Latest Post

DVD review: Blood Freak (1972)

Written By Konstantinos on Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2016 | 11:12 π.μ.


Πριν από λίγο είδα το συγκινητικό Clean Your Clock των Motorhead, και είχα ανάγκη για κάτι πιο ανάλαφρο. 
Έτσι ο κλήρος έπεσε στην παρούσα ταινία.

Ο Herschell [ο ένας εκ των δύο σκηνοθετών της ταινίας, Steve Hawkes] είναι ένας βετεράνος του Βιετνάμ (για κανένα λόγο πέραν του ότι ήταν επίκαιρο τότε) που γνωρίζεται τυχαία με την Angel [η Heather Hughes του Flesh Feast (1970)] η οποία συνεχώς αναφέρει αποσπάσματα από τη Βίβλο και γίνεται αφόρητα ενοχλητική. 

Μαζί πηγαίνουν σε ένα σπίτι όπου η αδερφή της Angel, η Ann [η Dana Cullivan] έχει στήσει ένα πάρτι με ναρκωτικά. 
Οι κοπέλες εκεί είναι πανέμορφες, και οι άντρες μεσήλικες. 

Το κήρυγμα του Herschell και της Angel συνεχίζεται, αφού θα μας εξηγήσουν πως ο δρόμος του θεού τους απαγορεύει τα ναρκωτικά και τη μοιχεία.

Το ένα όμως φέρνει το άλλο και έπειτα από πολλές προτροπές της Ann, ο Herschell τελικά δοκιμάζει και ναρκωτικά (δεν είχαν στον Βιετνάμ;) και σεξ μαζί της, και εθίζεται. 

Σύντομα πιάνει δουλειά και σε ένα επιστημονικό εργαστήρι, το οποίο μοιάζει περισσότερο με φάρμα εκτροφής γαλοπούλας. 
Εκεί οι επιστήμονες (που μοιάζουν περισσότερο με αλκοολικοί χωριάτες) θα τον πείσουν να γίνει πειραματόζωο στα νέα τους πειράματα. 

Το μόνο που πρέπει να κάνει είναι να φάει μια καλοψημένη γαλοπούλα. 
Την τρώει, και έπειτα από μια κρίση στην οποία σίγουρα βοήθησαν και τα ναρκωτικά, μετατρέπετε και αυτός σε γαλοπούλα. 

Ε, βασικά απλά φορά μια μάσκα γαλοπούλας για τα καρναβάλια. 
Και για κάποιο λόγο αρχίζει και απαγάγει ανθρώπους, τους κρεμά ανάποδα, και κόβει τους λαιμούς τους, για να πιεί το αίμα τους. 
Άρα είναι βαμπίρ με κεφάλι γαλοπούλας;

Αν το χριστιανικό κήρυγμα εν μέσω όλων των παραπάνω σας φαίνεται τρελό, τότε σίγουρα θα ενθουσιαστείτε με τον άλλο εκ των δύο σκηνοθετών της ταινίας Brad Grinter ο οποίος τελεί και χρέη onscreen αφηγητή (διακόπτει την ταινία συχνά, προφανώς για να μεγαλώσει τη διάρκεια της) που μας προειδοποιεί για τους εθισμούς, αλλά καπνίζει σαν φουγάρο! Και όλα αυτά, ενώ ξεκάθαρα διαβάζει το σενάριο!

Πρόκειται για μια ταινία που πρέπει να δείτε με παρέα. 
Οι διάλογοι θα σας πεθάνουν από τα γέλια και θα σας μείνουν αξέχαστοι.

Χρήστος Μουρούκης.






Boo! A Madea Halloween trailer: Κλόουν, ζόμπι και ...Saw στη παρωδία του Tyler Perry


Εδώ και χρόνια αποφεύγω τις αμερικανο-χαζομάρες του Tyler Perry, και ειδικά την σειρά ταινιών με ηρωίδα τη γιαγιά Madea που την υποδύεται με υπερβολικό dreesed make up, ο ίδιος ο Perry.

Θα μου επιτρέψετε να κάνω μια εξαίρεση σήμερα, καθώς το Boo! A Madea Halloween είναι περισσότερο μια extreme παρωδία πολλών ταινιών τρόμου, και λιγότερο άλλη μια χαζοαμερικανιά της Madea.

