυπνήσουν ένα τόσο έντονο συναίσθημα όπως είναι ο φόβος.  Παρόλα αυτά  θέλω να κάνω ικανοποιητικά όλα τα είδη, γι αυτό και εκτιμώ τους σκηνοθέτες που έχουν την ίδια άνεση σε κάθε κινηματογραφικό είδος και θεματολογία.


- Ο Drew Goddard υποστήριξε ότι:  «Στις ταινίες τρόμου το μεγάλο budget είναι στα αλήθεια εχθρός. Στις καλές ταινίες τρόμου πρέπει να νιώθεις την καλή χειροποίητη ποιότητα. Είναι ένα είδος που επωφελείται από το να μην έχεις τα πάντα στην διάθεση σου.»
Τι έχεις να πεις για αυτό ως ανεξάρτητος filmmaker;


Υπάρχει μια δόση αλήθειας σε αυτό. Το μεράκι, η αγάπη και η προσήλωση στο είδος, είναι τα πιο βασικά συστατικά για μια επιτυχημένη ταινία τρόμου. Από εκεί και πέρα νομίζω πως για ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα, χρειάζεται μια τουλάχιστον αξιοπρεπής παραγωγή. Στην Ελλάδα της κρίσης και των προβλημάτων, ο ανεξάρτητος δημιουργός πέραν του δημιουργικού οράματός του, πρέπει να έχει στο μυαλό του και την παραγωγή.


- Γιατί να έρθει ο θεατής να δει το Κλάμα;

Για να διαπιστώσει πως το μυστήριο, το σασπένς, η ξαφνική ανατροπή και γενικά η αίσθηση θρίλερ δεν είναι μόνο υπόθεση των ξένων ταινιών. Μπορεί να το κάνει και μια ελληνική ταινία. Πρέπει ο θεατής να ξεπεράσει δογματικές αντιλήψεις που αφορούν τη σύγκριση ελληνικών και ξένων ταινιών, αλλά και να απαγκιστρωθεί από «ενοχοποιητικά σύνδρομα» που αφορούν την ελληνική κινηματογραφική θεματολογία, στα οποία έχει υποβληθεί μάλλον χωρίς τη θέλησή του. Μόνο με τη στήριξη του κοινού  οι Έλληνες δημιουργοί θα συνεχίσουν πάνω στο είδος του τρόμου που νομίζω ότι έχει μέλλον και μπορεί να φτάσει σε ένα πολύ καλό επίπεδο, αλλά και σε άλλα είδη πέρα από τις καθιερωμένες φόρμες των τελευταίων δεκαετιών.



ΝΥΧΤΕΣ ΤΡΟΜΟΥ 2016 - Day 5: Μαθήματα Ισπανικού σινεμά από τον Victor Matellano


Η 5η ημέρα του φεστιβάλ ήταν πολύ σημαντική λόγω της παρουσίας του πρώτου επίσημου καλεσμένου μας.

Η μέρα ξεκίνησε στον ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ με τη δεύτερη προβολή του Francesca (Φραντσέσκα) - όλες οι ταινίες του διαγωνιστικού προβλήθηκαν και στο ΙΝΤΕΑΛ και στο ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ - μια giallo συμπαραγωγή της Ιταλίας και της Αργεντινής. 

Δύο ντετέκτιβ πρέπει να πιάσουν έναν κατά συρροή δολοφόνο, αλλά η μόνη τους ελπίδα για να τον βρουν, είναι να λύσουν την υπόθεση ενός εξαφανισμένου κοριτσιού, το οποίο χάθηκε πριν 15 χρόνια.
Πριν από αυτό, είδαμε την ελληνική ταινία μικρού μήκους Είναι Αργά

Την ίδια ώρα στο ΙΝΤΕΑΛ βλέπαμε το Demon (Δαίμονας), σε συμπαραγωγή Πολωνίας, Ισραήλ. 
Ένας άντρας που ετοιμάζεται να παντρευτεί καταλαμβάνεται από ένα ανήσυχο πνεύμα, κατά την διάρκεια της δεξίωσης του γάμου του.

