Latest Post

DVD Review: Love Camp 7 (1969)

Written By Konstantinos on Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017 | 3:48 μ.μ.


Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δύο αμερικάνες πράκτορες [η Maria Lease του Dracula vs Frankenstein (1971) και η Kathy Williams του Office Love-in, White-Collar Style (1968)] διεισδύουν undercover και ως έγκλειστες, το ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης του τίτλου, με σκοπό την περισυλλογή στοιχείων, καθώς και την απελευθέρωση μιας κρατούμενης.

Αν θέλετε να δείτε ένα από τα χειρότερα dubbing των ‘60s (που συμπεριλαμβάνει και υποτιθέμενους βρετανούς να μιλάνε με αμερικάνικες προφορές), γυμνό χωρίς λόγο, βιασμούς, και βασανιστήρια (ανάμεσα τους και μια σκηνή στην οποία κρατούμενες βρέχονται με νερό από ένα συμβατικό λάστιχο και κάνουν πως υποφέρουν), τότε ήρθατε στη σωστή ταινία.

Μπορεί η ιστορική σημασία του Nazi Love Camp 7 (όπως κυκλοφόρησε αυτό το φιλμ στην Αυστραλία) να είναι τεράστια, αφού είναι κατά κοινή ομολογία το πρώτο nazisploitation έργο, καθώς και ένα εκ των πρώτων W.I.P. [ο Jesús Franco την ίδια χρονιά έκανε το 99 Women (1969)], αλλά θα παρακαλούσα να μου επιτραπεί να πω πως βαρέθηκα.

Σίγουρα, και σε εμένα ασκεί μια γοητεία το ότι είχε απαγορευθεί σε Μεγάλη Βρετανία (ήταν ένα εκ των περίφημων video nasties) και Αυστραλία, αλλά ειλικρινά, μου άρεσαν μόνο οι αιματοβαμμένοι τίτλοι αρχής.

Πρόκειται για μια παραγωγή των David Friedman [που έβαλε το χεράκι του και στην καλύτερη εκ αυτών των ταινιών, Ilsa: She Wolf of the SS (1975)] και Bob Cresse [ο οποίος έγραψε και το σενάριο, μαζί με τον Wes Bishop], ενώ η σκηνοθεσία είναι του Lee Frost [το αγαπημένο μου φιλμ του είναι το The Black Gestapo (1975)]. 
Και οι τέσσερις τους εμφανίζονται και μπροστά από τη κάμερα.

Χρήστος Μουρούκης.





Raw trailer: Το κανιβαλιστικό teen δράμα που σαρώνει την Ευρώπη


Το "ιστορία ενηλικίωσης και κανιβαλισμού» δεν είναι μια φράση που ακούμε κάθε μέρα στον κινηματογράφο, γι’αυτό και μόνο το Raw είναι κάτι ξεχωριστό.
Προσθέστε και τις διθυραμβικές κριτικές που πήρε στο κύκλωμα των φεστιβάλ (από όσους δεν άφησαν το σινεμά με …ανακατωσούρες στο στομάχι) και έχετε ίσως την πιο αναμενόμενη ταινία τρόμου της χρονιάς.

Πρόκειται για την πρώτη ταινία της Γαλλίδας Julia Ducournau στην οποία πρωταγωνιστεί η εξίσου πρωτάρα νεαρή Garance Marillier ως μια κοπέλα που δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στο κολέγιο.

Η δυσκολία της δεν έγκειται σε μπούλινγκ ή ενοχλητικές roommates, αλλά στην ακόρεστη πείνα της νεαρής για σάρκα. 

Η Focus World έχει κυκλοφορήσει ένα trailer που έγινε θέμα συζήτησης στη βιομηχανία του τρόμου, και βέβαια παίζεται με την προειδοποίηση των σκληρών εικόνων και με την ατάκα ‘Για γερά στομάχια’.

Η ταινία βγαίνει στους αμερικάνικους κινηματογράφους στις 10 Μαρτίου.
Αν νομίζετε ότι αντέχετε, δείτε το red band trailer.
Για τους άλλους, ακολουθεί και ένα πιο soft trailer.

The Autopsy of Jane Doe review

Written By Konstantinos on Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017 | 3:00 μ.μ.