Αυτή τη φορά ένας οικογενειακός φίλος (μη ρωτάτε, ο Tyler Perry τον υποδύεται και αυτόν) αναθέτει στη γιαγιά Madea (Tyler Perry of course) να προσέχει το σπίτι και την κόρη του ενώ ο ίδιος θα λείπει, και να βεβαιωθεί ότι δεν θα πάει στο μεγάλο και αχαλίνωτο πάρτι για το Halloween που γίνεται στο διπλανό σπίτι.

Αλλά εκτός από αυτό, η Madea και οι φίλες της θα πρέπει ακόμα να αντιμετωπίσουν έναν ανατριχιαστικό κλόουν, ζόμπι και προφανώς κάποια επικίνδυνα παιχνίδια από το Saw!

Εκτός του Perry που έγραψε και σκηνοθέτησε τη ταινία, στο cast βρίσκονται και οι Bella Thorne, Cassi Davis, Patrice Lovely, Andre Hall και πολλοί άλλοι.

Το Boo! A Madea Halloween βγαίνει στους κινηματογράφους της Αμερικής στις 21 Οκτωβρίου.
Δείτε το trailer.

Αναδημοσίευση από FilmBoy.



Κάθαρση: Έτος Εκλογών - The Purge: Election Year review

Written By Konstantinos on Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016 | 11:49 π.μ.

Έχουν περάσει δύο χρόνια από τότε που ο πρώην αστυνόμος Barnes (Frank Grillo, Captain America: Civil War) χάρισε τη ζωή στον δολοφόνο του γιου του κατά τη διάρκεια της «νύχτας εκκαθάρισης». 

Πλέον εργάζεται σαν επικεφαλής της ασφάλειας για τη γερουσιαστή Charlie Roan (Elizabeth Mitchell, Lost), η οποία είναι επικεφαλής μιας εκστρατείας που υποστηρίζει ότι η «νύχτα της εκκαθάρισης» βαίνει εις βάρος των κατώτερων κοινωνικών τάξεων.

Είναι γεγονός ότι οι τάξεις αυτές δεν έχουν τη δυνατότητα να προστατευτούν με σύγχρονα συστήματα ασφαλείας όπως οι πλούσιοι και αυτό είναι το βασικό επιχείρημα της Roan.

Μια προδοτική πράξη, έχει σαν συνέπεια τόσο αυτή όσο και ο αστυνόμος Barnes που την προστατεύει, να καταλήξουν στους δρόμους κατά τη διάρκεια της «νύχτας εκκαθάρισης», δηλαδή της νύχτας που όλα τα εγκλήματα επιτρέπονται δίχως καμία συνέπεια από τον νόμο.
Από εκεί και πέρα παρακολουθούμε την προσπάθειά τους να παραμείνουν ζωντανοί μέχρι την αυγή.

Παρά το γεγονός ότι δεν είμαι καθόλου φαν των home invasion movies, απόλαυσα στο έπακρο το πρώτο Purge του 2013, εφόσον βασιζόταν σε μια εξαιρετική ιδέα.
Αντίθετα το The Purge: Anarchy του 2014, το παράτησα στη μέση της προβολής, εφόσον μου φάνηκε πολύ προχειρογραμμένο, επιφανειακό και δίχως συνοχή.

Το The Purge: Election Year φαίνεται να αποζημιώνει, καθώς εμφανίζεται πιο συνεκτικό ως προς τα ζητήματα που διαπραγματεύεται και δείχνει να ξέρει καλά πού βαδίζει.

Η ταινία επεκτείνει την μυθολογία του franchise προς την κατεύθυνση της πολιτικής, γεγονός που είναι αναμενόμενο εφόσον βασίζεται σε μία αμιγώς πολιτική ιδέα.

Αξιοποιώντας την παραδοσιακή φόρμουλα του «ήρωα» εναντίον του «κακού», παρέχει εντυπωσιακές σκηνές δράσης και σασπένς όπως και προκλήσεις που διαδέχονται η μία την άλλη και που φέρνουν τους θεατές στα όριά τους.

Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, ο τρόμος δεν μένει απ’ έξω, καθώς από κάποιο σημείο κι έπειτα η ατμόσφαιρα είναι έντονα διαποτισμένη με μια αίσθηση επικείμενης καταδίκης.
Επιπλέον υπάρχει gore και Jumpscares, στοιχεία τα οποία δεν θα περίμενε να συναντήσει κανείς σε μια ταινία δράσης και πολιτικής διαπραγμάτευσης.

Ωστόσο οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι οι παραλληλισμοί με την σύγχρονη επικαιρότητα είναι εξόφθαλμοι (για παράδειγμα η γερουσιαστής που πρωταγωνιστεί, αποτελεί σαφής αναφορά στη Hillary Clinton), το ζήτημα της οπλοφορίας στις ΗΠΑ παραλληλίζεται χονδροειδώς με τη «βραδιά εκκαθάρισης» και σε πολλά σημεία η ταινία επιλέγει να εμφανίζεται περισσότερο διδακτική, παρά να προκαλέσει διλήμματα στον θεατή.

Από την άλλη όμως, αυτή η επιφανειακή προσέγγιση των πολιτικών θεμάτων, είναι μια αναγκαία συνθήκη προκειμένου το όλο αποτέλεσμα να εμβαθύνει περισσότερο στα στοιχεία που ανέδειξαν το franchise και που είναι ο τρόμος και το σασπένς.


Το αμερικανικό κοινό υποδέχτηκε με ανάμικτα συναισθήματα αυτή την προσθήκη, διότι ένα αξιόλογο τμήμα του δεν είναι φαν του στοιχείου της πολιτικής κατεύθυνσης που έχει πάρει, ενώ υπάρχουν και πολλοί που όντας οπαδοί των ρεπουμπλικάνων, διαφωνούν κάθετα με τα μηνύματα που τόσο εξόφθαλμα προσπαθεί να περάσει.

Συμβαίνει κι εγώ ο ίδιος να βαριέμαι ανυπόφορα την πολιτική στις ταινίες, γι’ αυτό και αποφεύγω να παρακολουθώ κάποια κινηματογραφικά είδη όπως π.χ. το κατασκοπικό, το οποίο μου προκαλεί χασμουρητά.

Ωστόσο αναγνωρίζω ότι αυτό το στοιχείο στο συγκεκριμένο franchise αποτελεί άμεσο και αναγκαίο επακόλουθο και μάλιστα σερβίρεται με έναν τρόπο που είναι προσφιλής στους horror fans.

Άλλωστε εμάς τους Έλληνες δεν νομίζω ότι στο σύνολό μας θα μας «ενοχλήσουν» ιδιαίτερα τα μηνύματα που περνάει η ταινία, ή τουλάχιστον δεν θα μας προσβάλλουν.

Έτσι κι αλλιώς είναι η επιπόλαιη διαπραγμάτευση των επί μέρους ζητημάτων, που δίνει χώρο για δράση και τρόμο, στοιχεία τα οποία θα απουσίαζαν εντελώς στην περίπτωση που η ταινία έπαιρνε τον εαυτό της πιο σοβαρά.

Κλείνοντας, θα πω ότι εφόσον το The purge: Election year κέρδισε εμένα που δεν είμαι φαν των «πολιτικών» ταινιών, θα κερδίσει και οποιονδήποτε άλλον θεατή.

Αρκεί βέβαια να συμφωνεί με τη συγκεκριμένη θέση που παίρνει το σενάριο και να κλείσει τα μάτια στο γεγονός ότι πολλοί από τους χαρακτήρες του είναι στερεότυποι σε υπερβολικό βαθμό.

Βασίλης Γιαννάκης.


Release Dates: 
1 July 2016 (USA)
7 July 2016 (Greece)

Shelley trailer: Θρίλερ εγκυμοσύνης από την IFC

Written By Konstantinos on Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016 | 2:07 μ.μ.


Η IFC Films παρουσίασε το trailer μιας νέας ταινίας ψυχολογικού τρόμου που ονομάζεται Shelley.

Πρόκειται για την ιστορία μιας γυναίκας που πείθει την υπηρέτριά της να μείνει έγκυος δεδομένου ότι εκείνη δεν μπορεί, αλλά προφανώς υπάρχει και μια σκοτεινή πλευρά στην ιστορία. 
Το μωρό φαίνεται να μεγαλώνει γρηγορότερα από το συνηθισμένο και φαίνεται να αναπτύσσεται κάτι ανατριχιαστικά κακό μέσα της. 

