Latest Post

Sharknado 2: The Second One review

Written By Konstantinos on Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014 | 10:30 π.μ.

Όταν πριν από ένα χρόνο το Αμερικάνικο τηλεοπτικό κανάλι SyFy πρόβαλε το πρώτο Sharknado, κανείς δεν περίμενε τον πάταγο που θα ακολουθούσε. 

Με τη βοήθεια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, η φήμη της ταινίας εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο μέσα σε λίγες μόνο ώρες σπάζοντας ρεκόρ τηλεθέασης στη δεύτερη προβολή της.

Αιτία για τη φρενίτιδα αυτή ήταν φυσικά η παράλογη κεντρική ιδέα με σαρκαστική διάθεση, που ήθελε το Λος Άντζελες να πλήττεται από έναν ανεμοστρόβιλο γεμάτο με αιμοδιψείς καρχαρίες. 

Τα άθλια εφέ, οι εξωφρενικές σκηνές με την επίθεση των καρχαριών που έπεφταν κυριολεκτικά από τον ουρανό καταβροχθίζοντας τους πάντες, οι ακραίοι και απροσδόκητοι θάνατοι και οι ανόητες αντιδράσεις των ηθοποιών, δεν άργησαν να μετατρέψουν το Sharknado σε ένα καλτ φαινόμενο.

Επιπλέον, η εντελώς ανέκφραστη ερμηνεία της Tara Reid και ο ρόλος καρικατούρα του Ian Ziering που σαν ένας άλλος Bruce Campbell τεμάχιζε με αλυσοπρίονο καρχαρίες (αφού τον είχαν προηγουμένως καταπιεί) αποτέλεσαν τα τελειωτικά χτυπήματα στη νοημοσύνη του θεατή.

Λογικό ήταν λοιπόν η ομάδα του Sharknado να επιστρέψει ένα χρόνο αργότερα για να μας αποδείξει ότι απλά … μπορεί και χειρότερα.

Μετά τη καταστροφή που υπέστη το Λος Άντζελες από τον καρχαριοτυφώνα, ο Fin (Ian Ziering, That's My Boy) και η April (Tara Reid, American Pie: Reunion) ταξιδεύουν για τη Νέα Υόρκη.

Κατά τη διάρκεια της πτήσης τους όμως μια νέα βροχή καρχαριών επιτίθεται στο αεροπλάνο επιφέροντας πολλές ανθρώπινες απώλειες.

Οι μετεωρολόγοι προβλέπουν ότι ένας τυφώνας έχει σχηματιστεί στη θάλασσα και πλησιάζει προς το κέντρο της Νέας Υόρκης, ενώ οι πρώτοι καρχαρίες έχουν ήδη αρχίσει πέφτουν από τον ουρανό.

Ο Fin και η April όμως γνωρίζουν τον οδηγό επιβίωσης από μια τέτοια καταστροφή και φυσικά είναι οι μόνοι που μπορούν να την αποτρέψουν.

Εντάξει, γνωρίζουμε ότι τα Sharknado δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ένοχη απόλαυση. 
Επίσης όσο πιο κακή είναι μια τέτοια ταινία, τόσο το καλύτερο.

Ευτυχώς λοιπόν, το Sharknado 2 είναι πολύ κακό και σε ορισμένα σημεία ακόμα χειρότερο από το πρώτο μέρος.

Ο Thunder Levin εξακολουθεί να διηγείται μια ιστορία που θα μπορούσε ν προέρχεται από το μυαλό του πιο διεστραμμένου δεκάχρονου και ο Anthony Ferrante σκηνοθετεί με κέφι αυτό που άλλοι συνάδελφοί του δεν θα τόλμαγαν ποτέ.

Η Tara Reid παραμένει ανέκφραστη και σχεδόν ατάραχη με όλα όσα συμβαίνουν (αν και προς απογοήτευσή μας, ο ρόλος της είναι πιο περιορισμένος σε σχέση με το πρώτο μέρος), ενώ ο Ian Ziering (ναι, ο Steve από το Beverly Hills) χαμηλώνει κι άλλο το επίπεδο ενός action hero. 


Ειλικρινά, αν νομίζετε ότι τα κατορθώματά του στην πρώτη ταινία ήταν αρκετά για να σας κάψουν τον εγκέφαλο, τότε δείτε το sequel και ξανασκεφτείτε το.

Για πολλοστή φορά στο σινεμά η Νέα Υόρκη απειλείται, το Άγαλμα της Ελευθερίας γίνεται κομμάτια, αλλά με το κεφάλι να διασχίζει ολόκληρα χιλιόμετρα στους δρόμους πολτοποιώντας τους περαστικούς. 

Επίσης, από το πουθενά σε μια σκηνή στο μετρό  εμφανίζονται και κάτι τεράστιοι αλιγάτορες που δεν τους ξανασυναντάμε ποτέ στη συνέχεια. 

Όλα αυτά βέβαια συνοδεύονται με τους σήμα κατατεθέν πλέον, αστείους, άκυρους και απότομους θανάτους  τόσο των ηρώων όσο και των καρχαριών.
 

Ακόμα κι αν οι άθλιες ερμηνείες των ηθοποιών δεν σας προκαλέσουν άφθονο γέλιο, σίγουρα θα το κάνουν οι διάλογοι του Sharkando
Θέλει τεράστια ανοχή για να προσπεράσεις ατάκες του στυλ «Φρόντισε να γυρίσεις πίσω ζωντανός, αλλιώς θα σε σκοτώσω!».
 