Το όνομα Jane Doe αποδίδεται συνήθως από τις αρχές σε πτώμα που ανακαλύπτουν, του οποίου τα στοιχεία της ταυτότητας είναι εντελώς άγνωστα.
Οι ιατροδικαστές Austin και Tommy Tilden που είναι γιος και πατέρας, οι οποίοι ενσαρκώνονται από τους Emile Hirsch (Lone Survivor) και Brian Cox (Morgan) αντίστοιχα, κατά τη διάρκεια μιας βάρδιας ρουτίνας, έρχονται αντιμέτωποι με ένα τέτοιο πτώμα.

Η εν λόγω Jane Doe βρέθηκε από την αστυνομία μέσα σε ένα σπίτι και δεν παρουσιάζει καμία απολύτως εμφανή αιτία θανάτου.
Αρχικά το μυστήριο περιστρέφεται γύρω από το ποια είναι η μυστηριώδης Jane Doe και πώς πέθανε.

Η αυτοψία της, όπως είναι αναμενόμενο σε τέτοιες περιπτώσεις απαιτεί γερό στομάχι, ωστόσο η ταινία είναι αμιγώς μεταφυσική και ως εκ τούτου η βάση του τρόμου της βρίσκεται έξω από την ανατομία του πτώματος.

Συγκεκριμένα, την εντοπίζουμε σε μια κατάρα που συνοδεύει την νεκρή Jane Doe και που εμπλέκει τους δύο πρωταγωνιστές σε μια δυσάρεστη περιπέτεια γεμάτη από αγωνία και σασπένς.

Σκηνοθέτης είναι ο Νορβηγός André Ovredal που μας έχει δώσει το εξαιρετικό Troll Hunter και που αυτή τη φορά κάνει παπάδες με σαφώς μικρότερο μπάτζετ, κυρίως στο πρώτο μισό της ταινίας που αφορά την αυτοψία του πτώματος.

Επί τουλάχιστον μισή ώρα, παρατηρούμε την αυτοψία και τις εικασίες των ιατροδικαστών σχετικά με τα αίτια θανάτου της άγνωστης γυναίκας κι όμως, το μυστήριο είναι τόσο έντονο που απορροφά τον θεατή και κρατάει το ενδιαφέρον του αμείωτο.

Όταν όμως αρχίζει η κατάρα που συνοδεύει το πτώμα να ενεργοποιείται, η ταινία αυτομάτως μετατρέπεται σε ένα κλασικότερο και σαφώς πιο κλισεδιάρικο μεταφυσικό θρίλερ τύπου The Conjuring και το μόνο στοιχείο που το διαφοροποιεί από τον σωρό, είναι η πρωτότυπη ιδέα του.
Κατά τα άλλα, τα κλισέ δίνουν και παίρνουν, μέχρι το φινάλε, το οποίο εμένα προσωπικά δεν μου προξένησε καμία έκπληξη.

Η ερμηνεία του Brian Cox ως πιο έμπειρου και «ψημένου» ιατροδικαστή σε σχέση με τον γιο του είναι εξαιρετικά πειστική, παρόλο που στο βωμό του να αποδοθεί σωστά, το σενάριο προβαίνει σε κάποιες  εκπτώσεις και παραδοχές, που με ενόχλησαν.

Κατ’ αρχήν στο πρώτο μισό –που είναι σαφώς πιο ατμοσφαιρικό και «καλλιτεχνικό» από το δεύτερο- ο ιατροδικαστής αυτός δεν εκπλήσσεται όσο ο θεατής από τις εξαιρετικά ασυνήθιστες ιδιότητες του πτώματος, γιατί όπως ισχυρίζεται «τις έχει δει ξανά σε παρόμοιες περιπτώσεις».


Αυτό ακριβώς επικαλείται ακόμη και όταν διαπιστώνει πως παρά το γεγονός ότι τα χέρια και τα πόδια της Jane Doe είναι σπασμένα, δεν φέρουν ούτε το παραμικρό μελάνιασμα ή άλλο ίχνος βίας πάνω τους, ενώ η γλώσσα της είναι κομμένη, που σημαίνει ότι έχει υποβληθεί σε βασανισμό.

Από εκείνη κιόλας τη στιγμή συνειδητοποιούμε ότι το πτώμα φέρει κάτι το μεταφυσικό πάνω του, αλλά ο χαρακτήρας του Cox προσπαθεί να το εξηγήσει με τη λογική και κάπου μας βγάζει από το κλίμα και επιχειρεί να μας προσγειώσει, κάτι που με τίποτα δεν το επιθυμούμε σε εκείνη τη φάση.