Το Shelley έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ του Βερολίνου και παίζει στο Fantasia αυτό το μήνα. 
Πρωταγωνιστούν Ellen Dorrit Petersen, Cosmina Stratan, Peter Christoffersen, Bjorn Andresen και Marianne Mortensen
Σκηνοθέτης είναι ο Δανός Ali Abbasi.

Το trailer κυκλοφορεί εδώ και λίγες μέρες.
Πώς σας φαίνεται;




DVD Review: Οι Ονειροπόλοι - The Dreamers (2003)


Στο Παρίσι του Μάη του 1968, τα αδέρφια Theo [ο Louis Garrel του Les chansons d'amour (2007)] και Isabelle [η Eva Green του Dark Shadows (2012)] αναπτύσσουν μια περίεργη – σχεδόν αιμομικτική – σχέση, και σύντομα θα γνωρίσουν τον Matthew [ο Michael Pitt, σε έναν ρόλο που αρχικά προοριζόταν για τον Leonardo DiCaprio] τον οποίο θα βάλουν στην παρέα τους. 

Οι τρεις νέο θα κλειστούν στο σπίτι των απόντων γονιών [η Anna Chancellor του The Hitchhiker's Guide to the Galaxy (2005) και ο Robin Renucci του Escalier C (1985)] και θα επιδοθούν σε οινοποσία, κάπνισμα, παιχνίδια κινηματογραφικών trivia, και ένα ερωτικό τρίγωνο.

Η τελευταία εμπειρία που είχα με ταινία του Bernardo Bertolucci ήταν όταν στο Novecento (1976) είδα τη Stefania Casini να κρατάει στο ένα χέρι το πέος του Robert De Niro και στο άλλο αυτό του Gérard Depardieu

Η αλήθεια είναι πως το The Dreamers (2003) του, θα μπορούσε να το έχει σκηνοθετήσει ο οποιοσδήποτε art-house δημιουργός των early-‘00s, είναι όμως συχνά μοναδικό. 
Διότι παρτούζες με άφθονο κρασί κινηματογραφούν και άλλοι, αλλά εδώ οι πρωταγωνιστές κάνουν αναφορές σε μια σειρά από ταινίες που προσπάθησαν να αλλάξουν τον κόσμο, και μερικές από αυτές το κατάφεραν.

Μπορεί ακόμη και σήμερα να υπάρχουν ανά τον κόσμο κινήματα που θέλουν να φέρουν την αλλαγή, αλλά ο Μάης του ’68 είχε και την αισθητική στο πλάι του, καθώς οι ταινίες που προβάλλονταν στις φοιτητικές λέσχες είχαν τη δύναμη και τη σημασία που πρέπει να έχει ένα εργαλείο όπως το σινεμά. 

Στο κάτω-κάτω, τότε ακόμη και η κριτική κινηματογράφου είχε σημασία. 
Ακόμη και το κάπνισμα είχε συμβολική σημασία για την επανάσταση, ενώ τώρα όλοι (ανάμεσα τους και εγώ) προσπαθούμε να το κόψουμε.

To Region 2 [PAL] DVD που προμηθεύτηκα παρουσιάζει την ταινία σε 16x9 1.85:1, και δεν διαθέτει πρόσθετες παροχές, αλλά πρέπει να ενδώσουν όλοι όσοι ενδιαφέρονται για τον κινηματογράφο, την επανάσταση, και το σεξ.

Χρήστος Μουρούκης.






The Neighbor trailer: Φοβού τον γείτονά σου

Written By Konstantinos on Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2016 | 1:34 μ.μ.


Γραμμένο από τους σεναριογράφους των Saw IV, Saw V, Saw VI και του The Collector, Marcus Dunstan και Patrick Melton, και σκηνοθετημένο από τον πρώτο, το νέο θρίλερ αγωνίας The Neighbor μας υπενθυμίζει ότι θα πρέπει να φυλαγόμαστε από τον ανατριχιαστικό τύπο που μένει δίπλα μας.

Μπορεί να είναι βαμπίρ, ψυχάκιας ή στην χειρότερη περίπτωση, κατά συρροή δολοφόνος.
Ότι και να είναι, θέλει να σε σκοτώσει.

