Latest Post

ΝΥΧΤΕΣ ΤΡΟΜΟΥ 2016: Οι 5 ταινίες στην κατηγορία HFF Classics

Written By Konstantinos on Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016 | 4:28 π.μ.


Στην Ατομική εποχή της δεκαετίας του '50, η έκθεση ραδιενέργειας, οι διαρροές τοξικών ουσιών και άλλα επιστημονικά ατυχήματα είχαν μεγάλη επιρροή στη θεματική του horror cinema, όπου άρχισαν να αναπτύσσονται τεραστίων διαστάσεων μεταλλαγμένα τέρατα (Gojira ή αλλιώς Godzilla, 1954) ή σαρκοφάγα έντομα-γίγαντες.

Μέχρι τότε, οι περισσότερες ταινίες τρόμου ήταν φτιαγμένες πρόχειρα και με λίγα χρήματα και απευθύνονταν σχεδόν αποκλειστικά στο εφηβικό κοινό των drive-ins...
Ένα τέτοιο φιλμ ήταν το I Was A Teenage Werewolf (1957).

Μερικά Αμερικάνικης προέλευσης monster/horror movies της εποχής κεφαλαιοποίησαν με επιτυχία τις απειλές εξωγήινων δυνάμεων και εισβολής από το Διάστημα, όπως το alien που βρέθηκε στην Αρκτική στο The Thing (From Another World) (1951), το ασυνήθιστο τέρας στο The Creature From the Black Lagoon (1954), μεταλλαγμένα μυρμήγκια στην έρημο του Νέου Μεξικού στο Them! (1954) ή παράλογες και εξωγήινες απειλές στο κλασικό Invasion of the Body Snatchers (1956).

Το τελευταίο ήταν μια αντιδραστική ιστορία που εφιστούσε τη προσοχή στη συμμόρφωση, ένα classic με κλώνους που έπαιρναν τα σώματα των κατοίκων μιας μικρής πόλης της California (ένα remake έγινε από τον Philip Kaufman το 1978 με την ιστορία να εξελίσσεται στο San Francisco).

Στο αλληγορικό The Incredible Shrinking Man (1957) του Jack Arnold σε σενάριο του συγγραφέα Richard Matheson, εμφανίστηκαν οι θανάσιμες μεταλλάξεις και τα επακόλουθα της έκθεσης σε ραδιενέργεια - ακόμα και μια αράχνη ή μια γάτα θα ήταν ένα τρομακτικό τέρας για έναν συρρικνωμένο άνθρωπο.

Για να αντιμετωπίσουν τη δημοτικότητα της τηλεόρασης, τα κινηματογραφικά studio πειραματίστηκαν με τρισδιάστατα φιλμ (3D) όπως το The House of Wax (1953), μια ταινία που εκτόξευσε τη καριέρα του Vincent Price ως 'King of Horror', στο ρόλο του καθηγητή και γλύπτη Henry Jarrod που μετέτρεπε τα πτώματα των εχθρών του σε κέρινα ομοιώματα, και το The Creature From the Black Lagoon (1954).

Φυσικά, δεν μιλάμε για ουσιαστικό 3D αλλά για μια ψευδή αίσθηση βάθους.

Σημαντικό έργο στα B-movies της δεκαετίας του '50 και αργότερα άφησε ο παραγωγός και σκηνοθέτης Roger Corman, γνωστός για τα low budget exploitation φιλμ, που βοήθησε να μείνει ζωντανό το είδος του horror όταν τα μεγάλα studio του Hollywood έπαψαν να ασχολούνται.

Πολλά έργα του έγιναν cult classics και κάποια από αυτά γίνονται remake μέχρι σήμερα (Death Race, Piranha).


Δημιούργησε τη low budget horror σάτιρα A Bucket of Blood (1959) όπου πρωταγωνιστούσε ο Dick Miller - ηθοποιός που έπαιζε σχεδόν σε όλα τα φιλμ του Corman - και ένα χρόνο αργότερα το αριστουργηματικό House of Usher (1960), μια ταινία βασισμένη στο βιβλίο του Edgar Alan Poe, 'The Fall of the House of Usher.
Το House of Usher είναι η σπουδαιότερη ταινία του Vincent Price και από τις καλύτερες ταινίες του Corman.

Οι τίτλοι των ταινιών του Corman τα λένε όλα για το είδος του σινεμά που είναι υπεύθυνος: Not of this Earth (1957), Attack of the Crab Monsters (1957), The Wasp Woman (1959), The Terror (1963) και πολλά άλλα.

Για την ακρίβεια, ο Roger Corman σκηνοθέτησε πάνω από 50 ταινίες σε 25 χρόνια (από το 1955 μέχρι το 1980) αλλά ήταν παραγωγός σε 350 ταινίες μέχρι και σήμερα!

Τα B-movies χαρακτήρισαν μια ολόκληρη εποχή και ένα ολόκληρο έθνος, φέρνοντας έντονου χρωματισμού poster σχεδιασμένα στο χέρι και κάνοντας τέχνη τις χειροποίητες αφίσες στις αίθουσες της εποχής.