Προς το τέλος, ο ίδιος ο χαρακτήρας λύνει το μυστήριο της κατάρας, δίχως να έχει το πραγματικό στοιχείο για να στηρίξει τα όσα λέει. 
Είναι σαν να τον εκβιάζουν οι σεναριογράφοι να πει μια θεωρία στα γρήγορα προκειμένου να κλείσει η ταινία χωρίς ερωτήματα.

Αυτοί είναι οι βασικοί λόγοι που το The Autopsy of Jane Doe δεν με εντυπωσίασε όσο εντυπωσίασε το μεγαλύτερο μέρος του κοινού. 
Οφείλω ωστόσο να παραδεχτώ ότι είναι μια αξιόλογη προσπάθεια και ότι δεν με κούρασε ούτε στιγμή, παρά τις σεναριακές του τρύπες.
Ίσως αξίζει να του δοθεί μια ευκαιρία. 

Βασίλης Γιαννάκης.


Release Dates:
9 September 2016 (Toronto)
23 September 2016 (Fantastic Fest)
21 December 2016 (USA)

Clinical trailer: Μετα-τραυματικό στρες από το Netflix

Written By Konstantinos on Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017 | 3:04 μ.μ.


Ο προγραμματισμός του Netflix έχει στόχο στα επόμενα χρόνια να καλύπτεται κατά 50% το πρόγραμμά του από δικές του παραγωγές.
Για να συμβεί αυτό, θα πρέπει να έχει ικανό αριθμό δικών του ταινιών σε κάθε είδος, ειδικά στον τρόμο, εκεί που δείχνει να μην πατάει και πολύ καλά τελευταία.
Φυσικά μιλάμε για ταινίες, γιατί στις σειρές δεν μπορούμε να έχουμε και πολλά παράπονα.

Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει μόνο το Rebirth (trailer), το I Am the Pretty Thing That Lives in the House (trailer) και το Mercy (trailer), αλλά πολύ σύντομα έρχεται και το Clinical, το οποίο θα βγει στους κινηματογράφους αύριο, Παρασκευή και 13!

Μία ψυχίατρος προσπαθεί να βάλει τη ζωή της ξανά σε τάξη μετά από μια βίαιη επίθεση, επιδιώκοντας να επουλώσει τα ψυχολογικά τραύματα ενός νέου ασθενούς, ο οποίος όμως έχει την δική του τρομακτική ιστορία.

Το Clinical είναι η δεύτερη δουλειά του Alistair Legrand, μετά το κακό ντεμπούτο του με το The Diabolical, και πρωταγωνιστεί η Vinessa Shaw.

Αν και δε φαίνεται μια τυπική ταινία τρόμου, το trailer έχει κάποιες μάλλον τρομακτικές εικόνες.
Επίσημα αναφέρεται ως ‘…ένα ανθρώπινο ψυχολογικό θρίλερ που μας περιγράφει την πραγματική φρίκη του μετα-τραυματικού στρες στη ζωή μας’.
Μάλιστα…

DVD Review: Confessions of the Sex Slaves (1977)

Written By Konstantinos on Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017 | 10:02 π.μ.


Το Tänzerinnen für Tanger (όπως είναι ο αυθεντικός τίτλος του παρόντος φιλμ), μας εξηγεί πως δεν υπάρχουν ιερόδουλες από επιλογή και πως όλες κάπως αποπλανούνται για να δουλέψουν στο Άμστερνταμ!

Ρίχνει μια ματιά σε διάφορες πτυχές της υποτιθέμενης κατάστασης, και βλέπουμε από στριπτήζ μέχρι και βιασμούς, αλλά αίσθηση προκαλούν μόνο οι σκηνές με τα ενέσιμα ναρκωτικά.

Μπορεί όλο αυτό να ακούγετε πολύ ενδιαφέρον, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς πως πρωταγωνιστούν η Gina Janssen [που αργότερα πέρασε και από το Sadomania - Hölle der Lust (1981) του Jesús Franco] και ο (πάντα ευπρόσδεκτος σε τέτοιες ταινίες) Eric Falk [θυμηθείτε τον στο Ilsa, the Wicked Warden (1977) του Jesús Franco], αλλά το αποτέλεσμα είναι βαρετό και σίγουρα θα σας στείλει για ύπνο.

Executive producer ήταν ο αγαπημένος σας Erwin C. Dietrich [την επόμενη χρονιά έκανε το The Wild Geese (1978)], η παραγωγή είναι του Werner Zeindler [production manager του Love Camp (1977), επίσης του Jesús Franco], ενώ το σενάριο και τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Jack Guy [γνωστός για το σενάριο του Hitler's Last Train (1977)].