Βασισμένη στον εβραϊκό μύθο του Dybbuk, ενός κακού πνεύματος που μπαίνει στους ανθρώπους, η ταινία είναι ατμοσφαιρική και αγωνιώδης.
Το Demon προβλήθηκε αμέσως μετά την ισπανική μικρού μήκους με τίτλο They Will All Die in Space.

Αργότερα στον ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ είδαμε πρώτα την Γαλλική μικρού μήκους ταινία Bunker Game  και μετά, σε παγκόσμια πρεμιέρα, το Exorcism: Haunted Child (Το Παιδί Φάντασμα). 

Μια τραγουδίστρια που έχει χάσει την φωνή της δεν πιστεύει στα φαντάσματα.
Όταν, όμως, πηγαίνει σε μια σχολή καλών τεχνών στοιχειώνεται από μυστηριώδη όντα που της αλλάζουν την γνώμη για την ύπαρξη φαντασμάτων.
Μια ταινία από το Βιετνάμ, που επιβεβαιώνει ότι η Ασία ξέρει να κάνει ανατριχιαστικές ταινίες τρόμου.

Στο ΙΝΤΕΑΛ, μετά την προβολή της ελληνικής μικρού μήκους ταινίας Το Κλάμα, είδαμε το The Sand (Θανάσιμη Παραλία). 

Μετά από ένα ολονύχτιο πάρτι αποφοίτησης στην παραλία, μια ομάδα 20χρονων ξυπνά σε μια σαρκοφάγα παραλία, που καταβροχθίζει οτιδήποτε ζωντανό πατάει στην άμμο.
Εντυπωσιακά εφέ, ένταση, τέρατα που τρώνε ανθρώπους…Ένα B-Movie με λίγη δόση επιστημονικής φαντασίας.

Στις 10.20 το βράδυ στο ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ παρακολουθήσαμε το Zarpazos! Un Viaje por el Spanish Horror (Ένα Ταξίδι στον Ισπανικό Τρόμο). 
Παρόν ήταν και ο Ισπανός σκηνοθέτης, Victor Matellano, με τον οποίο είχαμε μια ενδιαφέρουσσα συζήτηση γύρω από τον Ισπανικό τρόμο, την νέα του δουλειά και το μέλλον του ανεξάρτητου σινεμά τρόμου στην Ευρώπη.

Γιατί βλέπουμε ταινίες τρόμου; 
Γιατί είναι τόσο ελκυστικές; 
Πώς αναπτύχθηκε ο ισπανικό τρόμος και έγινε το No1 κινηματογραφικό είδος;
Ένα ντοκιμαντέρ από έναν σκηνοθέτη που ξέρει καλά από ταινίες τρόμου…

Λίγο πιο κεντρικά, στο ΙΝΤΕΑΛ, άρχιζε το Let Sleeping Corpses Lie (Επιδρομή από το Νεκροταφείο), μια εξαιρετική ταινία του 1974, σε συμπαραγωγή Ιταλίας-Ισπανίας. 

Ένας αστυνομικός κυνηγάει δύο χίπηδες, οι οποίοι είναι ύποπτοι για μια σειρά δολοφονιών. 
Οι πραγματικοί ένοχοι, όμως, είναι οι ζωντανοί νεκροί, οι οποίοι είναι διψασμένοι για ανθρώπινη σάρκα, λόγω χημικών φυτοφαρμάκων που είχαν χρησιμοποιηθεί σε αγροτική περιοχή.

Από τον έμπειρο Καταλανό σκηνοθέτη Jorge Grau, μια ταινία που έκανε μεγάλη εντύπωση. 
Έντονος ρυθμός, ζόμπι, νεκτροταφεία, επιβλητικό soundtrack και σπλάτερ εφέ.
Πριν την ταινία προβλήθηκε η γαλλική μικρού μήκους Knock Knock.