Στο Horrorant Film Festival 'ΝΥΧΤΕΣ ΤΡΟΜΟΥ' 2016 (12-18 Μαΐου σε ΙΝΤΕΑΛ και ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ και 19-25 Μαΐου στο ΒΑΚΟΥΡΑ 1 & 2), στα πλαίσια του αφιερώματος στα B-Movies της δεκαετίας του 50, θα δούμε σε εξαιρετική ποιότητα τις ταινίες:

Invasion of the Body Snatchers (1956) του Don Siegel.
Ένας γιατρός μιας μικρής πόλης καταλαβαίνει ότι ο πληθυσμός της κοινότητας του έχει αντικατασταθεί από εξωγήινους κλώνους χωρίς αισθήματα.

Night of the Demon (1957) του Jacques Tourneur.
Ένας Αμερικανός ψυχολόγος ερευνά μια σατανική αίρεση η οποία είναι ύποπτη για περισσότερους από έναν φόνους.

The Incredible Shrinking Man (1957) του Jack Arnold.
Ένας άνδρας αρχίζει να συρρικνώνεται, λόγω της έκθεσης του σε ένα συνδυασμό ακτινοβολίας και εντομοκτόνων, και η ιατρική επιστήμη είναι ανίκανη να τον βοηθήσει.

The House on the Haunted Hill (1959) του William Castle.
Ένας εκατομμυριούχος προσφέρει δέκα χιλιάδες δολάρια σε πέντε ανθρώπους, με την υποχρέωση να περάσουν τη νύχτα σε ένα μεγάλο και τρομακτικό σπίτι, μαζί με τον ίδιο και τη σύζυγό του.


House of Usher (1960) του Roger Corman.
Ένας άντρας επισκέπτεται για πρώτη φορά το αρχοντικό της οικογένειας της αρραβωνιαστικιάς του, για να ανακαλύψει την άγρια κατάρα της οικογένειας η οποία τους οδηγεί όλους στη τρέλα.

Οι ανακοινώσεις συνεχίζονται...




ΝΥΧΤΕΣ ΤΡΟΜΟΥ 2016: Το μοναδικό φεστιβάλ ταινιών τρόμου στην Ελλάδα ξεκινάει (trailer)

Written By Konstantinos on Κυριακή, 24 Απριλίου 2016 | 10:00 π.μ.


Φτάσαμε λοιπόν στην 3η χρονιά του Horrorant Film Festival ‘ΝΥΧΤΕΣ ΤΡΟΜΟΥ’, και πάλι εν μέσω οικονομικής κρίσης, κοινωνικής αναταραχής και αβεβαιότητας.

Θα έλεγε κανείς ότι αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά συναντάμε στις περισσότερες ταινίες τρόμου έτσι κι αλλιώς… εκτός ίσως της οικονομικής κρίσης.
Αλλά ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ με απαιτήσεις και φιλοδοξίες, θα έπρεπε να υπάρχει σε πιο …ομαλό περιβάλλον.

Όπως και να΄χει, τα καταφέραμε και φέτος.
Ο στόχος για ένα πρόγραμμα ακόμα καλύτερο από την περσινή χρονιά, νομίζω πως επετεύχθη.

Τι θα δούμε φέτος στις ΝΥΧΤΕΣ ΤΡΟΜΟΥ 3;
Αρχικά, 11 ολοκαίνουργιες παραγωγές από όλο τον κόσμο στο Διαγωνιστικό πρόγραμμα, όλες σε Πανελλήνια Πρεμιέρα με 2 Ευρωπαϊκές Πρεμιέρες.

Όπως πάντα, θα δούμε ταινίες από διάφορα είδη τρόμου, καθώς και από χώρες με διαφορετική κουλτούρα στο σινεμά τρόμου. 
Έτσι, δε λείπει ούτε φέτος το giallo, ο Ασιατικός τρόμος, οι Ευρωπαϊκές εκπλήξεις και φυσικά, για 2η συνεχή χρονιά, το καλύτερο δείγμα του Ινδικού κινηματογράφου τρόμου – το οποίο τόσο προτιμήθηκε στο περσινό φεστιβάλ, και όχι άδικα.

Για πρώτη φορά φέτος, υπάρχουν δυο ντοκιμαντέρ στο πρόγραμμα.
Το ένα μιλά για τη ταινία που προκαλεί μια τάση για βανδαλισμούς στους θεατές που το παρακολουθούν, και η άλλη μιλά για τον Ισπανικό σινεμά τρόμου, ο οποίος έχει την τιμητική του στο φετινό φεστιβάλ.

Οι καλύτερες ταινίες τρόμου από την Ισπανία, από το 1971 μέχρι σήμερα, θα προβληθούν στις οθόνες του ΙΝΤΕΑΛ και του ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΥ (και στο ΒΑΚΟΥΡΑ της Θεσσαλονίκης), ταινίες που όλοι αγαπήσαμε από μια χώρα που έχει τον τρόμο ως κύριο κινηματογραφικό είδος.

Αμφιβάλω αν μπορέσετε να μπείτε στο ΙΝΤΕΑΛ με αυτοκίνητο, αλλά τα Drive-In θα ζωντανέψουν φέτος στις ΝΥΧΤΕΣ ΤΡΟΜΟΥ.
5 από τα κλασικότερα B-movies της δεκαετίας του 50, για πρώτη φορά σε μεγάλη οθόνη στην Ελλάδα!

Οι εκπλήξεις όμως συνεχίζονται με τις Πρεμιέρες εκτός διαγωνισμού, που όπως πάντα θα είναι σπουδαίες ταινίες που όλοι θέλουμε να δούμε.