Χρήστος Μουρούκης.




Rings trailer: Το ταλαιπωρημένο sequel του The Ring είναι εδώ ...επιτέλους!

Written By Konstantinos on Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017 | 4:13 μ.μ.


Το Rings έχει πάει πίσω τόσες πολλές φορές που πολλοί θα έχουν ξεχάσει καν ότι άλλο ένα sequel των επιτυχημένων θρίλερ The Ring πρόκειται να βγει στις αίθουσες σύντομα.
Αλλά τουλάχιστον εγώ, δεν πρόκειται να σας αφήσω να το ξεχάσετε…

Ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία του franchise τρόμου, το οποίο αποκαλύπτει ότι η  Samara κατάφερε με κάποιο τρόπο να καλύψει την τεχνολογική της διαφορά και να …αναβαθμιστεί ψηφιακά.

Το The Ring του 2002 ήταν ένα φανταστικό remake από τον ικανότατο σκηνοθέτη Gore Verbinski και με πρωταγωνίστρια την Naomi Watts (με μια από τις Σκηνές που Αγαπήσαμε), και μία από τις πιο τρομακτικές εμπειρίες που είχα σε σινεμά.
Το The Ring 2 του 2005 δεν έφτασε τα επίπεδα του πρώτου, αλλά ήταν εξίσου τρομακτικό και αρκετά έξυπνο επίσης.

Η ιδέα του Rings (σε σκηνοθεσία F. Javier Gutierrez πια) δε φαίνεται πια τόσο αναζωογονητική όσο φάνταζε τότε η ιστορία μιας βιντεοκασέτας που μόλις την έβλεπες, κάποιος σε έπαιρνε τηλέφωνο και σου έλεγε πως ‘…θα πεθάνεις σε 7 ημέρες’ (θυμάμαι τη πλάκα στο σινεμά, ωραία χρόνια), και μάλλον θα πρέπει να το δούμε πιο ελαφρά.

Το trailer που βγήκε υπόσχεται ό,τι θα περίμενε κανείς από μια ταινία The Ring - μακριά μαύρα μαλλιά, το creepy παιδί που ψιθυρίζει, το παράξενο παλιό βίντεο - αλλά φαίνεται σαν να λείπει η …ψυχή της Samara.

Το Rings πάντως θα το δούμε και εμείς στην Ελλάδα στις 2 Φεβρουαρίου (εκτός αν αλλάξει κάτι τελευταία στιγμή).


Train to Busan review

Written By Konstantinos on Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016 | 3:18 μ.μ.

Το τελευταίο διάστημα σπάνια βλέπουμε κάτι φρέσκο στον τομέα του zombie-apocalypse.

Το Train to Busan του Sang-ho Yeon ήρθε για να ταράξει τα νερά (με την καλή έννοια) και να αποτελέσει μια από τις πιο σπουδαίες παραγωγές του 2016.
Μιλάμε για δύο ολόκληρες ώρες γεμάτες από δράση, σασπένς και μελόδραμα που συνθέτουν μια άκρως ψυχαγωγική εμπειρία.

Ο Sok-woo (Yoo Gong, The Suspect) μαζί με την κόρη του Soo-ahn (Soo-an Kim) επιβιβάζονται σε ένα τρένο που πηγαίνει από τη Σεούλ προς το Busan.
Την ίδια στιγμή ξεσπάει το zombie apocalypse σε όλη τη Νότια Κορέα και σύντομα βρίσκονται να συνταξιδεύουν με ανθρωποφάγους νεκροζώντανους.

Όπως συμβαίνει στις περισσότερες ταινίες της Νότιας Κορέας, η βαθιά ανάπτυξη των χαρακτήρων είναι που κερδίζει τις εντυπώσεις και που δένει καταπληκτικά με την αγωνία και τον τρόμο.
Υπάρχουν ήρωες με τους οποίους ο καθένας μας μπορεί να ταυτιστεί και που η απώλειά τους καταλήγει να είναι δυσβάσταχτη ακριβώς γιατί δενόμαστε μαζί τους.

Παρά το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας λαμβάνει χώρα μέσα στο τρένο, τα σκηνικά που χρησιμοποιούνται είναι μεγάλης κλίμακας και οι επί μέρους καταστροφές και επιδρομές νεκροζώντανων είναι τέτοιου μεγέθους που την κάνουν να ξεπεράσει τα όρια του b-movie και να αγγίξει αυτά μιας υπερπαραγωγής.