Στον ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ η μέρα έκλεισε με το The Incredible Shrinking Man (Ο Άνθρωπος που Ζάρωνε), την ταινία που σημείωσε τεράστια εισπρακτική επιτυχία στην εποχή της και παραμένει ένα από τα κλασικότερα και πιο δημοφιλή b-movie.

Όταν ο Scott Carey αρχίζει να συρρικνώνεται λόγω της έκθεσής του σε έναν συνδυασμό ραδιενέργειας και εντομοκτόνου, η ιατρική είναι ανίκανη να τον βοηθήσει.


Χριστίνα Φακίνου.









Φραντσέσκα - Francesca review

Written By Konstantinos on Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2016 | 2:54 μ.μ.

Έχουν περάσει 15 χρόνια από την εξαφάνιση της μικρής Francesca, της κόρης του διάσημου συγγραφέα, ποιητή και δραματουργού Vittorio Visconti (Raul Gederlini). 

Η πόλη συγκλονίζεται από έναν ψυχοπαθή που έχει βαλθεί να την καθαρίσει από τις «ακάθαρτες και καταραμένες ψυχές» και δολοφονεί κόσμο ακόμη και σε κοινή θέα.

Οι ντέντεκτιβ Moretti (Luis Emilio Rodriguez) και Succo (Gustavo Dalessanro), αμφισβητούν την αποτελεσματικότητα της αστυνομίας και αναλαμβάνουν να λύσουν οι ίδιοι την υπόθεση.

Έρχονται αντιμέτωποι με στοιχεία που τους αφήνει ο δολοφόνος και που παραθέτουν αποσπάσματα από τη Θεία Κωμωδία του Δάντη. 
Όλα δείχνουν ότι η Francesca έχει επιστρέψει, όμως δεν είναι αυτή που όλοι γνωρίζανε.
  
Η ταινία των Luciano και Nicolás Onetti ανήκει στο είδος του giallo, το οποίο μεσουρανούσε κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 70 και του 80, προερχόμενο από την Ιταλία.

Επί της ουσίας αφορούσε τυπικές αστυνομικές ιστορίες με φόνους επηρεασμένες από τα έργα της Agatha Christie, με τη διαφορά ότι σκιαγραφούσαν με νοσηρό και τρομακτικό τρόπο τη ψυχοσύνθεση αυτών που τους διαπράττουν και περιλάμβαναν πολλές αιματηρές σκηνές που τις κατέτασσαν στον κινηματογράφο τρόμου.

Συνηθισμένο κλισέ σε αυτές τις ταινίες είναι ότι οι φόνοι παρουσιάζονταν μέσα από τα μάτια του θήτη – έτσι ώστε να μην φαίνεται το πρόσωπό του - και ότι αυτός φορούσε γάντια για να μην αφήνει δακτυλικά αποτυπώματα.
   
Όλα τα παραπάνω στοιχεία έχουν διατηρηθεί αυτούσια στην ταινία των Onetti και μάλιστα έχουν μεταφέρει ακόμη και την ωχρή φωτογραφία που χαρακτηρίζει αυτές τα έργα, όπως επίσης και την ηλεκτρονική μουσική που προκαλεί ανατριχίλες, σκιαγραφώντας επιτυχώς τη στρεβλή ψυχοσύνθεση του δολοφόνου. 

Δεδομένου ότι το giallo είναι το αγαπημένο μου κινηματογραφικό είδος και η μεταφορά του στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι πολύ πιστή, δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός με το Francesca.

Πρόκειται δίχως αμφιβολία για μια εξαιρετική δουλειά, με τα όλα τα τεχνικά μέρη να κυμαίνονται σε υψηλά επίπεδα συνθέτοντας μια εντυπωσιακή οπτικοακουστική εμπειρία και οι ερμηνείες είναι αρκετά καλές.