Φέτος έχουμε 25 ταινίες μικρού μήκους, 10 εκ των οποίων ελληνικές παραγωγές.
Οι ταινίες Έναρξης και Λήξης θα ανακοινωθούν λίγες ημέρες πριν τη πρεμιέρα, όπως και οι επίσημοι καλεσμένοι του φεστιβάλ, τα πάρτι και τα παράλληλα events.
Γιατί και φέτος, το Horrorant Film Festival ‘ΝΥΧΤΕΣ ΤΡΟΜΟΥ’ δεν θα αφήσει κανέναν ανικανοποίητο.

Σήμερα βγήκε στη δημοσιότητα το επίσημο trailer του φεστιβάλ, το οποίο επιμελήθηκε ο Χρήστος Μεγαρχιώτης.
Και με αυτό ξεκινάμε την κάλυψη του HFF ΝΥΧΤΕΣ ΤΡΟΜΟΥ από το FilmBoy και το Horrorant.

Καλό φεστιβάλ.




Somnia (Before I Wake) review

Written By Konstantinos on Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016 | 10:00 π.μ.

Ένα νέο ζευγάρι προσπαθεί να επουλώσει τις πληγές του, αντικαθιστώντας το παιδί που έχασαν με ένα αγόρι που κρύβει ένα τρομακτικό χάρισμα.

Ο μικρός Κόντι (Jacob Tremblay, Room) δυσκολεύεται να στεριώσει σε ανάδοχη οικογένεια λόγω της ιδιαίτερης ικανότητάς του να ζωντανεύει τα όνειρά του, αλλά και….τους εφιάλτες του. 

Η τελευταία του μητέρα (Kate Bosworth, Still Alice) ζει ακόμη τον εφιάλτη του γιού που πνίγηκε και ο άντρας της (Thomas Jane, Vice) προσπαθεί να τη βοηθήσει στη νέα της αρχή. 
Σταδιακά το όνειρό τους μετατρέπεται σε εφιάλτη και πρέπει κάτι να κάνουν, ώστε ο «θαυματουργός» Κόντι να μην κοιμάται…

Άλλο ένα παιδί που κρύβει μυστικά και οικογένειες δυσλειτουργικές που κινδυνεύουν εκ των έσω. 

Συνήθως από τις σκοτεινές φύσεις των -κατά τα άλλα- χαριτωμένων παιδιών (βλ. Orphan).
Προφανώς οι θεματικές αυτές έχουν ξαναπαρουσιαστεί και μάλιστα σε πολύ πιο επιτυχημένες δημιουργίες. 

Ο Mike Flanagan (Absentia, Oculus) δεν παρουσιάζει κάτι πρωτότυπο και ούτε με καινούριο τρόπο. 
Ναι μεν το αρχικό concept ακούγεται πραγματικά ενδιαφέρον, αλλά σίγουρα αποδεικνύεται φτωχά ανεπτυγμένο και χωρίς να διαθέτει ευρηματικότητα.



Η υποκριτική μετά βίας φτάνει το απλώς ικανοποιητικό, με την Bosworth να προσπαθεί να σώσει τα προσχήματα, ενώ ο Jane παραμένει ενοχλητικά άχρωμος και διάφορος. 

Ακόμη και ο μικρός Tremblay, παρόλο που είναι εξαιρετική φυσιογνωμία και δείχνει να μπορεί να κάνει πράγματα στο μέλλον, εδώ δεν πείθει, αλλά ούτε και δείχνει την αντίστοιχη ωριμότητα του Haley Joel Osment στο The Sixth Sense.

Καμία ατμόσφαιρα δεν δημιουργείται. 
Αντιθέτως εφαρμόζεται η φτηνή σίγουρη λύση του ξαφνιάσματος και των «μπου» τιναγμάτων. 

Όσο περισσότερο φτάνει στο τέλος της η ιστορία, τόσο χειρότερο και πιο πλαδαρό και αφελές γίνεται το σενάριο.

Αναδημοσίευση από Horrorant.


Release Dates:
7 April 2016 (Greece)

10 Cloverfield Lane review

Written By Konstantinos on Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016 | 10:00 π.μ.

Μετά τον χωρισμό της με τον φίλο της, η Michelle (Mary Elizabeth Winstead, Kill the Messenger) παθαίνει ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα που την αναισθητοποιεί για μερικές μέρες.

Όταν συνέρχεται, διαπιστώνει ότι βρίσκεται μέσα σε ένα πυρηνικό καταφύγιο όπου την έχει μεταφέρει ένας εκκεντρικός τύπος, ο Howard (John Goodman, Love the Coopers).

O Howard πιστεύει σε κάθε λογής συνωμοσίες και ισχυρίζεται ότι ο αέρας έξω από το καταφύγιο είναι μολυσμένος, διότι όλος ο πλανήτης έχει υποστεί μια βιοχημική καταστροφή.

Μαζί τους, βρίσκεται κι ο Emmett (John Gallagher Jr., Jonah Hex) ο οποίος έχει πειστεί από τη θεωρία του Howard παρόλο που δεν έχει μπει στη διαδικασία να την επαληθεύσει. 

Η Michelle δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στα σενάρια που διακινεί ο ιδιοκτήτης του καταφυγίου. 
Έχει όμως δίκιο που τα αμφισβητεί;
Η ταινία έχει κάνει ένα εντυπωσιακό άνοιγμα και προκάλεσε αίσθηση όπου έχει προβληθεί. 