Και αν όλα τα παραπάνω δεν σας φαίνονται αρκετά, η ταινία αφήνει το χειρότερο για το τέλος. 

Ναι, το φινάλε του Sharknado 2  σίγουρα μπαίνει στη λίστα με τα πιο ελεεινά που έχουμε δει ποτέ. 
Και τελικά τον (κακό) σκοπό του τον πετυχαίνει.
 

Η μοναδική μου ένσταση με αυτή τη ταινία έχει να κάνει περισσότερο με την επανάληψη της κεντρικής ιδέας. 

Για να γίνει ακόμα χειρότερο και να αγγίξει τον απόλυτο πάτο, θα μπορούσε το sequel να μην περιείχε πάλι καρχαρίες. 

Αν για παράδειγμα το ζεύγος Fin και April αντιμετώπιζαν αυτήν τη φορά έναν τυφώνα γεμάτο πιράνχας ή φονικές μέδουσες, τα πράγματα ίσως να ήταν και χειρότερα. 
Κρίμα που δεν το επιχείρησαν.
 

Κακά όλα αυτά, αλλά κάποια στιγμή θα πρέπει να αναρωτηθούμε για το τι είναι τελικά αυτό που μας ωθεί να παρακολουθούμε ταινίες σαν το Sharknado.
 

Προσωπικά, θα περιμένω μέχρι του χρόνου που θα έχει γυριστεί το Sharknado 3 και τότε ίσως ξανακάνω την ίδια ερώτηση στον εαυτό μου.

Σπύρος Νουνανάκης.


Release Dates:
30 July 2014 (USA TV)    
 

Ο Ghostface γίνεται ...Leatherface στο Scream του MTV!


Εδώ και λίγο καιρό έχει σκάσει η είδηση πως το MTV (ναι, ξέρω) ετοιμάζει μια τηλεοπτική σειρά βασισμένη στο Scream του Wes Craven

Παίρνοντας μια ταινία που άφησε το σημάδι της στον τρόμο, και παραδίδοντας την στο MTV, δεν είναι ακριβώς ο ιδανικός τρόπος, κατά τη γνώμη μου, να συνεχίσει κανείς την κληρονομιά της.
Τελοσπάντων, αφού έτσι ήθελαν οι θεοί να γίνει, εμένα μου περισσεύει. 

Το θέμα που έχει προκαλέσει αντιδράσεις κυρίως στα social media, και αυτές φαντάζομαι από άτομα που δεν έχουν και πολλά να κάνουν μέσα στη μέρα, είναι το γεγονός πως στην αρχή οι παραγωγοί είχαν ανακοινώσει πως η εμβληματική μάσκα του Scream δε θα υπήρχε στη νέα παραγωγή. 

Λιγάκι άκυρο αυτό, είναι η αλήθεια. 
Τελικά, λίγες εβδομάδες μετά, η Mina Lefevre, αντιπρόεδρος του MTV παρακαλώ, έκανε δηλώσεις πως η μάσκα θα είναι τελικά στη σειρά, και θα είναι πολύ πιο σκοτεινή, από αυτή που ξέρουμε, σε μια προσπάθεια του MTV –είπε- να ακολουθήσει τα σύγχρονα trends του τρόμου, που υπαγορεύουν μια πιο σκοτεινή προσέγγιση. 

Θα απομακρυνθεί από την πλαστική φόρμα  της αρχικής μάσκας, και θα έχει μια πιο δερμάτινη υφή και όψη.
 

Η σειρά δεν έχει αρχίσει ακόμη γυρίσματα, οπότε στην καλύτερη περίπτωση θα τη δούμε την επόμενη σαιζόν, δηλαδή φθινόπωρο του 2015.
 

* Το MTV να μας μιλά για τα σύγχρονα trends του τρόμου. 
Τα ύστερα του κόσμου.

Κώστας Φαρόπουλος.

 


Mary Loss of Soul trailer: Τί ψυχή θα παραδώσεις μωρή;

Written By Konstantinos on Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014 | 10:30 π.μ.


Υπάρχουν πολλές ταινίες με αγνοούμενα ανήλικα κορίτσια, αλλά στο Mary Loss of Soul, η Mary βρίσκει εύκολα τον  δρόμο για το σπίτι. 

Και αυτό είναι που την κάνει ενδιαφέρουσα, γιατί η Mary δεν είναι πλέον  "ολόκληρη'', εμφανισιακά είναι μια χαρά, απλά κάπου στο δρόμο έχασε την ψυχή της...

H Jennifer B. White μπαίνει δυναμικά στον χώρο του κινηματογράφου με μια ταινία τρόμου, όπου η ίδια έχει γράψει και το σενάριο.

Αρχικά το trailer  θυμίζει μια ευχάριστη οικογενειακή ταινία που κυλούν  όλα απλά και ρόδινα, όμως ο ρυθμός της αλλάζει γρήγορα και εξελίσσεται σε ένα σκοτεινό θρίλερ με πολλά αναπάντητα ερωτήματα που μπορεί εύκολα να μας καθηλώσει.