Η αγάπη των Onetti γι’ αυτόν τον τύπο κινηματογράφησης είναι εμφανής, αλλά το αποτέλεσμα χαρακτηρίζεται επίσης από τη βαθιά του γνώση και τη σωστή του απόδοση.

Δεν λείπουν όμως και κάποια προβλήματα. 
Καταρχήν οι δύο ντετέκτιβ που πρωταγωνιστούν δεν φαίνονται σε κανένα σημείο να βιάζονται να συλλάβουν τον δράστη.
Διεκπεραιώνουν την έρευνα «με το πάσο τους» και σε πολλά σημεία δίνουν την εντύπωση ότι κάνουν δουλειά ρουτίνας.


Άλλο ένα πρόβλημα –που δεν είναι ακριβώς πρόβλημα- είναι η εμμονή των δημιουργών να δανείζονται στοιχεία από το κλασικό Profondo Rosso του μεγάλου Dario Argento, μετρ του είδους, που είχε προβληθεί το 1975. 

Όλες οι νοσηρές σκηνές με τις κούκλες και τα παιχνίδια που υπάρχουν στο Francesca αποτελούν κραυγαλέα αναφορά στην ταινία του Argento
Ευτυχώς τουλάχιστον η δουλειά των Onetti διαφοροποιείται σεναριακά αρκετά, έτσι ώστε να μην δώσουν ένα απλό ξεπατίκωμα.

Υπάρχουν κάποιες εντυπωσιακές ανατροπές και αποκαλύψεις στο τέλος και ειδικά η τελευταία ίσως να μην γίνει απόλυτα κατανοητή από κάποιους.
Όταν είδα τα τελευταία δευτερόλεπτα της ταινίας, έμεινα εμβρόντητος, μη καταλαβαίνοντας τι σήμαινε η έκβασή της. 

Ωστόσο την επόμενη μέρα το σκέφτηκα κάπως καλύτερα, επεξεργάστηκα όλα τα στοιχεία που είχαν δώσει οι δημιουργοί και μπόρεσα να δώσω την εξήγηση (η οποία κατά μια έννοια και αν δεν ληφθεί αλληγορικά εδράζεται ξεκάθαρα στον τομέα του φανταστικού και του μεταφυσικού).

Η Francesca τιμήθηκε στο 3o Horrorant Film Festival με βραβείο ειδικής μνείας για την επιτυχή αναβίωση του είδους giallo και πράγματι, σε σύγκριση με άλλες σύγχρονες απόπειρες αναβίωσής του, εμφανίζεται ως η πιο επιτυχημένη.

Το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους όσους το αγαπούν ή θέλουν να το γνωρίσουν.

Βασίλης Γιαννάκης.



Release Dates: 
9 October 2015 (Sitges)
12 May 2016 (Horrorant Film Festival ΝΥΧΤΕΣ ΤΡΟΜΟΥ)

ΝΥΧΤΕΣ ΤΡΟΜΟΥ 2016 - Day 4: Μια Κυριακή γεμάτη τρόμο!

Written By Konstantinos on Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016 | 5:18 μ.μ.


4η ημέρα στις ΝΥΧΤΕΣ ΤΡΟΜΟΥ και ο κόσμος συνέχιζε να εισέρχεται στο ΙΝΤΕΑΛ και στο ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ, ειδικά στις πρώτες προβολές.

Αρχικά στο ΙΝΤΕΑΛ είδαμε το Nick (Εκτροπή). 
Ο έφηβος Nick αποβάλλεται από το σχολείο στο οποίο ήταν εσώκλειστος, και αναγκάζεται να ζήσει με την ετεροθαλή αδερφή του σε μια μικρή κωμόπολη.
Εκείνος θα δει έναν φόνο, τον οποίο και θα προσπαθήσει να λύσει. 