Στη μικρή πόλη Cutter του Μισισιπή, οι άνθρωποι είναι κλεισμένοι στον εαυτό τους.
Αλλά όταν ο John (Josh Stewart) επιστρέφει στο σπίτι του και βλέπει τη φίλη του, Rosie (Alex Essoe) εξαφανισμένη, υποψιάζεται τον μυστηριώδη και απωθητικό γείτονά του (Bill Engvall).

Οι πρωταγωνιστές είναι παλιοί γνώριμοι στο Horrorant, καθώς ο Josh Stewart είναι9 ο πρωταγωνιστής του The Collector που τόσο μας άρεσε, ενώ την Alex Essoe τη βραβεύσαμε με το βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στο 2ο φεστιβάλ ΝΥΧΤΕΣ ΤΡΟΜΟΥ πέρυσι, για το πολύ καλό Starry Eyes.

Το The Neighbor θα το βγάλει η Anchor Bay Entertainment στις 6 Σεπτεμβρίου.
To trailer μόλις κυκλοφόρησε.




Τσεκούρι από Κόκκαλο - Bone Tomahawk review

Σε αυτό το ντεμπούτο του ο S. Craig Zahler επιχειρεί να αναμίξει τις ταινίες western με τις ταινίες τρόμου και τα καταφέρνει μια χαρά.

Κινηματογραφώντας με έναν τρόπο που φέρνει στο μυαλό τις παλιές καλές εποχές του John Ford, μας προσφέρει μια ταινία που είναι άγρια, όπως η άγρια δύση και τρομακτική, όσο και οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν εντός της.

Στο ξεκίνημα γνωρίζουμε δύο παράνομους άντρες, που στην προσπάθειά τους να διαφύγουν από τις αρχές, καταλήγουν σε μία περιοχή γεμάτη από Ινδιάνους-κανίβαλους. 

Ένας από αυτούς καταφέρνει να ξεφύγει και καταφεύγει στην πλησιέστερη πόλη.
Ο σερίφης Franklin Hunt (Kurt Russell, The Hateful Eight) καταλαβαίνει ότι είναι παράνομος και τον πυροβολεί στο πόδι.

Έπειτα καλεί τη γυναίκα του επιστάτη (Lili Simmons, Fat Kids Rules the World) που είναι γιατρός να θεραπεύσει το πόδι του κακοποιού για όσο αυτός κρατείται στο τμήμα.

Την επόμενη μέρα όμως, ο Σερίφης μαθαίνει ότι οι ανθρωποφάγοι Ινδιάνοι απήγαγαν τον κρατούμενο μαζί με τη γυναίκα του επιστάτη.
Ο τελευταίος (Patrick Wilson, The Conjuring 2) επιμένει ότι θέλει να συμμετέχει στην ομάδα διάσωσης, παρά το γεγονός ότι έχει το πόδι του σπασμένο.

Στην ομάδα εκτός από τον σερίφη και τον επιστάτη, συμμετέχουν επίσης ο βοηθός (Richard Jenkins, Spotlight) και ένας ακόμη ταξιδιώτης (Matthew Fox, Extinction).

Παρά το εντυπωσιακό ξεκίνημα, το δεύτερο μέρος του Bone Tomahawk που περιλαμβάνει το ταξίδι των τεσσάρων αντρών προς τις σπηλιές των κανιβάλων, εμφανίζεται υπερβολικά αργό και άνευρο.

Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι αυτό συμβαίνει προκειμένου να «στηθούν οι χαρακτήρες», αλλά αυτό έχει ήδη συμβεί στο πρώτο μέρος και επομένως είναι αχρείαστο.

Ωστόσο οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι υπάρχει ένας σαφής διαχωρισμός των ρόλων από τα στερεότυπα που έχουν επικρατήσει κατά καιρούς στο είδος και ότι ολόκληρο το καστ κάνει το καλύτερο δυνατό προκειμένου να τους υποδυθεί σωστά.

Και ναι μεν μιλάμε για μια παραγωγή του ανεξάρτητου αμερικάνικου κινηματογράφου, η οποία γυρίστηκε με πενιχρό προϋπολογισμό, ωστόσο το αποτέλεσμα εμφανίζεται αρτιότερο και από αυτό των αντίστοιχων χολιγουντιανών γουέστερν.