Επίσης, είναι λίγο δύσκολο να μην εμπιστευτούμε το trailer, αφού η ταινία έχει ταξιδέψει σε αρκετά φεστιβάλ και έχει διακριθεί για την σκηνοθεσία της αλλά και ως καλύτερη ταινία στo Boston International Film Festival

Η Shoreline είναι ο επίσημος διανομέας της.

Και για τους πιο δύσπιστους, ορίστε λίγα λόγια από τον Hope Wilkos (Yahoo News) που παραβρέθηκε στην πρεμιέρα της ταινίας στο  Boston Film Festival.

" Μία από της πιο μαγικές εμπειρίες μου στο φεστιβάλ ... Mary Loss of Soul.

Ένιωσα ένα με τους χαρακτήρες, χάρη στον εξαιρετικό τρόπο που αναπτύχθηκε.

Αυτή ήταν η ιστορία  της Mary, μιας νεαρής, τυπικής και ζωηρής έφηβης που μαρτύρησε ένα γεγονός τόσο τρομακτικό, που της πήρε την ψυχή."

Η ταινία ήταν να κυκλοφορήσει το 2013, αντ' αυτού έκανε την διαδρομή της πρώτα στα φεστιβάλ. 


Η πρωτοεμφανιζόμενη Kaylee Bryant πρωταγωνιστεί στο ρόλο της Mary Solis, μαζί με τους José Zúñiga (The Call), Catherine Black και  Nick Mancuso.

Μέχρι να ανακοινωθoύν μέρη και ημερομηνίες, πάρτε μια γεύση από το trailer που κυκλοφόρησε.


Παναγιώτης Θεοχάρης.




Ένας horror-άς animater στο Horrorant!

Όσοι ασχολούνται με το blogging και τον κινηματογραφικό τρόμο, γνωρίζουν πόσο σημαντικό είναι να έχεις στην ομάδα σου έναν animater horror-ά.

Με μεγάλη χαρά υποδέχομαι τον Παναγιώτη στο αιματοβαμμένο team του Horrorant, ο οποίος θα μας ενημερώνει για τα νέα trailer που κυκλοφορούν. 


Γεια χαρά, ονομάζομαι Παναγιώτης Θεοχάρης και έχω μεγάλη αρρώστια με τον κινηματογράφο και ιδιαίτερα με τις ταινίες τρόμου.

Κατοικώ και φοιτώ στην Αθήνα. 

Μέσα στην κρίση της χώρας μας, όπου ζούμε και εμείς το δικό μας θρίλερ, σκέφτηκα να ασχοληθώ με τα οικονομικά, ιδέα που παράτησα προτού ξεκινήσω καν. 

Έτσι ακολούθησα κάτι που μ' άρεσε, όπως οι γραφιστικές τέχνες, ενώ τώρα τελειώνω τις σπουδές μου στο 3d animation.

Λοιπόν, αυτό το μικρόβιο του τρόμου το απέκτησα σε μικρή ηλικία. 

Μπορεί να μην γεννήθηκα την εποχή των classic horror movies, παρ' όλα αυτά η δική μου δεκαετία είχε αξιόλογα remake, όπως Texas Chainsaw Massacre, Dawn of the Dead, The Hills Have Eyes.

Καταλαβαίνετε, δεν χρειαζόμουν κάτι άλλο για να παθιαστώ με το είδος και να το ψάξω βαθύτερα.
Με λίγα λόγια είμαι ο τύπος που δεν του προτείνεις ποτέ να επιλέξει ταινία, γιατί θα δεις το χειρότερο b-movie, επειδή τα καλύτερα θα τα έχω δει ήδη μόνος μου!

Χαίρομαι που θα συμμετέχω και εγώ στην ομάδα του Horrorant και που με τον δικό μου τρόπο θα βοηθήσω στην μετ'έπειτα πορεία του.

Iron Sky 2 The Coming Race trailer: Ο Χίτλερ πάνω σε δεινόσαυρο!

Written By Konstantinos on Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014 | 2:47 μ.μ.


Το πρώτο teaser trailer του Iron Sky: The Coming Race του Timo Vuorensola έφτασε, και είναι «φοβερό!

Αν αναρωτηθήκατε ποτέ πώς θα ήταν να βλέπατε τον Χίτλερ πάνω σε δεινόσαυρο, έφτασε η στιγμή να πάρετε απαντήσεις.

20 χρόνια μετά τα γεγονότα του Iron Sky, η πρώην Βάση των Ναζί στο φεγγάρι έχει γίνει το τελευταίο καταφύγιο της ανθρωπότητας.

Η Γη επλήγη από έναν πυρηνικό πόλεμο, αλλά βαθιά μέσα της βρίσκεται θαμμένη μια δύναμη που θα μπορούσε να είναι η τελευταία ελπίδα της ανθρωπότητας - ή να την καταστρέψει μια και καλή.

Η αλήθεια πίσω από τη δημιουργία της ανθρωπότητας θα αποκαλυφθεί όταν ένας παλιός εχθρός οδηγεί τους ήρωες μας σε μια περιπέτεια στην Hollow Earth.

Για να σώσουν το κόσμο πρέπει να καταπολεμήσουν τους Vril, μια αρχαία φυλή ερπετών και το στρατό τους, που αποτελείται από δεινόσαυρους.


Δείτε το, είναι must.



Μεταμόρφωση - Horns review

Written By Konstantinos on Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014 | 3:40 π.μ.