Ταινία του 2016, σκηνοθετημένη από τον Jose Pozo, η οποία συμμετείχε σε πολυάριθμα φεστιβάλ. 
Προβλήθηκε για δεύτερη φορά στις φετινές Νύχτες Τρόμου, όπως και όλες οι ταινίες του Διαγωνιστικού.

Την ίδια ώρα στον Μικρόκοσμο έπαιζε το ισπανικό Tesis, του 1996, των 7 βραβείων Goya
Η Anjela είναι φοιτήτρια στην Ακαδημία Κινηματογράφου της Μαδρίτης και κάνει μια εργασία με θέμα την βία στο σινεμά. 

Όταν αργότερα ένας καθηγητής της βρίσκεται νεκρός, εκείνη μαζί με έναν συμφοιτητή της προσπαθούν να βρουν τα αίτια του θανάτου του. 
Μυστήριο, ανατροπές και πολλές κορυφώσεις, από τον σκηνοθέτη Alejandro Amenabar

Το ΙΝΤΕΑΛ συνέχιζε με το Final Girl (Το Κορίτσι της Εκδίκησης). 
Ένα όμορφο έφηβο κορίτσι έχει εκπαιδευτεί ώστε να γίνει το πιο αποτελεσματικό φονικό όπλο. 
Όταν θα βρεθεί για πρώτη φορά σε μια πόλη, θα παρασυρθεί  από μια ομάδα μεγαλύτερων αγοριών που σκοτώνουν ξανθά κορίτσια για σαδιστικούς λόγους. Αλλά το θήραμα θα γίνει κυνηγός.

Από τον φωτογράφο Tyler Shields και με πρωταγωνίστρια την υποψήφια για Όσκαρ Abigail Breslin, έρχεται ένα στυλιζαρισμένο θρίλερ, με πολύ δράση και κυνηγητό.
Πριν την ταινία, είδαμε την ελληνική μικρού μήκους ταινία, Eye Candy.

Στις 9.00 στον Μικρόκοσμο το Scouts Guide to Zombie Apocalypse (Προσκοπικός Οδηγός για μια Ζόμπι Αποκάλυψη). 
Τρεις πρόσκοποι την παραμονή της τελευταίας τους μέρα στην κατασκήνωση, ανακαλύπτουν το αληθινό νόημα της φιλίας, όταν προσπαθούν να σώσουν την πόλη τους από τα ζόμπι.

Επιτυχημένη συνταγή τρόμου και κωμωδίας, με πολύ αίμα, από τον σκηνοθέτη του Paranormal Activity, Christopher Landon.
Πριν την ταινία είχαμε την δυνατότητα να παρακολουθήσουμε την μικρού μήκους ταινία από την Γαλλία Mayday.

Αμέσως μετά, ακολούθησε το Miruthan (Ζόμπι) από την Ινδία. 
Ένα χημικό πείραμα πάει στραβά και μετατρέπει μια Ινδική πόλη σε κέντρο των ζόμπι. 
Ο αστυνομικός Karthik θα αναλάβει να σώσει την κατάσταση.

Μια ινδική υπερπαραγωγή τρόμου, από έναν νέο στον χώρο σκηνοθέτη.
Πριν, προβλήθηκε το short Daddys Girl, από την Ταϊλάνδη.

Στις 11.30 στο ΙΝΤΕΑΛ, η μέρα έκλεισε με το The Incredible Shrinking Man (Ο Άνθρωπος που Ζάρωνε), ταινία του 1957. 
Όταν ο Scott Carey αρχίζει να συρρικνώνεται λόγω της έκθεσής του σε έναν συνδυασμό ραδιενέργειας και εντομοκτόνου, η ιατρική είναι ανίκανη να τον βοηθήσει.

Γάτες γίνονται τέρατα, αράχνες επιτίθενται και γενικά…τρόμος και πολλοί φιλοσοφικοί στοχασμοί από τον σκηνοθέτη Jack Arnold.


Πριν την ταινία είδαμε τη Μεξικάνικη ταινία μικρού μήκους Massacre in San Jose.