Latest Post

DVD Review: Confessions of an Opium Eater (1962)

Written By Konstantinos on Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016 | 4:20 μ.μ.


Στο 19ο αιώνα, στη Chinatown του Σαν Φραντσίσκο, ο Gilbert De Quincey [ο αγαπημένος σας Vincent Price, ο οποίος την ίδια χρονιά ήταν και στο Tower of London (1962)] ζει περιπέτειες στην προσπάθεια του να απελευθερώσει γυναίκες που έχουν αιχμαλωτιστεί από μυστικές κοινότητες «tong».

Το σενάριο του associate producer Robert Hill [ίσως να έχετε δει το She Gods of Shark Reef (1958)] βασίστηκε στην αυτοβιογραφία του Gilbert De Quincey με τίτλο «Confessions of an English Opium-Eater» (1822), ενώ η παραγωγή και η σκηνοθεσία είναι του Albert Zugsmith [οι art-house κύκλοι τον γνωρίζουν ως τον παραγωγό του Touch of Evil (1958)].

Το Souls for Sale [όπως είναι επίσης γνωστό αυτό το φιλμ] είναι γεμάτο σκηνές δράσης και εντυπωσιακά stunts, όμως εγώ ξεχώρισα την εκτεταμένη σεκάνς μαστούρας (σε κάποια στιγμή νόμιζα πως είχε χαλάσει η κόπια μου) και κάποια μακάβρια ξεσπάσματα.

Χρήστος Μουρούκης.







A Cure for Wellness trailer: Τρόμος στο ...spa από τον σκηνοθέτη του The Ring!


Από νοσοκομεία μέχρι ψυχιατρικά άσυλα, τα ιατρικά μέρη είναι ένα δημοφιλέστατο σκηνικό για πολλές ταινίες τρόμου, και μάλιστα μερικές από τις πιο επιτυχημένες.
Αν το σκεφτείς, είναι απόλυτα λογικό, καθώς για να βρίσκεσαι εκεί, κάποιος κακός λόγος θα υπάρχει.
…Εκτός κι αν εργάζεσαι.

Επίσης, τα ιατρικά προβλήματα αποτελούν μια διαρκής υπενθύμιση στους ανθρώπους για την αναπόφευκτη θνησιμότητα τους και το γεγονός ότι το σώμα γερνάει και τίποτα δεν μπορείς να κάνεις για αυτό.

Η νέα ψυχολογική ταινία τρόμου A Cure for Wellness φαίνεται να πατά σε αυτό το γνώριμο έδαφος του …medical horror, αν και το περιβάλλον που εξελίσσεται δεν το συναντάμε καθόλου συχνά: ένα spa!

Πρόκειται για την νέα ταινία του Gore Verbinski, ο οποίος φαίνεται να αφήνει τα δημοφιλή blockbuster των Πειρατών της Καραϊβικής και επιστρέφει στο είδος για το οποίο τον συμπαθήσαμε εξ αρχής (το The Ring του 2002 είναι από τα καλύτερα remake τρόμου που έχουν γίνει, με τη Σκηνή που Αγαπήσαμε να στοιχειώνει ακόμα το μυαλό των απανταχού horror fans).

Στο A Cure for Wellness πρωταγωνιστεί ο Dane DeHaan (ο Green Goblin στο Amazing Spider Man 2) μαζί με τον Jason Isaacs, τη Mia Goth, τη Celia Imrie και άλλους.
Η ταινία θα είναι έτοιμη για να προβληθεί στις αίθουσες στις 17 Φεβρουαρίου 2017, και το trailer είναι εξαιρετικό.

Den of Darkness review

Written By Konstantinos on Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016 | 4:43 μ.μ.

Όταν κάποιος είναι φαν των ταινιών τρόμου, εξασφαλίζει ένα καλό που τον ωφελεί και ένα κακό που τον βλάπτει.
Το καλό είναι ότι σε αντίθεση με τους φαν των άλλων ειδών, έχει την πολυτέλεια να βλέπει δεκάδες ταινίες κάθε χρόνο, εφόσον κατά κανόνα ο τρόμος απαιτεί χαμηλό προϋπολογισμό (σπάνια περιλαμβάνει εκρήξεις και καταστροφές) και επομένως η πληθώρα της παραγωγής του είναι μεγάλη.