Ο Alexandre Aja, υπεύθυνος για το High Tension και τα remake των The Hills Have Eyes και Piranha, επιστρέφει δυναμικά φέτος στις σκοτεινές αίθουσες.

Έχοντας στα χέρια του το ομότιτλο βραβευμένο best-seller του Joe Hill (γιού του Stephen King) επιχειρεί  να κάνει μια μεταφορά με ιδιαίτερες απαιτήσεις. 

Κι αυτό γιατί η κεντρική ιδέα του Horns είναι τόσο ιδιαίτερη που εύκολα μπορεί να γελοιοποιηθεί αν πέσει σε λάθος χέρια.

Ο Aja όμως έχει αποδείξει στο παρελθόν πως δεν κακοποιεί τα projects που αναλαμβάνει. 
Αντίθετα, δείχνει να γνωρίζει καλά τους κώδικες που απαιτούνται για μια πετυχημένη ταινία τρόμου, γι’ αυτό μάλιστα θεωρείται ένα από τα πιο ηχηρά, σύγχρονα ονόματα στο συγκεκριμένο είδος.

Στο Horns ο Γάλλος σκηνοθέτης αφήνει για λίγο στην άκρη το splatter με το οποίο καθιερώθηκε από προηγούμενες δουλειές του και στρέφεται σε πιο ήπιους τόνους, απευθυνόμενος σε ένα μεγαλύτερο κοινό.

Η ταινία, όπως και το βιβλίο δεν μπορεί να καταταχθεί εύκολα σε ένα συγκεκριμένο είδος. 
Ο τρόμος ανακατεύεται με τη φαντασία, το μαύρο χιούμορ με το δράμα και το ρομάντζο με το αστυνομικό μυστήριο. 

Μπορεί να ακούγονται πολλά, αλλά όταν η κεντρική ιδέα είναι ικανή να τα στηρίξει τότε το αποτέλεσμα είναι κάτι περισσότερο από ενδιαφέρον.

Μετά τον βιασμό και την άγριο δολοφονία της Merrin (Juno Temple, Sin City: A Dame To Kill For), μοναδικός ύποπτος φέρεται να είναι ο σύντροφός της Ig (Daniel Radcliffe, What If). 

Ο ίδιος αν και ήταν μεθυσμένος και με κενό μνήμης εκείνο το βράδυ, αρνείται την όποια πρόσμιξή του στον φόνο.

Όσο όμως κι αν παλεύει για την αθωότητά του, κανείς από τη μικρή πόλη που μένει δεν δείχνει να τον πιστεύει, ούτε καν οι ίδιοι του οι γονείς. 

Δυσκολεύοντας να βρει ανθρώπους που τον εμπιστεύονται και έχοντας στιγματιστεί ως δολοφόνος από τη κοινότητα, αρχίζει να περιθωριοποιείται.
 

Ένα πρωί ο Ig ξυπνάει και σοκαρισμένος διαπιστώνει ότι στο κεφάλι του έχουν αρχίσει να φυτρώνουν κέρατα. 
Επιπλέον, ανακαλύπτει ότι κανείς δεν δείχνει να δίνει σημασία σε αυτά. 

Όποιοι τον πλησιάζουν όμως, αρχίζουν να του εξομολογούνται σκοτεινές πτυχές των εαυτών τους, πράγματα για τα οποία ο Ig δεν θα ήθελε ποτέ να ακούσει.

Βλέποντας ότι δεν μπορεί να ξεφορτωθεί το πρόβλημά του, αποφασίζει να χρησιμοποιήσει αυτή την ιδιότητα για να ανακαλύψει τον πραγματικό ένοχο για τον φόνο της αγαπημένης του.

Είναι όμως αυτό ένα όπλο για την αλήθεια ή μήπως ο Ig μεταμορφώνεται σταδιακά σε ένα διαβολικό πλάσμα που ελέγχει τις ζωές των ανθρώπων;

Η όμορφη ιστορία του Horns είναι η βάση για αυτή την αξιόλογη δουλειά. 
Η γενική σύνοψη ή το trailer ίσως να την αδικούν, αλλά αυτό που θα παρακολουθήσετε εξελίσσεται σε κάτι πολύ ανώτερο.


Φυσικά το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει κι έτσι ο Joe Hill έχει κληρονομήσει αρκετή από την αύρα του Stephen King

Υπάρχουν αρκετά στοιχεία που θυμίζουν τις παλιές καλές  ιστορίες του πατέρα του, σε γενικές γραμμές όμως ο Joe Hill έχει αποκτήσει την δική του ταυτότητα και σίγουρα στο μέλλον έχει να προσφέρει πολλά στη λογοτεχνία τρόμου.

Οι αληθινές έννοιες της Κόλασης και του  Παραδείσου, η παιδική αθωότητα, ο έρωτας και το έγκλημα είναι μερικά μόνο από τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται ο συγγραφέας. 
Η εξέλιξη προχωράει με πολλές ανατροπές που εντείνουν το ενδιαφέρον.
 

Είναι περιττό να σταθούμε για το κατά πόσο η ταινία άγγιξε στο απόλυτο το κλίμα του βιβλίου. 
Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η μεταφορά και προσαρμογή για τον κινηματογράφο έγινε με σοβαρότητα και σεβασμό.
 