Τα εύσημα οφείλουν να πάνε κυρίως στους Josh Campbell  και Matthew Stuecken που έγραψαν το πανέξυπνο σενάριο, καθώς και στον Dan Trachtenberg που το σκηνοθέτησε με έναν ιδανικό τρόπο.
Παραγωγός είναι ο JJ Abrams και εκεί ίσως οφείλονται κάποια από τα προβληματάκια που έχω εντοπίσει.

Η ταινία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί από πολλούς ως μια εξαιρετική δουλειά παρά το σχετικά μικρό μπάτζετ, ή ακόμη και ως ένα έργο που αναμένεται να αφήσει εποχή.

Αυτό θα συνέβαινε σε περίπτωση που το 10 Cloverfiled Lane κυκλοφορούσε ως μία αυτόνομη ταινία και υπό αυτή την έννοια, βλέπεται σαφώς καλύτερα όταν κανείς τη δει ως τέτοια.

Κρίμα όμως – και δυστυχώς δεν μπορώ να αποφύγω να το αναφέρω σε αυτό το review - αποτελεί ένα ανεξάρτητο sequel του Cloverfield (2008). 
Αν δεν έχετε δει το Cloverfield (που έτσι κι αλλιώς δεν είναι απαραίτητο), τότε είναι σίγουρο ότι το 10 Cloverfield Lane θα σας ενθουσιάσει.

Αν όμως το έχετε δει και γνωρίζετε με τι ασχολείται, δυστυχώς θα γνωρίζετε εξαρχής τις απαντήσεις στα ερωτήματα που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του μυστηρίου σε αυτό το ανεξάρτητο sequel.

Διότι το μυστήριο του 10 Cloverfield Lane, περιστρέφεται γύρω από το αν η θεωρία του Howard είναι αληθινή, ή αν κρατάει κλεισμένους στο καταφύγιό του τους άλλους δυο γιατί απλώς έχει χάσει τα λογικά του.

Ποιος λόγος υπάρχει λοιπόν να δει κανείς το Cloverfield του 2008 και να γνωρίζει εκ των προτέρων την απάντηση;
Η προσωπική μου άποψη είναι ότι η ταινία είναι πολύ δυνατή σε όλους τους τομείς. 

Στο μεγαλύτερο μέρος της κατορθώνει να μεταδώσει στον θεατή την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα του καταφυγίου και την ανασφάλεια της Michelle σχετικά με το αν ο Howard είναι διανοητικά υγιής ή όχι.

Από τη μια υπάρχει ο κίνδυνος της μολυσμένης ατμόσφαιρας και από την άλλη, αυτός στον οποίο χρωστάει τη διάσωσή της, ο οποίος όμως δείχνει να κρύβει επικίνδυνα μυστικά.

Η ένταση και το μυστήριο χτίζονται σταδιακά και με ρυθμό που δεν κουράζει, ενώ στο αποκορύφωμα τις δράσης υπάρχουν σκηνές που είναι γυρισμένες έτσι ώστε να κόβουν την ανάσα.
Ακόμη και αν πιστέψεις κάποια στιγμή ότι η ταινία τέλειωσε, θα διαπιστώσεις ότι έχει ακόμη πολλά και σπουδαία πράγματα να δείξει.

Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές απ’ όλο το τριμελές καστ και κυρίως από την Mary Elizabeth Winstead η οποία φαίνεται να έχει πολύ καλή χημεία με τον John Goodman που το σενάριο την επιβάλλει να βρίσκεται στο έλεός του.

Η ανάπτυξη των χαρακτήρων είναι επίσης άψογη, εφόσον όλες οι επιλογές και οι αποφάσεις των ηρώων δικαιολογούνται απόλυτα και δεν εμφανίζονται να είναι βεβιασμένες.
Οι εκπλήξεις που επιφυλάσσει το τέλος, είναι ικανές να κερδίσουν ακόμη και τους πιο απαιτητικούς από τους θεατές.


Αξίζει να σημειωθεί ότι ενώ το Cloverfield του 2008 ήταν γυρισμένο με τη μέθοδο του found footage και με μεγαλύτερο μπάτζετ, η ταινία αυτή καταφεύγει στην παραδοσιακή κινηματογράφηση που όχι απλώς δείχνει να της ταιριάζει γάντι, αλλά επιπλέον ξεπερνάει σε όλους τους τομείς τον προκάτοχό της.

Επειδή ίσως κάποιοι είναι επιφυλακτικοί με την ανάμειξη του JJ Abrams, είναι σκόπιμο να ξεκαθαριστεί το εξής:
Αποτελεί γεγονός ότι ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης έχει μια μεγάλη αδυναμία σε ένα κακώς εννοούμενο είδος μυστηρίου που προκαλεί ερωτήματα στον θεατή αλλά συνήθως δεν του παρέχει απαντήσεις αντάξιες των ερωτημάτων.

Πολλές φορές μάλιστα ο JJ και ο περίγυρος του έχουν εμπλακεί σε παραγωγές που εκ των υστέρων αποδείχτηκε ότι δεν είχαν σοβαρές απαντήσεις να δώσουν στα ερωτήματα που καλλιεργούσαν.
Το γεγονός αυτό οδήγησε στο να υπάρχουν φανατικοί πολέμιοι του JJ Abrams, όπως επίσης και πολλοί –σχεδόν ισάριθμοι εκτιμώ- φανατικοί οπαδοί του.