Το κακό είναι ότι αυτή η πληθώρα της παραγωγής έχει ως συνέπεια να αναγκάζεται να παρακολουθεί και σαβούρες μαζί με τις καλές ή μέτριες ταινίες. 
Το Den of Darkness είναι μια κακή ταινία τρόμου.

Όχι διαχρονικά κακή, με την έννοια ότι αν την έβλεπα πριν καμιά δεκαετία θα έλεγα ότι ο σκηνοθέτης «έχει δυνατότητες» και ότι «είναι πολλά υποσχόμενος για το μέλλον», αν και θα αναγνώριζα το γεγονός ότι είναι βαρετή και αδιάφορη.
Προκειμένου να εξηγήσω το πόσο βαρετή είναι, θα περιγράψω το πώς τη βίωσα.

Στα 20 πρώτα λεπτά παρακολουθούμε την Hellen (Monika Tilling) να μεμψιμοιρεί και να οδύρεται για το γεγονός ότι έμεινε τυφλή και τον σύζυγό της τον Arthur (Eric Giancoli) να προσπαθεί μάταια να την παρηγορήσει.

Κάποιος ίσως θα έβγαζε το συμπέρασμα ότι αυτό το 20λεπτο αποσκοπεί στο να «στήσει τους χαρακτήρες» και η αλήθεια είναι ότι το προσπαθεί με τον πλέον βαρετό τρόπο.
Αυτό όμως αποτελεί και το πιο ολέθριο σφάλμα του έργου.

Θέλω να πω ότι όταν το έργο ονομάζεται «Den of Darkness» έχω την απαίτηση να με πείσει σχετικά γρήγορα ότι δεν πρόκειται να αποδειχτεί άλλο ένα ghost story του σωρού, γιατί κακά τα ψέματα, τελευταία αυτή η φόρμουλα αναπαράγεται με καρμπόν σενάρια που αποτελούν «μια από τα ίδια» και έχει καταντήσει βαρετή.

Πράγματι, κάποια στιγμή βλέπουμε μια σκιά να περνάει πίσω από τη Hellen και αρχίζει να ψυλλιάζεται ότι δεν είναι μόνη στο σπίτι. 
Ακολουθούν άλλα 20 ολόκληρα λεπτά που βλέπουμε τη Hellen να προσπαθεί να εξοικειωθεί με την τύφλωσή της και το πώς περνάει τη ρουτίνα της με τον σύζυγό της.

Δεν υπερβάλλω: 40 ολόκληρα λεπτά μετά την αρχή της ταινίας, δεν συμβαίνει ΤΙΠΟΤΑ απολύτως που να δικαιολογεί τον τίτλο της.
Σαν να μην έφτανε αυτό, όταν ανακαλύπτουμε τον λόγο που η Hellen έχασε το φως της – και που υποτίθεται ότι αποτελεί το μεγάλο μυστήριο που θα έπρεπε να μας απασχολεί από την αρχή της ταινίας για να μην βαρεθούμε- αυτός είναι ό,τι πιο ανόητο και επιπόλαιο θα μπορούσε να υπάρξει.

Ακόμη κι όταν το ανούσιο δράμα περνάει σε πιο horror περιοχές, ευχόμουν να μην το είχε κάνει ποτέ, εφόσον περιλάμβανε από τα πιο άνευρα και ανέμπνευστα scares που έχω δει σε ταινίες.
Και το ίδιο μοτίβο συνεχίζεται: Μέχρι ένα τέταρτο πριν το τέλος, παρακολουθούμε κατά κύριο λόγο το πώς περνάει τη μέρα της η Hellen και ο σύζυγός της.

Θα μπορούσε ακόμη και αυτή η επιλογή να έχει κάποιες αρετές, ωστόσο οι ερμηνείες απ’ όλο το καστ είναι υπερβολικά ερασιτεχνικές και οι κακογραμμένοι διάλογοι τις καθιστούν ακόμη πιο ερασιτεχνικές.
Η όλη προσπάθεια μου έδωσε την εντύπωση μιας πρώτης σκηνοθετικής δουλειάς από κάποιον που μόλις έχει βγάλει τη σχολή κινηματογράφου.