Στην πιο απαιτητική ταινία της καριέρας του λοιπόν, ο Alexandre Aja λογικό είναι να  ρίχνει περισσότερο βάρος στην αφηγηματικότητα. 

Η βασική ιστορία εμπλουτίζεται από απανωτά φλας-μπακς που ξεκινάνε από τη παιδική ηλικία των ηρώων και φτάνουν μέχρι το παρόν. 

Κρατώντας τις ισορροπίες ανάμεσα στο σκοτεινό ύφος, το συναίσθημα και τις πινελιές μαύρου χιούμορ, το μυστήριο χτίζεται τόσο ευχάριστα που οι δύο (γεμάτες) ώρες της ταινίας κυλούν σαν νερό.
 

Αποκάλυψη είναι και ο Daniel Radcliffe που μετά το The Woman In Black δοκιμάζεται ξανά στο είδος του τρόμου. 
Η εξαιρετική του ερμηνεία στο Horns είναι η αφορμή για να πετάξει μια για πάντα τον ρόλο του Χάρι Πότερ και να αποδείξει ότι τα καταφέρνει και σε πιο ώριμους ρόλους.
 

Αν κάποιος θέλει να βρει μειονεκτήματα για τη ταινία, αυτά αφορούν περισσότερο το ρομάντζο μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών, καθώς και την απουσία μερικών εξηγήσεων. 

Ειδικά για το πρώτο, ο τρόπος που αναπαριστάται η ερωτική σχέση είναι περισσότερο γλυκανάλατος από όσο θα έπρεπε, γεγονός που έρχεται σε έντονη κόντρα με το dark κλίμα.
 

Γενικά όμως, δύσκολα μπορεί κάποιος να απογοητευτεί με το Horns
Παρά τις μέτριες εντυπώσεις που άφησε σε κάποιους κριτικούς, το κοινό είναι αυτό που έχει τον τελευταίο λόγο.
 

Και το σίγουρο είναι ότι κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι πρόκειται για ένα… διαβολεμένα όμορφο, σύγχρονο παραμύθι.

Σπύρος Νουνανάκης.



Release Dates:
6 September 2013 (Toronto Film Festival)
21 September 2014 (Fantastic Fest)
31 October 2014 (USA)
13 November 2014 (Greece)

Ο Eli Roth δίνει την ευχή του στο remake του Cabin Fever

Written By Konstantinos on Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014 | 10:30 π.μ.


Ένα ακόμη remake ετοιμάζεται να ξεκινήσει γυρίσματα αυτόν τον καιρό. 
Το remake του Cabin Fever

Ξέρετε ποιο, αυτό που κυκλοφόρησε μόλις πριν 12 χρόνια; 
Αυτό.
 

Απ’ ότι φαίνεται, η μανία με τα remakes έχει πλέον ξεφύγει για τα καλά. 
Διότι, άλλο να κάνεις remake μια ταινία 40 ή 50 ετών και άλλο μια καινούρια στην ουσία ταινία. 

Αλλά στην προκειμένη περίπτωση, δε σταματά εδώ. 
Το remake ετούτο θα χρησιμοποιήσει ακριβώς το ίδιο σενάριο με την πρωτότυπη ταινία.
 

Σύμφωνα με τον Eli Roth, δημιουργό της πρώτης ταινίας του 2002, 
«...ο Travis Zariwny έχει ένα μοναδικό όραμα για το αρχικό σενάριο της ταινίας.
Το βλέπω ως ένα θεατρικό που ξανανεβαίνει από έναν άλλο θίασο, και είμαι ανυπόμονος να δω τι θα κάνει ο Travis και η ομάδα του με το σενάριο». 

Για όσους δεν έχουν δει την original ταινία, ήταν ένα ιδιαιτέρως αιματηρό flick γύρω από μια παρέα νεαρών που πάνε σε μια καμπίνα στο δάσος για το σαββατοκύριακο. 

Εκεί όμως μολύνονται ένας ένας από έναν μυστήριο ιό που αρχίζει να τους τρώει τις σάρκες.
 

Τελευταία φορά που έγινε τέτοιου είδους, σκηνή προς σκηνή, remake ταινίας ήταν το 1998 με το Psycho
Φαντάζομαι όλοι θυμόμαστε πόσο αφόρητα κακή ταινία προέκυψε. 

Περίεργος είμαι να δω τι θα προκύψει από τούτη εδώ, χωρίς να είμαι ιδιαιτέρως αισιόδοξος.

Κώστας Φαρόπουλος.

 


Coherence review

Ένα φαινόμενο που δεν συναντάμε συχνά στον κινηματογράφο, είναι οι κυκλοφορίες ταινιών οι οποίες θα απασχολούν τον εγκέφαλό μας και μετά τους τίτλους τέλους. 

Είναι εκείνες οι ταινίες-γρίφοι που προτρέπουν τον θεατή να τις παρακολουθήσει ξανά, αφενός για να ξεκαθαρίσει τα σκοτεινά σημεία της υπόθεσης και αφετέρου να την απολαύσει από μια νέα οπτική γωνία, δίνοντάς του την απαραίτητη τροφή για σκέψη.

Ευτυχώς που μια στο τόσο υπάρχουν τέτοιες απόπειρες από ταλαντούχους δημιουργούς που τολμούν να αποφύγουν το ευρύ κοινό και στήνουν μια σπαζοκεφαλιά με «πειραματικό χαρακτήρα».