Τα ζόμπι είναι πολύ ζόρικα και δύσκολα, εφόσον είναι από αυτά που τρέχουν το 100άρι μέσα σε λίγα λεπτά, και ο συντελεστής δυσκολίας ανεβαίνει ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι κανείς από τους πρωταγωνιστές δεν έχει όπλο.

Το μόνο αδύναμο σημείο των αφηνιασμένων νεκρών είναι ότι δεν επιτίθενται το θύμα τους όταν αυτό ξεφεύγει από το οπτικό τους πεδίο, ένα εύρημα που αξιοποιείται πολύ σωστά στην ταινία και που της προσδίδει μια ατμόσφαιρα ενός ιδιότυπου κρυφτού.


Οι ανθρώπινες σχέσεις αποδίδονται πολύ καλά και αναμένεται ότι θα αγγίξουν τις ευαίσθητες καρδιές, ωστόσο υπάρχουν και χαρακτήρες τόσο εκνευριστικοί που θα θες να σπάσεις την οθόνη για να τους δείρεις.
Όλα αυτά συνοδεύονται από σκηνές καλοφτιαγμένης δράσης από αυτές που συναντούμε συνήθως σε ταινίες με τρένα και ποτέ δεν τις βαριόμαστε.

Το μόνο παράπονό μου έγκειται στο υπερβολικά παρατεταμένο για τα γούστα μου τελευταίο δεκάλεπτο, το οποίο κατά τη γνώμη μου υπάρχει μόνο και μόνο για να δικαιολογήσει την καθιερωμένη μεγάλη διάρκεια μιας νοτιοκορεάτικης παραγωγής.
Αν διαρκούσε κάπως πιο λίγο, θα μιλούσαμε σίγουρα για ένα αριστούργημα του είδους.

Όπως και να έχει όμως, το Train to Busan εγγυάται  μια αξέχαστη προβολή, είναι καλοφτιαγμένο και κατορθώνει να κερδίσει ακόμη και τους πιο απαιτητικούς ζομπο-φαν.

Βασίλης Γιαννάκης.



Release Dates:
13 May 2016 (Cannes)
20 July 2016 (S.Korea)
21 July 2016 (Fantasia)
22 July 2016 (USA)


Alien Covenant trailer: Πρώτη γεύση από το prequel των Alien ...χωρίς Aliens!


Πιθανότατα το πλέον αναμενόμενο φιλμ εδώ και πολλά χρόνια, το Alien: Covenant του Ridley Scott, το 6ο φιλμ της σειράς Alien αλλά το 2ο χρονικά μιας και εξελίσσεται περίπου μια δεκαετία μετά τα γεγονότα στο Prometheus, απέκτησε επιτέλους trailer.

…Αλλά καλό είναι να μην ασχοληθείτε και πολύ.
Δεν πίστευα ότι θα το έλεγα αυτό, αλλά το trailer απογοητεύει …big time που λέμε και στο χωριό μου.

Αυτό δε σημαίνει ότι θα το περιμένω με λιγότερη ανυπομονησία.
Απλώς, καλό θα ήταν να βγάλουν γρήγορα ένα αξιοπρεπές trailer, τουλάχιστον ένα trailer αντάξιο του μύθου και της ικανότητας του σπουδαίου Ridley Scott.

Το Alien: Covenant μπορεί να έχει μερικά από τα πιο επιτυχημένα plot threads του Prometheus, αλλά η χρονολογική διαφορά και το σχεδόν εξ ολοκλήρου νέο cast μας δείχνει ότι μάλλον πρόκειται για ένα νέο reboot, μια ταινία που θα μπορούσες να παρακολουθήσεις και χωρίς να έχεις δει το Prometheus!

Μόνο το ηθικά διφορούμενο android David (Michael Fassbender) επιστρέφει.
Το πλήρωμα του Covenant αποτελείται από νεοεισερχόμενους όπως η Katherine Waterston, ο Danny McBride, o Demian Bichir, o Billy Crudup, η Amy Seimetz και ο James Franco, όλοι για την επερχόμενη σφαγή από το Xenomorph …το οποίο ακόμα δεν είδαμε!