Σκεφτείτε την έκπληξή μου, όταν διαπίστωσα ότι το σενάριο και η σκηνοθεσία είναι μιας γυναίκας, της Sandra Lindo, η οποία θα μπορούσε τουλάχιστον να έχει το ελαφρυντικό της πρώτης απόπειρας.
Ας μην ξεχνάμε όμως ότι τώρα τελευταία, οι περισσότερες από τις καλύτερες ταινίες τρόμου προέρχονται από πρωτοεμφανιζόμενους σκηνοθέτες, επομένως ο πήχης έχει ανέβει αρκετά.



Ακόμη και στο τέλος που υπάρχουν κάποιες αποκαλύψεις και που έστω και πριν τη λήξη το Den of Darkness πάει να πάρει μπρος, η κορύφωσή του παρέχεται με τον πλέον αδιάφορο τρόπο.

Εν τω μεταξύ πώς είναι δυνατόν η Hellen να συμπεριφέρεται σαν εντελώς τυφλή και στα πλάνα που βλέπουμε μέσα από τα μάτια της να φαίνεται ότι μπορεί να διακρίνει αρκετά πράγματα από τον περιβάλλοντα χώρο;
Άλλο ένα «μυστήριο» της ταινίας, υποθέτω.

Για το τέλος έχω αφήσει ένα σχόλιο που αξίζει να συζητηθεί: 
Τον τελευταίο καιρό που παρατηρείται έξαρση του φεμινισμού, έχει ενοχοποιηθεί από τις φεμινίστριες η μεγάλη διαφορά ηλικίας στα ζευγάρια που πρωταγωνιστούν στις ταινίες.

Λένε ότι όταν ο άντρας είναι πολύ μεγαλύτερος από τη γυναίκα, αυτό θεωρείται σεξισμός.
Εγώ πάλι είμαι της παλιάς σχολής και θεωρώ ότι η διαφορά ηλικίας δεν παίζει ρόλο όταν υπάρχει ο έρωτας, αλλά δεν μπόρεσα να παραβλέψω ότι από την αρχή κιόλας της ταινίας, η Hellen θα μπορούσε άνετα να είναι κόρη του Arthur.

Αυτό που μου κακοφάνηκε είναι ότι σε μία εποχή που ενοχοποιείται η διαφορά ηλικίας στις ταινίες γιατί τάχα «δημιουργεί κακά πρότυπα», έρχεται μια γυναίκα σκηνοθέτης που φτιάχνει μια ταινία με τη γυναίκα να είναι γύρω στα 20, τον άντρα να κοντεύει τα 50 και κανείς δεν «πέφτει να τη φάει».

Βέβαια στο τέλος εξηγείται η επιλογή αυτή, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και αποδεικνύεται ότι υπήρχε σοβαρός λόγος που την έκανε η δημιουργός.
Τελικά το ζεύγος εμφανίζει μια τέτοια διαφορά ηλικίας, καθώς η σκηνοθέτης επιλέγει να συστρατευτεί με την άποψη που έχουν οι φεμινίστριες. 

Περισσότερα δεν θα πω για να μην χαλάσω τη μία και μοναδική έκπληξη που επιφυλάσσει το σενάριο.
Καταλήγω λέγοντας ότι το Den of Darkness δεν έχει καμία σχέση με τον τίτλο του και αποτελεί μια άνευρη, ερασιτεχνική και κυρίως ΒΑΡΕΤΗ απόπειρα, ώστε να καθίσταται δύσκολη η θέαση του.

Αν θέλετε να δείτε μια ταινία τρόμου από γυναίκα σκηνοθέτη που να βλέπεται, προτιμήστε καλύτερα το Hollow Creek της Guisela Moro που επίσης κυκλοφόρησε φέτος. 

Βασίλης Γιαννάκης.