Και ευτυχώς το Coherence είναι αυτό ακριβώς.
Πρόκειται για μια ταινία πενιχρού budget με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας, μυστηρίου και ψυχολογικού θρίλερ, με μια ενδιαφέρουσα πλοκή κι ένα ακόμη πιο ενδιαφέρον παρασκήνιο.

Η έννοια του «πειραματικού χαρακτήρα» που αναφέρθηκε παραπάνω δεν είναι καθόλου τυχαία: 

Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος James Ward Byrkit συγκέντρωσε μια ομάδα ηθοποιών και χρησιμοποίησε το σπίτι του για τα γυρίσματα. 

Τελικά, το οκταμελές καστ δεν είχε στα χέρια του κάποιο σενάριο με διαλόγους.
Ο Byrkit απλά είχε πληροφορήσει τους ηθοποιούς σχετικά με τους χαρακτήρες που θα υποδυόντουσαν, ενώ τους αποκάλυπτε σταδιακά τα σημαντικά κομμάτια της ταινίας ώστε να προχωράνε τα γυρίσματα.

Έτσι οι ηθοποιοί δεν είχαν την παραμικρή ιδέα για το πώς θα εξελιχθεί και φυσικά πως θα ολοκληρωθεί η ταινία. 

Συνεπώς κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της κάθε σκηνής, οι χαρακτήρες αυτοσχεδιάζουν στους διαλόγους και πολλές φορές αιφνιδιάζονται για την τροπή που παίρνει η ιστορία.

Εδώ κι έναν χρόνο, το Coherence έχει περάσει από πολλά φεστιβάλ μεταξύ των οποίων ήταν και οι Νύχτες Πρεμιέρας

Το κοινό αρχίζει να την ανακαλύπτει με όλο και πιο αυξανόμενους ρυθμούς και ήδη αποτελεί θέμα συζήτησης σε διάφορα κινηματογραφικά forums παγκοσμίως, με τον κάθε θεατή να διατυπώνει τη δική του θεωρία γύρω από τη ταινία.

Το Coherence ανήκει στη κατηγορία των ταινιών που όσο λιγότερα ξέρει κάποιος σχετικά με την εξέλιξή της, τόσο μεγαλύτερη θα είναι και η έκπληξη. 

Για τον λόγο αυτό λοιπόν, θα αποφύγω να αναφέρω σημεία που μαρτυρούν την τροπή του αινίγματος και θα επικεντρωθώ μόνο γύρω από τον βασικό άξονα του πρώτου εικοσάλεπτου.

Τη νύχτα που ένας μετεωρίτης περνάει σε μικρή απόσταση από τη Γη, μια παρέα φίλων συγκεντρώνεται σε ένα σπίτι για να δειπνήσουν. 

Ξαφνικά, τα φώτα σβήνουν εξαιτίας ενός γενικού μπλακ άουτ και όλοι βυθίζονται στο σκοτάδι.
 

Λίγο αργότερα θα διαπιστώσουν ότι το απέναντι σπίτι είναι το μόνο φωτεινό σε όλη τη γειτονιά κι έτσι δύο άτομα από την παρέα αποφασίζουν να κατευθυνθούν προς τα εκεί για να διαπιστώσουν τι συμβαίνει.

Όταν το ρεύμα επανέρχεται, οι δύο φίλοι επιστρέφουν αλλά φαίνονται τρομαγμένοι, ενώ ο ένας από αυτούς έχει τραυματιστεί ελαφρά. 

Αρνούνται να αποκαλύψουν στην υπόλοιπη παρέα τι ήταν αυτό που είδαν και τους τρόμαξε, αλλά παραδίδουν ένα κουτί που βρήκαν στο διπλανό σπίτι.

Όταν το ανοίγουν, συνειδητοποιούν ότι έχουν μπροστά τους έναν αλλόκοτο γρίφο που πρέπει να λύσουν άμεσα και που θα τους οδηγήσει σε μια ανατριχιαστική αλήθεια… 

Όλα τα υπόλοιπα αξίζει να τα εξερευνήσει ο θεατής από μόνος του. 
Εξάλλου σκεφτείτε ότι ενώ εσείς προσπαθείτε να βγάλετε άκρη με αυτά που συμβαίνουν, το ίδιο ακριβώς κάνει και το καστ που έχει πλήρη άγνοια.

Και αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα ατού της ταινίας. 
Είναι εμφανείς οι αυτοσχεδιασμοί που γίνονται στους διαλόγους κατά τη διάρκεια του δείπνου στην αρχή της ταινίας και όχι μόνο. 


Μπορεί αρχικά να σας εκνευρίσουν οι συζητήσεις χωρίς κάποιο ιδιαίτερο νόημα ή όταν ο ένας θα μιλάει πάνω στον άλλον, αλλά στην πραγματικότητα όλο αυτό προσδίδει μεγάλη φυσικότητα και σύντομα θα νιώστε ότι είστε στον ίδιο χώρο μαζί τους.

Επιπλέον, η φυσικότητα αυτή εκτοξεύεται στα ύψη όταν σε αρκετά σημεία θα παρατηρήσετε την έκπληκτη αντίδραση και το αυθόρμητο ξάφνιασμα των ηθοποιών από τα τεχνάσματα που τους επιφύλαξε ο ευφάνταστος σκηνοθέτης.