Έτσι κι αλλιώς, από κάποιο σημείο κι έπειτα, η αργόσυρτη και βαρετή πορεία των καουμπόηδων καταλήγει στον προορισμό τους που είναι η κατοικία των κανιβάλων και εκεί η ταινία κορυφώνεται με σκηνές δράσης και αποκρουστικού gore.

Είναι αυτό το τρίτο μέρος που φλερτάρει με τον κινηματογράφο τρόμου, χωρίς όμως να υπερβαίνει τις νόρμες ενός παραδοσιακού western σε βαθμό που να φαίνεται αναίτια η μετάβαση του είδους.

Δυστυχώς η μεγάλη κοιλιά του δεύτερου μέρους, λειτουργεί αποτρεπτικά στο να συστήσω το έργο σε όλους, καθώς είναι φτιαγμένο έτσι ώστε τα συναισθήματα που προκαλεί εξαρτώνται άμεσα από τη διάθεση που έχει ο θεατής.
Αν βρίσκεστε σε φάση που δεν θέλετε να δείτε κάτι βαρύ, καλύτερα να το αποφύγετε.

Και είναι πραγματικά κρίμα που η ταινία διαρκεί 130 ολόκληρα λεπτά, ενώ αν η ίδια πλοκή χωρούσε με κάποιον τρόπο σε μιάμιση ώρα, θα μιλούσαμε για ένα σύγχρονο διαμάντι, εφάμιλλο των The Burrowers (2008) και Dead Birds (2004).

Βασίλης Γιαννάκης.





Release Dates: 
11 October 2015 (Sitges)
23 October 2015 (USA)
23 June 2016 (Greece)

Tiger Raid trailer: Είναι τρελοί οι Ιρλανδοί μισθοφόροι

Written By Konstantinos on Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016 | 12:14 μ.μ.


Ο Brian Gleeson (αδελφός του Domhnall Glesson) και o Damien Molony είναι δύο μισθοφόροι στα όρια της λογικής, στο δυνατό πρώτο trailer του Tiger Raid, πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Simon Dixon

Η ταινία ακολουθεί τους δύο επαγγελματίες όταν αναλαμβάνουν την αποστολή να απαγάγουν την κόρη ενός ισχυρού πολιτικού της Μέσης Ανατολής, την οποία υποδύεται η Sofia Boutella του επερχόμενου Star Trek Beyond.

Το Tiger Raid έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Tribeca φέτος, όπου δέχτηκε εξαιρετικές κριτικές για τη τολμηρότητά του, τις ερμηνείες των τριών πρωταγωνιστών αλλά και τις ανατροπές το σεναρίου.

Στο trailer βλέπουμε τα δύο από τα τρία, καθώς ξεχωρίζουν οι ερμηνείες και η σκληρότητα της ταινίας.
Τις ανατροπές θα τις δούμε στη ταινία.

Το Tiger Raid είναι Ιρλανδική παραγωγή και αναμένεται να βγει στις αίθουσες της χώρας το φθινόπωρο.
Μη χάσετε το trailer που μόλις κυκλοφόρησε.

Αναδημοσίευση από FilmBoy.





DVD review: Οι Μισητοί Οχτώ - The Hateful Eight (2015)

Written By Konstantinos on Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2016 | 3:20 μ.μ.


Ο John Ruth [ένας Kurt Russell στην καλύτερη του ερμηνεία από την εποχή του The Thing (1982)] μεταφέρει αλυσοδεμένη τη Daisy Domergue [μια Jennifer Jason Leigh στον σημαντικότερο ρόλο της από την εποχή του eXistenZ (1999)] με σκοπό να την πάει στην πόλη του Red Rock (η ταινία διαδραματίζεται επί προεδρίας Λίνκολν και αυτό έχει σημασία αργότερα στην πλοκή), όπου για το κρέμασμα της αυτός περιμένει να λάβει παχυλή αμοιβή. 