Release Dates:
20 February 2016 (USA)

The Belko Experiment trailer: Παίζουμε Hugner Games στο γραφείο;


Ένα από τα αγαπημένα trends στο σινεμά του τρόμου και του φανταστικού είναι το ‘άγνωστοι σε κάποιο χώρο πρέπει να σκοτώσουν για να σωθούν’.
Θυμηθείτε το Battle Royale και φυσικά πιο πρόσφατα τα Hunger Games.

Τι θα λέγατε να …στριμώχναμε λίγο το χώρο;
Ας τους βάλουμε στο κτίριο μιας σεβάσμιας εταιρείας, ας κλείσουμε όλες τις εξόδους και ας τους βάλουμε να αλληλοεξοντωθούν.

Αυτό συμβαίνει στο The Belko Experiment του Αυστραλού Greg McLean (του classic Rogue αλλά και του μέτριου Wolf Creek 2), στο οποίο πρωταγωνιστεί ο John Gallagher Jr. του 10 Cloverfield Lane ως ένας από τους …λογικούς υπαλλήλους της εταιρείας, που βρίσκεται παγιδευμένος και αναγκασμένος να σκοτώσει για να μη σκοτωθεί.

Άλλα πιθανά θύματα / θύτες οι Sean Gunn, Michael Rooker, John C. McGinley, Tony Goldwyn και άλλοι. 

Το καλό εδώ είναι πως το σενάριο έγραψε ο James Gunn του Guardians of the Galaxy.
Το The Belko Experiment θα βγει στους κινηματογράφους της Αμερικής στις 17 Μαρτίου 2017.
Το trailer που κυκλοφόρησε είναι …κάπως ακατάλληλο.


DVD Review: Evil Come, Evil Go (1972)

Written By Konstantinos on Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016 | 4:47 μ.μ.


Η Sarah Jane [η Cleo O'Hara, της οποίας η τελευταία εμφάνιση ήταν στο My Deep Hunger (1981)] είναι μια φανατική χριστιανή που παρασύρει άνδρες στα δίχτυα της (αν και δεν είμαι σίγουρος γιατί θα ήθελε κάποιος να κάνει σεξ μαζί της) και αφού κάνουν έρωτα τους σκοτώνει, επειδή πιστεύει πως η συνουσία πρέπει να γίνεται μόνο με σκοπό την γονιμοποίηση και όχι την απόλαυση (στον καθρέφτη ενός θύματος γράφει με κραγιόν το σύνθημα «God is Love, not Sex»).

Σύντομα η Sarah θα πιάσει φιλίες και με μια λεσβία [η Sandra Henderson, η οποία την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε στο Sleazy Rider (1973)] και μαζί θα συνεχίσουν το έργο της, με περισσότερες δολοφονίες αμαρτωλών.

Όλα αυτά θα μπορούσαν να είναι πολύ διασκεδαστικά, αλλά δυστυχώς η ταινία δεν μπορεί να αποφασίσει αν θέλει να είναι τρόμου (το gore δεν είναι πειστικό, αλλά είναι αρκετό), ερωτική (υπάρχουν άφθονα zoom σε γεννητικά όργανα), ή μιούζικαλ (ναι, οι πρωταγωνίστριες πολύ συχνά τραγουδάνε θρησκευτικά τραγούδια), και ο θεατής απορεί αν πρέπει να ερεθιστεί, να τρομάξει, ή να γελάσει.

Η σκηνοθεσία είναι του Walt Davis [σκηνοθέτης και παραγωγός του Substitution (1970)], ο οποίος μάλιστα έγραψε και το σενάριο, βασισμένος σε μια ιστορία του παραγωγού Bob Chinn [βετεράνος σκηνοθέτης φιλμ όπως το The Devil's Garden (1973)].

Χρήστος Μουρούκης.





Resident Evil: The Last Chapter trailer: Η Alice τρέχει και σκοτώνει για 6η φορά


Όπως συμβαίνει με πολλά εμπορικά franchise, είναι δύσκολο να πιστέψεις τις …υποσχέσεις ότι η 6η Resident Evil ταινία θα είναι η τελευταία.
Αν και η σειρά ταινιών που βασίζεται στα video games με το ίδιο όνομα δεν έχει πια την ίδια απήχηση με την πρώτη του 2002, εξακολουθούν να υπάρχουν πολλοί πρόθυμοι να δουν πώς θα τελειώσει.