Το 10 Clovefield Lane, είναι από τις ιστορίες που είναι όντως γεμάτες από ερωτήματα, αλλά να είστε σίγουροι ότι στο τέλος παίρνουμε απαντήσεις αντάξιες των ερωτημάτων αυτών.
Τίποτα δεν μένει να αιωρείται.

Αν υπάρχει ένα «αλλά» μέσα σε όλα αυτά, είναι αυτό που ανέφερα στην αρχή: Στο γεγονός δηλαδή ότι αν κάποιος έχει δει το Cloverfield του 2008, χάνει πολλά από τη μαγεία του μυστηρίου και από αυτή την άποψη ίσως θα ήταν καλύτερα το 10 Cloverfield Lane να ήταν μια ξεχωριστή ταινία.

Όσο για το hype και την υπερεκτίμησης που συνοδεύουν την ταινία, ναι αυτά είναι στοιχεία που υπάρχουν και ναι, ίσως να οφείλονται στους πιστούς οπαδούς του JJ Abrams που αν δεν φιγούραρε το όνομά του στα credits ίσως να μην έδειχναν τον ίδιο ενθουσιασμό.

Διότι –να πούμε και του στραβού το δίκιο- δεν είναι η πρώτη φορά που παρακολουθούμε τρεις ηθοποιούς σε περιορισμένο χώρο, ώστε να δικαιολογείται τέτοιος ντόρος.
To Hidden του 2015 είναι το πιο πρόσφατο παράδειγμα έργου που ασχολείται με την επιβίωση τριών ανθρώπων σε ένα πυρηνικό καταφύγιο. 

Επομένως η μοναδική λύση για να εκτιμήσει κάποιος πραγματικά τις αρετές του 10 Cloverfield Lane είναι 1ον: Να έχει χαμηλά τον πήχη των απαιτήσεών του ώστε να εκπλαγεί ευχάριστα και 2ον: Να μην έχει δει το Cloverfield.

Από την άλλη, δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε ένα τόσο καλό σενάριο και μια τόσο καλή εκτέλεση, μόνο και μόνο γιατί κάποιοι ήθελαν να το προωθήσουν ως sequel άλλης ταινίας.

Βασίλης Γιαννάκης.


Release Dates:
11 March 2016 (USA)
31 March 2016 (Greece)

Lights Out trailer: Η Teresa Palmer τρομοκρατείται ...από τον James Wan

Written By Konstantinos on Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016 | 10:30 π.μ.


Ο σκηνοθέτης James Wan φέρνει ξανά φέτος στη μεγάλη οθόνη το δικό του horror trademark με το The Conjuring 2, αλλά βρίσκεται επίσης και στην παραγωγή μιας νέας πρωτότυπης ιστορίας τρόμου που ονομάζεται Lights Out.

Η Rebecca (Teresa Palmer) νομίζει ότι ξέφυγε από τις παιδικές της φοβίες όταν έφυγε από το σπίτι. 
Τώρα που επιστρέφει πίσω όμως, αυτό που την τρόμαζε σαν παιδί εξακολουθεί να παραμονεύει στο σπίτι της μητέρας της, και να τρομάζει τον μικρό αδελφό της Martin. 
Όχι ότι το σκοτάδι δεν ήταν τρομακτικό από μόνο του, αλλά αυτό φαίνεται να το κάνει ακόμη πιο τρομακτικό.

Αυτή η ανατριχιαστική, σκιερή γυναικεία μορφή είναι φοβιστική, αλλά ακόμα χειρότερο είναι το γεγονός ότι η μητέρα της Rebecca, που την υποδύεται η Maria Bello, φαίνεται να είναι συνένοχη σε αυτό που στοιχειώνει το σπίτι. 
Απλώς …ελπίζουμε ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από απλά jump scares.

O James Wan είναι ο παραγωγός σε αυτή τη ταινία, την οποία σκηνοθετεί ο πρωτάρης David F. Sandberg με βάση τη δική του ταινία μικρού μήκους. 

Τη διασκευή έγραψε ο Eric Heisserer του The Thing, του Final Destination 5 και του τελευταίου Nightmare on Elm Street.

Το Lights Out …ανάβει στις 22 Ιουλίου στους κινηματογράφους της Αμερικής.
Δείτε το trailer.


Το βιβλίο Weaveworld του Clive Barker γίνεται σειρά

Written By Konstantinos on Κυριακή, 27 Μαρτίου 2016 | 10:00 π.μ.


Από τον περσινό Σεπτέμβριο ετοιμάζονταν η προσαρμογή σε τηλεοπτική σειρά του βιβλίου φαντασίας/τρόμου του Clive Barker, ‘Weaveworld’ από το κανάλι CW, αλλά δεν είχε ακουστεί τίποτε από τότε.

Σήμερα έχουμε κάποια νέα, και όχι τόσο καλά.
Σύμφωνα με το Deadline, η σειρά χρειάζεται νέο σεναριογράφο για να το φέρει στη ζωή, τη στιγμή που ο Barker παραμένει ενεργός ως εκτελεστικός παραγωγός.

Η σύνοψη που είχε κυκλοφορήσει πέρυσι έλεγε:

Ένας προγραμματιστής ενώνεται με έναν νεαρό σεφ ζαχαροπλαστικής που μόλις ανακάλυψε ότι είναι προορισμένος να γίνει ο θεματοφύλακας ενός μυθολογικού βασιλείου, το οποίο μπορεί να προσεγγιστεί μόνο μέσω μιας πύλης σε ένα παλιό αρχοντικό της Savannah. 
Μαζί, θα πάρουν μέρος σε μια επική μάχη με τις δυνάμεις του κακού, που μάχονται για τον έλεγχο του μαγικού κόσμου.