Στον δρόμο του θα συναντήσει διάφορους χαρακτήρες, εκ των οποίων ξεχωρίζουν οι Marquis Warren [ο Samuel L. Jackson σε ένα διάλειμμα από super-heroes ταινίες όπως το πρόσφατο Captain America: The Winter Soldier (2014)], Joe Gage [ο Michael Madsen που η επαγγελματική του σχέση με τον σκηνοθέτη πάει πίσω στο Reservoir Dogs (1992)] και Oswaldo Mobray [ο Tim Roth σε ένα ρόλο που είναι σαφέστατα πιο «πλούσιος» από αυτόν που είχε στο Pulp Fiction (1994)]. 

Όλοι αυτοί οι «μισητοί» χαρακτήρες επάξια κερδίζουν τον χαρακτηρισμό που τους αποδίδει ο τίτλος (παρότι το «καταραμένοι» θα ήταν ένας πιο ακριβείς προσδιορισμός), μα το πραγματικό πρόβλημα τους στο celluloid, είναι οι ισορροπίες, οι οποίες μπερδεύονται τουλάχιστον 2-3 φορές, σε απόπειρες που ναι μεν γίνανε για να κρατήσουν το ενδιαφέρον, αλλά μάλλον έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα (η ταινία είναι χωρισμένη από – περιττά – title cards που σφάλουν να προσφέρουν τον επιθυμητό νεοτερισμό, και σε κάθε ένα από αυτά το αφηγηματικό βάρος κρατιέται από άλλον ή άλλους). 

Επίσης έξω φαίνεται να πέφτει και το σενάριο του Quentin Tarantino, που ενώ συνήθως το δυνατό του σημείο είναι οι διάλογοι [δείτε για παράδειγμα πόσο καλύτερο είναι το Kill Bill: Vol. 1 (2003) από το Kill Bill: Vol. 2 (2004)] εδώ αποτυγχάνει σε αυτόν ακριβώς τον τομέα, αναγκάζοντας τις σκηνές «υπερβολών» [πυροβολισμοί και splatter εφέ] να είναι πλέον απαραίτητο συστατικό για να μην πέσει ο θεατής για ύπνο. 

Όταν μάλιστα το έργο πάει να γίνει ένα υβρίδιο giallo/western (ναι, υπάρχουν τέτοια) με το μυστήριο ενός δηλητηριασμένου καφέ, τότε χρησιμοποιείται ακόμη και η μέθοδος του voice-over για να «κρατήσει» το φιλμ το προφανώς νεαρό κοινό του.

Όλοι οι σκηνοθέτες αποδίδουν αντιγράφουν τους αγαπημένους τους δημιουργούς, αλλά αυτό που έχει κάνει τον Quentin Tarantino να ξεχωρίσει είναι το ότι αντί για Steven Spielberg έβλεπε Jack Hill, και φόροι τιμής στον κινηματογράφο του τελευταίου όπως το Jackie Brown (1997) είναι ανάμεσα στις πιο ξεχωριστές ταινίες της δεκαετίας του ’90. 

Ωστόσο, σε αυτή εδώ την όγδοη (όπως μας ενημερώνει ο τίτλος και η διαφημιστική καμπάνια) ταινία του, νομίζω πως τεστάρει την υπομονή των αμύητων, αν έχουν μείνει τέτοιοι. 

Έχω βάσιμες υποψίες πως χάρη σε αυτόν αρκετοί είναι αυτοί που πλέον έχουν δει το The Great Silence (1968) και το προαναφερθέν The Thing (1982), που αποτελούν πηγές έμπνευσης για την παρούσα ταινία. 

Μάλιστα, αχρησιμοποίητη μουσική από την τελευταία έφερε στις βαλίτσες του ο Ennio Morricone, ο οποίος συνέθεσε το soundtrack και των δύο.

Οι διάλογοι το «παρακάνουν» συχνά, ενώ και θεματικά το εύρος είναι πιο περιορισμένο από ποτέ [περισσότερο και από το κεφάλαιο του στο Grindhouse (2007)], αλλά η πρώτη ώρα όταν ο φακός εστιάζει στους Kurt Russell, Jennifer Jason Leigh και Samuel L Jackson, έχουμε ανεκτίμητες ερμηνείες, που με μια διαφορετική μυθοπλαστική κατεύθυνση θα μπορούσαν να παραδώσουν το διαμάντι στο οποίο εγώ τουλάχιστον ήλπιζα. 