To Resident Evil: The Final Chapter φαίνεται να τα δίνει όλα σύμφωνα με το νέο θεότρελο trailer, όπου βλέπουμε ορδές από ζόμπι, γιγάντια φτερωτά πλάσματα και μερικούς κακούς της εταιρείας στα κεντρικά γραφεία της Umbrella Corporation. 
Ό,τι ακριβώς θα περίμενε κανείς από τον σκηνοθέτη Paul W.S. Anderson.

Το καστ του Resident Evil: The Last Chapter περιλαμβάνει την Ali Larter ως Claire Redfield, τον Iain Glen ως Dr. Alexander Isaacs, τον Shawn Roberts ως Albert Wesker, τη Ruby Rose ως Abigail, τον Eoin Macken ως Doc, τον William Levy ως Christian, τον Fraser James ως Michael και τη Γιαπωνέζα μοντέλο Rola ως Cobalt. 
Φυσικά, τον τελευταίο αγώνα οδηγεί η Milla Jovovich ως Alice.

Δεν έχω καμία αντίρρηση με άλλο ένα Resident Evil, αλλά δυστυχώς τα τελευταία φιλμ είναι τόσο κακογραμμένα που θυμίζουν πίστες από video games.
Θα δούμε αν άλλαξε τίποτα, στις 27 Ιανουαρίου 2017.


Cell review

Written By Konstantinos on Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016 | 4:26 μ.μ.

Ένα παράξενο ηχητικό σήμα που εκπέμπεται από τα κινητά τηλέφωνα μετατρέπει τους ανθρώπους σε αιμοδιψή ζόμπι. 

Ένας καλλιτέχνης που σχεδιάζει κόμικ (John Cusack, Love & Mercy) και ένας συνταξιούχος (Samuel L. Jackson, Miss Peregrine's Home for Peculiar Children) μάχονται για την επιβίωσή τους. 
Ο πρώτος μάλιστα αναζητά την επανασύνδεση με τον γιο του που μένει στη Νέα Αγγλία. 

Η ταινία βασίζεται σε βιβλίο του μεγάλου Stephen King που κυκλοφόρησε το 2006 και φέτος – δέκα χρόνια μετά - μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη από τον Tod Williams.

Πριν καν δω την ταινία:
Έχω διαβάσει πολλά βιβλία του Stephen King και έχω δει όλες τις κινηματογραφικές μεταφορές τους που έχουν γίνει μέχρι τώρα. 
Το The Cell δεν συμπεριλαμβάνεται στα έργα του μεγάλου συγγραφέα που έχω διαβάσει – αν και λίγο έλειψε κάποτε - γεγονός που ίσως αποδειχτεί θετικό, γιατί μπορώ να κρίνω την ταινία ως ταινία και όχι ως μεταφορά.

Ωστόσο δεν μπορώ να παραβλέψω την άδικη γκρίνια που εισπράττουν συνήθως οι μεταφορές των βιβλίων του King, τόσο από τους αναγνώστες του, όσο και από τους θεατές των σινεμά.

Το μόνιμο παράπονο των αναγνωστών είναι ότι δεν πρόκειται για ταινίες που αποδίδουν πιστά τα αντίστοιχα βιβλία γιατί λέει «δεν περιέχουν όλη την πλοκή».
Και ρωτάω: Πώς είναι δυνατόν να «χωρέσει» μια πλοκή ενός συγγράμματος 400 ή 500 σελίδων μέσα σε μια ταινία που διαρκεί μόλις 1,5-2 ώρες;
Αναγκαστικά οι σεναριογράφοι πρέπει να κόψουν αρκετά από τα στοιχεία της πλοκής.

Γι’ αυτό ίσως από τους φαν του King οι καλύτερες μεταφορές των έργων του είναι είτε οι κινηματογραφικές που βασίζονται σε νουβέλες (σαφώς μικρότερες σε μέγεθος από τα μυθιστορήματα του) είτε οι τηλεοπτικές μίνι σειρές όπως είναι το It (1990) και πιο πρόσφατα το Bag of Bones (2011), οι οποίες όμως διαρκούν συνολικά περισσότερο από 4 ώρες!