Το έργο του Barker θεωρείται σχετικά δύσκολο να προσαρμοστεί στη μικρή ή τη μεγάλη οθόνη, κυρίως λόγω του εύρους και του ευφάνταστου οράματος.

Ωστόσο, όλο και περισσότερες σειρές αυτές τις μέρες δείχνουν ότι μπορούν να αντιμετωπίσουν αυτά τα είδη και τις δυσκολίες τους, οπότε θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς θα φαίνεται το Weaveworld στη μικρή οθόνη.




Dark Signal trailer: Μία slasher ...ιστορία φαντασμάτων από τον Neil Marshall

Written By Konstantinos on Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2016 | 10:30 π.μ.


Λίγο slasher, λίγο ghost movie, το Dark Signal του Edward Evers-Swindell έχει ανατριχιαστική ατμόσφαιρα, σοκαριστικές στιγμές βίας και κάμποσα jump scares, κι αυτά μόνο από το trailer.
…Και έχει και τον Neil Marshall στα credits ως παραγωγό.

Βαθιά στην καρδιά των απομονωμένων κοιλάδων της Ουαλίας, μια απόκοσμη σιωπή απλώνεται στην εγκαταλελειμμένη περιοχή.
Απομονωμένη και τρομοκρατημένη, η ανύπαντρη μητέρα Kate (Joanna Ignaczewska) βρίσκεται στη μέση ενός κακού σχεδίου: μια μεταμεσονύχτια ληστεία που λαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις.

Στην αναζήτηση του φίλου της και τρεμάμενη στη μέση ενός απομονωμένου δάσους, η Kate συνειδητοποιεί ότι δεν είναι μόνη. 
Μαζί της είναι και το εκδικητικό πνεύμα ενός δολοφονημένου κοριτσιού ...

Εν τω μεταξύ, σε έναν τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό, ο Ben (Gareth David-Lloyd) και η Laurie (Siwan Morris) ετοιμάζονται να κάνουν την τελευταία εκπομπή τους, και καλούν το μέντιουμ Carla για ένα εντυπωσιακό σόου.

Ενώνοντας τα θραύσματα ήχων φαντασμάτων, ξετυλίγουν ενδείξεις για ένα τρομακτικό έγκλημα πριν επιχειρήσουν το αδιανόητο ...να έλθουν σε επαφή με τους νεκρούς.

Το Dark Signal θα βγει σε DVD στη Βρετανία στις 30 Μαΐου.
Δείτε το trailer που κυκλοφόρησε.


Αφανισμός - Extinction review

Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα του Juan de Dios Garduño που μετέφερε στην μεγάλη οθόνη ο Miguel Ángel Vivas.
Αποτελεί συμπαραγωγή Ισπανίας, Γαλλίας, ΗΠΑ και Ουγγαρίας.

Επί της ουσίας, έχουμε να κάνουμε με ένα κοινωνικό δράμα που λαμβάνει χώρα στο zombie apocalypse.
Πολλοί είναι αυτοί που μιλούν για μια «ευχάριστη έκπληξη» που αναμένεται να επιφέρει ανανέωση του zombie genre.

Από πού κι ως πού όμως αποτελεί έκπληξη ο συνδυασμός δράματος με το zombie apocalypse;

Από το 1968 κιόλας με τη νύχτα των “ζωντανών νεκρών” του George Romero που διαμόρφωσε τις ταινίες με ζόμπι όπως τις ξέρουμε σήμερα, οι κοινωνιολογικές αναφορές και το δράμα επιβίωσης αποτελούν κατά κανόνα τα βασικά συστατικά μιας τυπικής ιστορίας του είδους.

Δεν έχει σημασία αν κατά τη διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας κάποιοι δημιουργοί, σαφώς επηρεασμένοι από τα video games, θέλησαν να μας πείσουν ότι μια τέτοια ταινία οφείλει να περιορίζεται σε ανεγκέφαλη δράση και στο ξεπάστρεμα ολόκληρων ορδών νεκροζώντανων από βαριά οπλισμένους πρωταγωνιστές.

Η επιτυχία της του κόμικ «the walking dead» και της τηλεοπτικής σειράς που βασίζεται σε αυτό, επανέφεραν τα μετα-αποκαλυπτικά δράματα και την ανάπτυξη των χαρακτήρων στο προσκήνιο.
Από πού κι ως πού λοιπόν αποτελεί έκπληξη μία ταινία σαν το extinction;

Ο Patrick (Matthew Fox, World War Z)  και ο Jack (Jeffrey Donovan, Fargo) είναι δύο άντρες που έχουν επιβιώσει από την επιδρομή των ζωντανών νεκρών και πλέον κατοικούν  στο χιονισμένο χωριό που ονομάζεται Harmony.

Ο πρώτος έχει για μόνη του συντροφιά το πιστό του σκυλί, ενώ ο δεύτερος ζει μαζί με την εννιάχρονη κόρη του, την Lu (Quinn McColgan, Love the Coopers).

Παρά το γεγονός ότι μόνο ένας δρόμος χωρίζει τα σπίτια τους, οι δυο τους είναι εντελώς αποκομμένοι ο ένας από των άλλον, πράγμα που σημαίνει ότι στο παρελθόν είχε συμβεί κάτι που τους έκανε να μισούνται.