Σε σχέση με το ότι επιλέχθηκε το 70mm, μπορεί να είναι θεαματικό για προβολή σε κινηματογράφο, όμως αρκετά σπίτια που έχουν μείνει έστω και 2-3 χρόνια πίσω στην τεχνολογία, δεν θα δουν κάτι που να πλησιάζει το όραμα του δημιουργού (φαντάζομαι ούτε καν σε 2K ή 4K scan για BD). 

Ωστόσο, παρότι τα παραπάνω είναι μια σκληρή κριτική, το The Hateful Eight (2015) είναι ένα κινηματογραφικό γεγονός, που ως τέτοιο δεν πρέπει να το χάσετε.
Διαβάστε και την κριτική στο FilmBoy.

Χρήστος Μουρούκης.



ΝΥΧΤΕΣ ΤΡΟΜΟΥ 2016 - Day 7: Η Τελετή Λήξης και το ραντεβού για το Μάρτιο του 2017 (pics)

Written By Konstantinos on Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016 | 1:45 μ.μ.


Μετά από 6 ημέρες άφθονου τρόμου, αγωνίας και μυστηρίου, οι ΝΥΧΤΕΣ ΤΡΟΜΟΥ έφτασαν στην τελευταία μέρα, με την απονομή των βραβείων, τη τελετή λήξης και την ανανέωση του ραντεβού για την επόμενη χρονιά.

Η μέρα ξεκίνησε με τη συνέχεια του αφιερώματος στον Ισπανικό τρόμο, με το Julia ‘s Eyes που κουβαλάει το όνομα-εγγύηση του Guillermo del Toro στην παραγωγή.

Ακολούθησε η Τελετή Λήξης του φεστιβάλ.
Φέτος είχαμε την τιμή να παρευρεθεί στην τελετή ο Πρόεδρος του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων, κ. Χρήστος Τεντόμας, ο οποίος παρέδωσε το βραβείο Καλύτερης Ελληνικής Ταινίας Μικρού Μήκους στην Βίβιαν Παπαγεωργίου για το Inner Land.

Ο πρόεδρος του φεστιβάλ, Κωνσταντίνος Χατζηπαπάς ανακοίνωσε την αύξηση της προσέλευσης κατά 25% από πέρυσι, ευχαρίστησε όλους όσους υποστηρίζουν αυτή τη προσπάθεια και ανανέωσε το ραντεβού υποσχόμενος ένα ακόμα καλύτερο φεστιβάλ τον Μάρτιο του 2017. 

Αμέσως μετά, σε avant premiere, η ταινία λήξης του φεστιβάλ.
Ένα θρίλερ από την Ισπανία από τους παραγωγούς των σούπερ πετυχημένων «Το Ορφανοτροφείο» και «Μικρό Νησί». 
«Το Σώμα» είναι βέβαιο πως θα συνεχίσει την καλή παράδοση.

Η πρώτη και πιθανότατα καλύτερη μεταφορά βιβλίου του Edgar Allan Poe από τον μεγάλο Roger Corman, λέγεται House of Usher και έκλεισε το πρόγραμμα στο ΙΝΤΕΑΛ στις 23.30.

Στον ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ, Η μέρα ξεκίνησε με τους Βρυκόλακες (Vampyres) από την Ισπανία, την καλύτερη ταινία του φεστιβάλ, που υπόσχονται συνδυασμό του μύθου των βαμπίρ με ερωτικά όργια!

Στη συνέχεια μια ακόμα ταινία από το αφιέρωμα στον ισπανικό τρόμο με To Nησί των Μικρών Δολοφόνων από τη δεκαετία του ’70, ενώ στη συνέχεια προβλήθηκε ξανά, μετά από απαίτηση των φίλων, η αριστουργηματική Μάγισσα (The Witch).

Η μέρα - και το φεστιβάλ - έκλεισε με το Invasion of the Body Snatchers, ένα all time classic φιλμ που συμπεριλαμβάνεται σε ένα σωρό λίστες, ως μια από τις καλύτερες ταινίας επιστημονικής φαντασίας (και όχι μόνο) όλων των εποχών.
Δύσκολα θα βρίσκαμε καλύτερο τρόπο να κλείσει το φετινό Horrorant Film Festival!

Νίκος Παλάτος.