Από την άλλη υπάρχουν οι κινηματογραφικοί φαν, οι οποίοι μη έχοντας διαβάσει τα βιβλία του King και παρακολουθώντας μόνο τη μεταφορά τους, απορούν πώς είναι δυνατόν να έχουν προκαλέσει αίσθηση αυτές οι ιστορίες, τη στιγμή που ως οπτικοποιημένες εκδοχές δεν διαφοροποιούνται ισχυρά από τις υπόλοιπες ταινίες τρόμου.

Ο λόγος που συμβαίνει αυτό, είναι ότι ο Stephen King σαν συγγραφέας είναι μαέστρος στη γραφή και η γραφή είναι κάτι που με τίποτα δεν μπορεί να αποδοθεί σε μία ταινία.

Ο King έχει το χάρισμα να σε κάνει να ενδιαφερθείς ακόμη και για τα πιο βαρετά, κλισεδιάρικα και ανούσια στοιχεία των ιστοριών που γράφει.
Στον κινηματογράφο όπου μοιραία δεν υπάρχει η γραφή για αναδείξει την ιστορία, είναι αναμενόμενο ότι τα κλισέ θα αναδειχτούν περισσότερο.

Με βάση τα παραπάνω, θα είμαι ανεπηρέαστος από τη γκρίνια που χρόνια τώρα έχω κουραστεί για τις ταινίες που βασίζονται σε ιστορίες του King και που προέρχεται τόσο από τους αναγνώστες, όσο και από τους σινεφίλ.

Μετά τη θέαση της ταινίας:
Έχω δει πολύ καλύτερες μεταφορές του συγγραφέα για να είμαι ειλικρινής.
Αυτή δεν ήταν τελικά από τις καλές.
Η ιστορία ακούγεται πολλά υποσχόμενη, η ιδέα ότι τα ζόμπι δημιουργούνται από τις τηλεπικοινωνίες είναι εξαιρετική, το ίδιο και η εντυπωσιακή μυθολογία που κρύβεται από πίσω και μας αποκαλύπτεται σταδιακά.

Τι πήγε λοιπόν στραβά;
Στραβά πήγε το γεγονός ότι όλα τα παραπάνω στοιχεία έχουν την μορφή πληροφοριών που ανταλλάσσουν οι πρωταγωνιστές κατά τις συζητήσεις τους και δεν τα «βλέπουμε» παρά μόνο τα «ακούμε» να τα λένε.


Αν κάποιος παρακολουθήσει την ταινία χωρίς ήχο, θα διαπιστώσει ότι το σύνολο των πλάνων συνθέτουν ένα παρωχημένο zombie-movie που είναι τίγκα στα κλισέ.
Διότι δεν θα έχει έτσι τη δυνατότητα να ανακαλύψει την πλούσια μυθολογία που κρύβεται από πίσω.

Απαιτούνταν κατά τη γνώμη μου περισσότερο «showing» παρά «telling» προκειμένου να αναδειχτεί το όλο σύνολο.
Επίσης θα πω κάτι που θα δυσαρεστήσει αυτούς που –κλασικά- διαμαρτύρονται ότι η ταινία δεν περιέχει όλη την πλοκή του βιβλίου:

Έπρεπε να περιλαμβάνει ΑΚΟΜΗ πιο λίγη πλοκή από αυτό, διότι έτσι όπως προβλήθηκε, εμφανίζεται μπουκωμένη από τα γεγονότα, χωρίς να μπορεί να τα τονίσει για να προκαλέσουν τη δέουσα προσοχή.

Αλγεινή εντύπωση μου προκάλεσε επίσης η σχεδόν επιδεικτική απουσία gore, παρά το γεγονός ότι το Cell είναι μια R-rated παραγωγή (γεγονός που μάλλον οφείλεται μόνο στο λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται).
Όχι ότι λυσσάω για gore and guts, αλλά όπως και να έχει το πράγμα, ταινία με ζόμπι βλέπουμε. 
Όλο και κάποια αιματηρή σκηνή θα υπάρχει σε μια τέτοια ταινία.