Τη κατεύθυνση που παίρνει η ιστορία από ένα σημείο και μετά την έχουμε συναντήσει σαν θεωρία και σε άλλες αντίστοιχες ταινίες στο παρελθόν. 

Ο τρόπος όμως με την οποία αυτή εξελίσσεται, οι συγκρούσεις των χαρακτήρων και οι συχνές ανατροπές, δένουν τόσο αρμονικά που κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει το Coherence για έλλειψη πρωτοτυπίας.

Φιλοσοφία, μαθηματικά και θεωρίες Φυσικής δίνουν και παίρνουν αποπροσανατολίζοντας το κοινό. 

Τελικά, μέχρι το φινάλε θα έχουν αποκαλυφθεί όσα χρειάζονται, αφήνοντας όμως και τον θεατή να βγάλει τα συμπεράσματά του. 

Αυτό δεν σημαίνει ότι θα δυσκολευτείτε να λύσετε το παζλ και να κατανοήσετε την ιστορία, γενικά όμως είναι μια ταινία που απαιτεί την αδιάκοπη προσοχή σας και να έχετε το μυαλό σας σε εγρήγορση.

Η σκηνοθετική δουλειά του James Ward Byrkit είναι θαυμάσια, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς τα φτωχά μέσα παραγωγής. 

Παρά την απουσία ειδικών εφέ και το γεγονός ότι σχεδόν όλη η ταινία είναι γυρισμένη στο σαλόνι ενός σπιτιού, ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης κατάφερε να δημιουργήσει ένα sci-fi θρίλερ με κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που καθηλώνει μέχρι το τελευταίο λεπτό.

Σίγουρα θα δημιουργηθούν σε πολλούς οι σκέψεις για το πόσο περισσότερο θα μπορούσε να αναπτυχθεί η ιδέα ή πόσο καλύτερα θα μπορούσε να εξελιχθεί οπτικά αν η ταινία διέθετε μεγαλύτερο budget. 

Για μένα πάντως η ταινία δύσκολα θα μπορούσε να ήταν ανώτερη, γιατί ορισμένες φορές τα πιο απλά πράγματα είναι και τα πιο γοητευτικά.

Το Coherence αξίζει να το ανακαλύψετε και να το παρακολουθήσετε όλοι.
Αποτελεί μια από τις πιο ενδιαφέρουσες low-budget προσθήκες της φετινής χρονιάς και ειδικά οι φίλοι της επιστημονικής φαντασίας και των “puzzle” movies θα μπορούν να το αναλύουν με τις ώρες.

Περιμένουμε λοιπόν και τα δικά σας σχόλια.

Σπύρος Νουνανάκης.

Release Dates:
14 October 2013 (Sitges Film Festival)
20 June 2014 (USA)
26 September 2014 (Νύχτες Πρεμιέρας)             

Τα Critters επιστρέφουν 30 χρόνια μετά

Written By Konstantinos on Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2014 | 10:30 π.μ.


Τα Critters επιστρέφουν. 
Αυτό μόνο του είναι λόγος εορτασμού. 

Τα πιο αιμοδιψή φουντωτά εξωγήινα πλάσματα που είδε ποτέ ο πλανήτης, απ’ότι φαίνεται ετοιμάζονται για θριαμβευτική επιστροφή. 

Σύμφωνα με το Hollywood Reporter, η Warner Bros. μέσω της θυγατρικής της Blue Ribbon, θα αναλάβει να φέρει ξανά στις οθόνες, ως digital series αυτή τη φορά, τα πεινασμένα εξωγηινάκια.

Για την ώρα οι πληροφορίες είναι ελάχιστες σχετικά με το project αυτό, εκτός από το ότι οι Michael Jelenic και Aaron Horvath έχουν αναλάβει να γράψουν το σενάριο.

Για περισσότερες πληροφορίες, θα χρειαστεί να περιμένουμε, οπότε για την ώρα ας αρκεστούμε στο γεγονός πως τα Critters, τα πιο αξιαγάπητα (μετά τα Gremlins) τερατάκια που έπεσαν ποτέ ως μάστιγα πάνω στη Γη, επιστρέφουν.

Κώστας Φαρόπουλος.

 


The Battery review

Ένα εξαιρετικό παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους νέους φιλόδοξους κινηματογραφιστές που νομίζουν ότι χρειάζεται να βάλουν υποθήκη το σπίτι τους για να φτιάξουν μια αξιόλογη ταινία, αποτελεί ο Jeremy Gardner και το The Battery.

Ο τύπος έφτιαξε ένα συναρπαστικό και τολμηρό φιλμ με θέμα την δημοφιλή τρέλα των ζόμπι, με $ 6.000 (κάτι λιγότερο από 5.000 ευρώ!)

Ο Gardner δεν αγνοεί ούτε επαναπροσδιορίζει το είδος και τις συμβάσεις του, αλλά τις αλλάζει ελαφρώς για τους δικούς του σκοπούς.

Αντί να επικεντρωθεί σε μια ετερόκλητη ομάδα ανθρώπων που προσπαθούν να σφάξουν όσο το δυνατό περισσότερα ζόμπι, επικεντρώνεται σε δύο τύπους, συμπαίχτες σε ομάδα μπέιζμπολ, οι οποίοι είναι οι μόνοι άνθρωποι που έχουν απομείνει στη Γη - ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν.