Αν και στην πορεία της ταινίας μαθαίνουμε τι ήταν αυτό που ψύχρανε τόσο τις σχέσεις τους, ο τρόπος που συμπεριφέρονται ο ένας στον άλλον θυμίζουν σε ανησυχητικό βαθμό την απάθεια και την αποξένωση που κυριαρχεί στον σύγχρονο κόσμο μεταξύ των γειτόνων και κυρίως στην χώρα μας, όπου οι λογικές τύπου «να ψοφήσει το σκυλί του γείτονα», αποτελούν στάση ζωής.

Όπως συμβαίνει σε κάθε επιτυχημένο μετα-αποκαλυπτικό δράμα, οι κοινωνικές νόρμες έχουν αλλάξει και έχουν προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. 

Οι δύο άντρες έχουν κάθε λόγο να είναι εχθροί, ωστόσο υπό το πρίσμα της ανώτερης απειλής, θα συνεργαστούν και θα πολεμήσουν ο ένας στο πλευρό του άλλου.  


Παρά το γεγονός ότι το κεντρικό καστ δεν ξεπερνά τα τέσσερα άτομα, το σύνολο της παραγωγής είναι εξαιρετικά ανεβασμένο, πράγμα που αποτυπώνεται στα εξαιρετικά σκηνικά που αξιοποιούνται, όπως είναι αυτά των εγκαταλειμμένων πόλεων και των χιονισμένων δασών.

Οι ηθοποιοί ερμηνεύουν εξαιρετικά τους ρόλους τους, με ένα τρόπο που προκαλεί τον θεατή να συμπάσχει στη μοναξιά που βιώνουν και στη μάχη τους για επιβίωση.

Η σκηνοθεσία διαθέτει έναν τέτοιο ρυθμό που να καθιστά το όλο εγχείρημα ενδιαφέρον, χωρίς να παρασύρεται από τη δραματουργία των όσων εκτυλίσσονται.

Όλες οι εξελίξεις σχετίζονται άμεσα με τις αποφάσεις που παίρνουν οι ήρωες και από αυτή την άποψη, τονίζεται η σημασία που μπορεί να έχει μια σωστή απόφαση σε καιρούς που προέχει πάνω απ’ όλα η σωματική και ψυχική ακεραιότητα.

Μπορεί το Extinction να βασίζεται πάνω απ’ όλα στο δράμα και στις ερμηνείες, ωστόσο η κορύφωσή του προς το τέλος επιφυλάσσει για τους φίλους της δράσης και της έντασης μια ευχάριστη έκπληξη.

Τότε είναι που μια ολόκληρη στρατιά από ζόμπι επιτίθεται στην παρέα των επιζώντων που βρίσκονται κλεισμένοι μέσα σε ένα σπίτι, με αποτέλεσμα η αγωνία να χτυπάει κόκκινο και το κάθε δευτερόλεπτο να έχει αποφασιστική σημασία για το αν θα γλιτώσουν ή αν θα καταλήξουν στα στομάχια του εχθρού.

Η ταινία πάνω απ’ όλα μιλάει για την αξία που έχει η συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων και η διατήρηση του ονείρου σε ένα κόσμο που το έχει αποκηρύξει. 

Το συστήνω ανεπιφύλακτα στους οπαδούς των κοινωνικών δραμάτων που είναι ταυτόχρονα και οπαδοί των ταινιών με ζόμπι.

Βασίλης Γιαννάκης.



Release Dates:
18 July 2015 (Fantasia)
31 July 2015 (USA)

Οι Ελληνικές ταινίες μικρού μήκους του 3ου φεστιβάλ ΝΥΧΤΕΣ ΤΡΟΜΟΥ

Written By Konstantinos on Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016 | 10:00 π.μ.


Η ελληνική παραγωγή ήταν και φέτος δραστήρια στο Horrorant Film Festival ‘FRIGHT NIGHTS’, ειδικά στις μικρού μήκους ταινίες.

Η συμμετοχή στο email του φεστιβάλ αλλά και στην πλατφόρμα Click For Festivals, ξεπέρασε τις 40 ταινίες, πράγμα εντυπωσιακό αν σκεφτεί κανείς ότι μιλάμε για ελληνικές παραγωγές ταινιών τρόμου/μυστηρίου/φαντασίας.

Στο διαγωνιστικό τμήμα των ελληνικών ταινιών μικρού μήκους του 3ου Horrorant Film Festival ‘ΝΥΧΤΕΣ ΤΡΟΜΟΥ’ βρίσκονται 10 ταινίες:



Caffeine (2016) των Γιώργο Μιχαλόπουλο και Ευθύμη Οικονόμου.
Ο Θέμης ξυπνά το πρωί και …δεν έχει καφέ.   Οι ειδήσεις αναφέρουν την κρίση στις προμήθειες καφέ, μετά το ναυάγιο της CaffecopCo σε μια βραχονησίδα των Κυθήρων.   
Τα νεύρα του Θέμη όμως απαιτούν να βρει καφέ…









Durckness (2016) του Άρη Δεληγιαννίδη 
Ένας άντρας γίνεται ψυχωτικός με το κίτρινο πλαστικό παπάκι του μπάνιου. Νοιώθει πως τον παρακολουθεί και τον στοιχειώνει. 
Φτάνει στα άκρα της παραφροσύνης.