Νομίζω ότι η εταιρία παραγωγής παρασύρθηκε από το γεγονός ότι ο King σαν συγγραφέας διαπρέπει στα μεταφυσικά θρίλερ, τα οποία όταν οπτικοποιούνται, εκ των πραγμάτων δεν είναι τόσο αιματηρά όσο μια ταινία με ζόμπι.
Ακόμη κι έτσι όμως, το να βλέπω στην αρχή της ταινίας τα ζόμπι να τρώνε ανθρώπους και να μην υπάρχει ούτε ίχνος αίματος, είναι κάτι αντιαισθητικό.

Βέβαια από την άλλη, το γεγονός ότι η μεταφορά βασίζεται σε best-seller ενός ταλαντούχου συγγραφέα, έχει ως αποτέλεσμα το μπάτζετ να εμφανίζεται αρκετά υψηλό και να μπορούμε να απολαμβάνουμε επιβλητικά σκηνικά αποκάλυψης.

Και πάλι όμως: Δεν ήταν ανάγκη να πρωταγωνιστούν οι Cusack και Jackson εφόσον δεν υπήρχε κάποια σεναριακή αναλαμπή που να δικαιολογεί την «ηχηρότητα» των ονομάτων τους.
Σίγουρα οι ερμηνείες τους προσθέτουν στο όλο σύνολο, αλλά σε αυτούς τους ρόλους θα μπορούσαν να ανταπεξέλθουν και πιο άσημοι ηθοποιοί, εφόσον δεν υπάρχει έμφαση στο δράμα.

Κλείνοντας, θα πω ότι το Cell θα ήταν καλύτερο να βασιστεί στη μυθολογία του βιβλίου και να δώσει μια διαφορετική ιστορία, παρά να είναι όπως τώρα που βασίζεται στην ίδια ιστορία, με αποτέλεσμα να αποτελεί μια μέτρια μεταφορά της.

Βασίλης Γιαννάκης.


Release Dates:
10 June 2016 (USA)

Hell (Die Holle) trailer: Το πιο σκληρό Αυστριακό θρίλερ εμφανίστηκε


Ο Αυστριακός Stefan Ruzowitzky πήρε σπίτι του το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας το 2007 για το The Counterfeiters αλλά τώρα φαίνεται πως στρίβει σε πιο σκοτεινά μονοπάτια με τη νέα του ταινία που λέγεται απλά Κόλαση (Die Holle).

Στο σκοτεινό και βίαιο crime thriller, η Ozge, μια νεαρή Τουρκάλα οδηγός ταξί στη Βιέννη, γίνεται μάρτυρας μιας δολοφονίας που ίσως να είναι η πιο πρόσφατη επίθεση ενός serial killer.
Ο δολοφόνος το γνωρίζει και την κάνει στόχο, και τα πράγματα παίρνουν μια άσχημη τροπή.

Στην πορεία της παραγωγής, ο σκηνοθέτης είχε υποσχεθεί το πιο σκληρό Αυστριακό θρίλερ των τελευταίων ετών και φαίνεται ότι κράτησε την υπόσχεσή του.
Το trailer μόλις κυκλοφόρησε.


DVD Review: If Footmen Tire You, What Will Horses Do? (1971)

Written By Konstantinos on Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016 | 1:30 π.μ.


Τούτο εδώ το φιλμ σκηνοθετήθηκε από τον Ron Ormond (γνωστός από παρόμοια χριστιανικά φιλμ που έκανε με την εταιρία του, Ormond Organization, που έδρευε στο Nashville, του Tennessee), και είναι στην ουσία μια εκτενή ομιλία του Estus W. Pirkle (ένας βαπτιστής ιερέας από το New Albany, του πάντα συντηρητικού Mississippi, γνωστός για τα βιβλία του).

Στο παραλήρημα του θα μας εξηγήσει τι συμβαίνει στις κομουνιστικές χώρες, και παραθέτει κάποια στοιχεία (τα οποία δεν ξέρω πως τα σκαρφίστηκε) με τα εκατομμύρια χριστιανών που υποτίθεται πως εκτέλεσαν αυτά τα καθεστώτα.