Ο Ben (Jeremy Gardner) είναι η πιο απροκάλυπτα επιθετικός, αφήνοντας τον Mickey (Adam Cronheim) να κρύβεται πίσω από την ασταμάτητη μουσική των ακουστικών του.

Οι δύο απλά προσπαθούν να συνεχίσουν τη ζωή τους χωρίς να πέσουν επάνω σε κάποιον ζωντανό νεκρό, αλλά όταν κατά καιρούς κάποιο βρίσκεται στο δρόμο τους, ο Ben απασφαλίζει το όπλο …και το ρόπαλο του μπέιζμπολ.

Το The Battery (έτσι λέγεται το δίδυμο του pitcher και του catcher στο μπέιζμπολ) έχει ελάχιστο gore, γεγονός που βοήθησε την ταινία να τύχει αποδοχής από ευρύ …κριτικό φάσμα, ειδικά στην Ελλάδα του ‘μισούμε-ό,τι-έχει-αίμα’ κινηματογραφικού χώρου.

Ωστόσο, το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Horrorant Film Festival ‘FRIGHT NIGHTS’ της Αθήνας, οι γεμάτες αίθουσες σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Κω (όπου προβλήθηκε το φεστιβάλ) και τα 11 βραβεία σε διάφορα τρομο-φεστιβάλ του εξωτερικού δείχνουν ότι το The Battery το αγαπήσανε πολύ και οι horror fans.

Καταρχάς, χάρη σε μια σειρά από συγκλονιστικές μικρές στιγμές που υπάρχουν διάσπαρτες στη ταινία, όπως η σκηνή της ‘προσφοράς’ ενός ζόμπι στον Mickey, ο χορός της πιο-country-πεθαίνεις κομματάρας από τον Ben κρατώντας ένα μπουκάλι ουίσκι και το πιστόλι (δείτε στις Σκηνές που Αγαπήσαμε), ο αυνανισμός του Mickey και φυσικά, η τελική ημίωρη σκηνή στο βανάκι.


Ειδικά αυτή, είναι η πιο κινηματογραφικά αξιομνημόνευτη σκηνή ταινίας τρόμου τα τελευταία 10 χρόνια.

Πέραν αυτών, ο Jeremy Gardner είναι από μόνος του μια υπολογίσιμη δύναμη ερμηνευτικά, φέρνοντας την πατενταρισμένη ένταση ενός Vincent D’Onofrio στο χαρακτήρα του.

Αλλά το μεγαλύτερο επίτευγμα του εδώ είναι ως ‘σεναριογράφος’ και ως σκηνοθέτης. 



Τα εισαγωγικά στο ‘σεναριογράφος’ μπαίνουν γιατί, όπως αναφέρει ο ίδιος, δεν υπήρχε ένα παραδοσιακό σενάριο, αλλά ένα ευρύ περίγραμμα των θεμάτων που θα συζητούσαν οι ηθοποιοί ως αυτοσχεδιαστικές ασκήσεις.

Το αξιέπαινο του πράγματος εδώ είναι ότι δεν υπάρχουν οι σάλτσες που ιδιοτελώς προστίθενται σε τέτοιες προσπάθειες, και η ιστορία κυλάει γοργά και ευκίνητα, επικεντρώνοντας σε δυο ανθρώπους που βρίσκονται στη μέση μιας κρίσης που δεν καταλαβαίνουν ακριβώς από πού ξεκίνησε ή τι την προκάλεσε, και όχι στις παραδοσιακά zombie scenes.

Ομοίως, το σκηνοθετικό χέρι του Gardner είναι σταθερό, με οργανωμένες και καλοσχεδιασμένες μεγάλες σκηνές, και μια λυρική προσέγγιση της καταγραφής των γεγονότων σε μια εγκαταλελειμμένη ύπαιθρο, όπου οι δύο φίλοι περιφέρονται.

Όλα αυτά δεν χρειάστηκαν χρήματα, και είναι μια καλή ευκαιρία να καταλάβουμε όλοι, τι μπορεί να γίνει με ένα ικανό σενάριο.

Δεν είναι μια ταινία για …logistics (δεν βρήκε καν κινηματογραφική διανομή στις ΗΠΑ αλλά έσκισε σε όλα τα φεστιβάλ και την ψηφιακή διανομή), αλλά ένα φιλμ που θα καταφχαριστηθείτε όσοι το δείτε στις αίθουσες.

* Για το soundtrack δεν μπορώ να πω πολλά, παρά μόνο ότι ακούγοντάς το αναπόλησα τα χρόνια που άκουγα φανατικά Garth Brooks και έτριζαν τα παράθυρα στο αυτοκίνητο, με τους περαστικούς στα φανάρια να με ρωτάνε τι …μουσική ακούω!

Από 6 Νοεμβρίου στις αίθουσες ΤΡΙΑΝΟΝ (Κοδριγκτώνος 21 και Πατησίων) και ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ (Κρέμου 141, Καλλιθέα).



Κωνσταντίνος Χατζηπαπάς.


Release Dates:
4 June 2013 (USA)
19 October 2013 (Toronto After Dark)
13 March 2014 (Horrorant Film Festival 'FRIGHT NIGHTS')
6 November 2014 (Greece)