Το trailer δεν έχει alien ούτε για δείγμα (παρά μόνο ένα πλοκάμι σε μια σκηνή βγαλμένη από sci-fi horror της σειράς), ελάχιστο Fassbender και μόνο μικρές υπόνοιες για το στόρι, πέρα από τη σύνοψη που ξέρουμε από πέρυσι:

Έχοντας ως αποστολή να βρουν έναν απομακρυσμένο πλανήτη στην αθέατη πλευρά του γαλαξία, το πλήρωμα του σκάφους Covenant ανακαλύπτει κάτι που θεωρούν αρχικά ως ένας αχαρτογράφητος παράδεισος, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένας σκοτεινός και επικίνδυνος κόσμος – στον οποίο μοναδικός κάτοικος είναι το ανδροειδές David, επιζών του Prometheus.

Ας μείνουμε στις διαβεβαιώσεις του Scott ότι στο Alien Covenant θα δούμε ξανά όλα τα Alien που αγαπήσαμε, καθώς και τη Noomi Rapace ως Elizabeth Shaw σε ένα μικρό πέρασμα, και ας ξεχάσουμε γρήγορα αυτό το πρώτο trailer που με απογοήτευσε.
Άλλωστε, μέχρι τις 19 Μαΐου 2017 που βγαίνει η ταινία, έχουμε χρόνο.



DVD Review: Long Jeanne Silver (1977)

Written By Konstantinos on Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016 | 11:54 π.μ.


Η Long Jeanne Silver είναι μια σέξι amputee και μια εκ των θρυλικών performers των ‘70s πορνό (το 2015 συμπεριελήφθη στο Legends of Erotica Hall of Fame), και ήθελα πάντα να δω μια ταινία με αυτή πρωταγωνίστρια [είχα δει μόνο το The Violation of Claudia (1977), αλλά σε αυτό είχε μόνο ένα μικρό ρόλο], και σίγουρα δεν θα υπήρχε καλύτερος τρόπος, από το να δω μια ταινία στην οποία δάνεισε το όνομα της.

Δυστυχώς όμως η παρούσα ταινία, παρότι σκηνοθετημένη από τον μέγιστο Alex de Renzy (γυρίστηκε σπίτι του), δεν μοιάζει τόσο με ταινία, όσο για μια σειρά από σκηνές, στις οποίες πρωταγωνιστεί η Silver, και σε όλες τους χρησιμοποιεί το πόδι της ως εργαλείο διείσδυσης των συμπρωταγωνιστών της.

Το τέχνασμα αυτό ίσως να ήταν ενδιαφέρων για μια φωτογράφηση σε ένα περιοδικό (ξεφυλλίζει μερικά τέτοια η Silver, δείχνοντας τις δόξες της σε δύο άλλες κοπέλες – για ένα τέτοιο περιοδικό είχε συλληφθεί μια φορά, παρέα με την Annie Sprinkle), αλλά όταν επαναλαμβάνεται τόσο ώστε να γεμίσει κανείς μια ώρα φιλμ, καταντά βαρετό.

Τελικά τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της ταινίας βρίσκουν την πρωταγωνίστρια να μας λέει πως το πέος της (δηλαδή το πόδι της, που χρησιμοποιεί ως τέτοιο) είναι μεγαλύτερο και από αυτό του John Holmes, και μάλιστα είναι αδύνατο να μείνεις έγκυος από αυτό.

Χρήστος Μουρούκης.



Prevenge trailer: Προχωρημένο μαύρο χιούμορ από τους Βρετανούς


Μία από τις ταινίες που έκαναν αίσθηση και γενικά άρεσαν στο φετινό κύκλωμα των φεστιβάλ ήταν το Prevenge της Alice Lowe, μια dark comedy για μια έγκυο γυναίκα που εκδικείται μια σειρά από ανθρώπους.

Η Ruth (που την υποδύεται η ίδια η Lowe) είναι επτά μηνών έγκυος όταν αρχίζει να παίρνει περίεργα μηνύματα από το αγέννητο παιδί της. 
"Το παιδί θα σας πει τι θα κάνετε" της λέει καλοπροαίρετα ο γιατρός, αλλά δεν έχει την παραμικρή ιδέα ότι αυτό που ‘της λέει’ το μωρό είναι να σκοτώνει αβέρτα κόσμο.

Το trailer του Prevenge φαίνεται να έχει μπερδεμένο και κάπως δυσάρεστο χιούμορ, αλλά ίσως να αρέσει σε αυτούς που έχουν ανεπτυγμένη την αίσθηση του black humor.

Η ταινία θα ανοίξει στη Βρετανία στις 10 Φεβρουαρίου 2017.
Δείτε το trailer που κυκλοφόρησε.