Edith (2015) του Ντομινίκ Παπαεμμανουήλ
Σε ένα θέατρο, ο ανατρεπτικός μάγος Sanford φαίνεται να έχει καθηλώσει τα βλέμματα. Ανάμεσα στο ενθουσιασμένο πλήθος, βρίσκεται και η Edith μαζί με την μητέρα της, παρακολουθώντας με κομμένη ανάσα τα μαγικά κόλπα που ξεχωρίζουν σαν φλόγες μέσα από το σκοτάδι. Ένα από τα κόλπα όμως επιτάσσει την συμμετοχή ενός θεατή. Έτσι η Edith παίρνει μια απόφαση που θα ανατρέψει όχι μόνο τη δική της ζωή αλλά και του συμπρωταγωνιστή της, William. 




Eye Candy (2015) του Δημήτρη Βαβάτση.
Ένας άντρας και μια γυναίκα κάνουν συμφωνία να βρεθούν σε ένα υπόγειο. 
Το παιχνίδι με όριο την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ξεκινά.





Inner Land (2015), της Βίβιαν Παπαγεωργίου.
Σε ένα μικρό απομονωμένο χωριό, μια δασκάλα αναλαμβάνει υπηρεσία σε ένα παράξενο σχολείο. Ο υποκειμενικός της χρόνος διαφέρει από αυτόν του σχολείου. Μαθητές και δάσκαλοι την παγιδεύουν σταδιακά στον δικό τους ‘νεκρό’ χρόνο που έχει τους δικούς του νόμους. 
Ανεπαίσθητα, χτίζονται γύρω της αναπόδραστα τείχη.  





Το Κλάμα (2015) των Γιώργο Δημητρόπουλο και Κωστή Αντονίνη.
Μια νεαρή γυναίκα ετοιμάζεται να περάσει άλλο ένα μοναχικό βράδυ στο σπίτι. 
Αυτή η νύχτα, ωστόσο, δεν θα είναι ίδια με τις άλλες...





Χαρούμενα Γενέθλια (2016) της Μαρίας Μανόνα.
Η 'Άννα γιορτάζει τα 17α γενέθλιά της. Ακόμα όμως δε νιώθει έτοιμη να αποχωριστεί το παιχνίδι των παιδικών της χρόνων, την αγαπημένη της κούκλα 'Εμιλυ. 
Όταν την επόμενη μέρα ο αυστηρών αρχών πατέρας της την αναγκάζει να την εγκαταλείψει, η Έμιλυ παίρνει την εκδίκησή της και ''στοιχειώνει'' την Άννα για πάντα..





4 Μαρτίου (2015) του Δημήτρη Νάκου.
Η Μαρία, μια νεαρή κοπέλα από την Ουκρανία, φροντίζει η κυρία Ουρανία σε ένα χωριό στην Ελλάδα. Η κυρία Ουρανία είναι νεκρή εδώ και 3 ημέρες αλλά η Μαρία το κρύβει από τα παιδιά της, που μένουν στην πόλη, επειδή φοβάται ότι δεν θα πληρωθεί το μισθό της.  Μόνο ο Χρήστος ξέρει το μυστικό της. 
Η 4 Μάρτη είναι η τελευταία της ευκαιρία.




Είναι Αργά (2016) των Μαρία Παπαγεωργίου και Αλέξανδρου Σιδερά
Μετά από μια συνάντηση με φίλους σε κάποιο σπίτι, μια νεαρή κοπέλα επιστρέφει σπίτι της …μέσα από το δάσος.  
…Κι ας είναι αργά!




Γαλλικό Άρωμα (2016) του Αντώνη Μανδρανή
Μια αυτοκτονία, ένα διαμάντι και δύο αστυνομικοί που ερευνούν την υπόθεση.
Όταν η Ζακλίν μπαίνει στο κάδρο, τίποτα δεν είναι όπως φαίνονται.




Ποιος θέλει άλλο ένα sequel του Children of the Corn;

Written By Konstantinos on Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2016 | 10:30 π.μ.


Όταν ξεκίνησε η παραγωγή του Hellraiser: Revelations το 2010, η Dimension Films προχωρούσε και σε μια νέα ταινία Children of the Corn, η οποία είχε το τίτλο Children of the Corn: Genesis αλλά που ξεχάστηκε γρήγορα.

Πώς τα φέρνει η ζωή και τώρα, που άλλο ένα Hellraiser προχωράει γοργά (και μάλιστα εμφανίστηκε και ο νέος Pinhead), το ίδιο studio (που μάλλον απέκτησε ξανά τα δικαιώματα) φαίνεται να είναι έτοιμο να βάλει μπροστά μια νέα ταινία Children of the Corn.

Σύμφωνα με το Bloody-Disgusting, η Dimension Films γυρίζει στα κρυφά άλλο ένα sequel της κλασικής ταινίας του 1984.

Αν και δεν υπάρχει επιβεβαίωση ακόμα, λένε πως ο Joel Soisson έχει αναλάβει να γράψει τη ταινία με τον John Gulager να βρίσκεται στη σκηνοθεσία.

Μετά το original πριν 32 χρόνια (το οποίο ελάχιστα θυμάμαι), ακολούθησαν 7 sequels, τέσσερα από τα οποία ήταν straight-to-dvd.
Τώρα τι νόημα έχει να γίνει άλλο ένα sequel στα καλά καθούμενα, μόνο τα αλάνια στη Dimension γνωρίζουν.

Εσάς θα σας ενδιέφερε κάτι τέτοιο;