Μας λέει μάλιστα πως βάση της γρήγορης ανόδου του κομμουνισμού σε άλλες χώρες, η Αμερική θα καταληφθεί από το σφυροδρέπανο σε δεκαπέντε λεπτά, και οι κόκκινες στρατιές θα σκοτώνουν χριστιανούς στους δρόμους.

Βέβαια για όλα αυτά ευθύνονται μια σειρά από παράγοντες όπως η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία και η προτίμηση των νέων για την τηλεόραση αντί της βίβλου, και ακόμη περισσότερο τα drive-in τα οποία με όλη τη βία που δείχνουν προτρέπουν τους έφηβους στο μονοπάτι του έρωτα.

Μας εξηγεί επίσης πως αφού οι κομμουνιστές αρπάξουν τα παιδιά μας, θα τα κάνουν πλύση εγκεφάλου, αφού θα τα βάλουν να προσευχηθούν να τους φέρει ζαχαρωτά ο Χριστός, και αφού δεν τα καταφέρει, θα προσευχηθούν στον Φιντέλ Κάστρο, και μια πόρτα θα ανοίξει και θα γεμίσει το δωμάτιο με καραμέλες!

Επίσης, οι κομμουνιστές στρατιώτες θα μπαίνουν ότι ώρα θέλουν στα σπίτια μας (αφού αυτά θα ανήκουν πλέον στο κράτος), θα μας δέρνουν και θα μας πετάνε έξω, και θα βιάζουν τις γυναίκες μας!

Όλα αυτά τα βλέπουμε δραματοποιημένα (ωστόσο μας γίνεται γνωστό πως τα ίδια έχουν συμβεί σε άλλες χώρες) και το μεγαλύτερο highlight βρίσκει έναν στρατιώτη να χώνει μια πρόκα στο αυτί ενός παιδιού, για να μην ακούει πλέον τον λόγο του θεού.

Σε μια άλλη σκηνή, ένα θαρραλέο παιδί αρνείται να πατήσει την εικόνα του Χριστού και λέει πως θα πεθάνει για αυτόν όπως πέθανε και αυτός για εκείνον, με αποτέλεσμα να εξοργιστεί ένας στρατιώτης και να του ξεριζώσει το κεφάλι!

Πλάκα έχουν όλα αυτά (καιρό είχα να γελάσω τόσο), αλλά αν σκεφτεί κανείς πως η ταινία αυτή προβαλλόταν σε εκκλησίες, όπου οι πιστοί πίστευαν αυτά που βλέπανε, τότε το όλο θέμα είναι πολύ τρομακτικό, και όχι μόνο για το ανέλπιστα άφθονο splatter που προσφέρει.

Χρήστος Μουρούκης.





Seklusyon trailer: Ατμοσφαιρικός τρόμος εποχής από τις Φιλλιππίνες


Αν και είναι γνωστός στη χώρα του για τα εντυπωσιακά θρίλερ δράσης, ο Φιλιππινέζος σκηνοθέτης Erik Matti γνωρίζει καλά τις ατμοσφαιρικές ταινίες τρόμου.
Μάλιστα, συμμετείχε και στην ανθολογία ABC’s of Death 2 πριν δύο χρόνια.

Η νέα του ταινία λέγεται Seklusyon (Απομόνωση) και είναι ένα θρίλερ εποχής στο οποίο παρακολουθούμε μια τελετουργία που θέτει τους διάκονες εξώριστους στο ‘Ιερό Φρούριο’, για να τους αποτρέψει από τους πειρασμούς επτά ημέρες πριν από την ιεροσύνη τους. 

Παίζουν οι Ronnie Alonte, Neil Ryan Sese και Lou Veloso και η ταινία αναμένεται να κυκλοφορήσει στις Φιλιππίνες την ημέρα των Χριστουγέννων.
Παράξενο, αλλόκοτο και ασυνήθιστο, το trailer που κυκλοφόρησε έχει όμως κάτι…